All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 201 - Chapter 210

กลิ่นคาวโลหิตสีดำคล้ำของฮูหยินเอกตระกูลหลี่ที่สาดกระเซ็นย้อมกำแพงศิลา ยังคงลอยอวลเตะจมูก ทว่าบรรยากาศภายในหอหลอมรากวิญญาณกลับเงียบสงัดงันประดุจสุสานร้างที่ถูกแช่แข็งในห้วงเวลา ปราศจากผู้ใดหาญกล้าส่งเสียงสูดลมหายใจ แม้แต่เสียงชีพจรที่เต้นรัวก็ยังถูกสะกดกลั้นเอาไว้ด้วยความหวาดผวาระดับวิญญาณแตกซ่านบนบัลลังก์หยกสวรรค์เก้ามังกรอันแสนโอ่อ่าอดีตบรรพชนจิ้งจอกผู้แผ่รังสีมหาปฐมกาล ทอดสายตาหงส์มองดูกองทัพขุนนางนับพันชีวิตที่กำลังหมอบกราบตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่แทบเท้า สตรีผู้งดงามล่มเมืองค่อยๆ ยกหลังมือขึ้นปิดบังริมฝีปากอวบอิ่ม ก่อนจะอ้าปากหาววอดใหญ่อีกครา ความงัวเงียและความเกียจคร้านล้างผลาญ เข้าครอบงำสติสัมปชัญญะจนบดบังความอาฆาตมาดร้ายไปจนสิ้น"ข้าคร้านที่จะฟังคำแก้ตัวอันยืดยาวและไร้แก่นสารของพวกเจ้าเต็มทีแล้ว..."สุรเสียงหวานแหลมที่ยืดยานและเบื่อหน่าย เอื้อนเอ่ยทะลวงฝ่าความเงียบงัน มารดาแห่งวังมารตวัดปลายนิ้วเรียวขาวผ่อง กวาดชี้ไปทั่วบริเวณโถงศิลาทมิฬ "มีมดปลวกตัวใด ปรารถนาจะเรียกร้องความยุติธรรม หรืออยากจะประท้วงข้อกล่าวหาของข้าอีกหรือไม่ จงรีบก้าวออกมาเสียบัดนี้"นัยน์ตาสีโลหิตที่หรี่แคบลง สา

แหมะหยาดน้ำคาวปลาสีทองบริสุทธิ์ที่ร่วงหล่นกระทบพื้นกระเบื้องหยกขาว ดังก้องกังวานในโสตประสาทของมัจจุราชยิ่งกว่าอสนีบาตฟาดผ่า กลิ่นอายแห่งมหาปฐมกาลที่อัดแน่นอยู่ในหยาดน้ำสีทอง แผ่ซ่านสะกดข่มรัศมีมารของทุกชีวิตในหอหลอมรากวิญญาณให้หมอบราบลงกับพื้น กระเบื้องหยกขาวที่รองรับหยาดน้ำนั้นถึงกับปริร้าวเพราะไม่อาจรองรับพลังอำนาจแห่งการจุติได้ สรรพสิ่งรอบด้านคล้ายถูกดูดกลืนเข้าสู่สุญญากาศ แม้แต่เสียงลมหายใจของกองทัพขุนนางที่หมอบกราบอยู่เบื้องล่างก็เลือนหายไปจนสิ้น"สะ... สามี..."สุรเสียงหวานแหลมที่เคยหยิ่งยโสและเต็มไปด้วยความเกียจคร้าน บัดนี้แตกพร่า สั่นสะท้าน และเจือปนด้วยความหวาดผวาระดับลึกสุดของจิตวิญญาณ ดวงตาที่เคยทอประกายเย่อหยิ่ง บัดนี้สั่นระริกราวกับลูกนกหลงทางในพายุหิมะ ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับแข็งเกร็งจนแทบจะแหลกสลายด้วยความเจ็บปวดที่พุ่งทะยานขึ้นอย่างกะทันหันสองมือเรียวของไป๋เยว่ตะปบเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของสามีแน่น เล็บเคลือบชาดสีแดงสดจิกทะลุชั้นผ้าไหมสวรรค์ ฝังลึกลงไปในชั้นผิวหนังของมัจจุราชจนเลือดสีทองไหลซึม ทว่าความเจ็บปวดทางกายของบุรุษ หาเทียบได้กับความตื่นตระหนกที่กำลังระเบิดขึ้นใ

เสียงกรีดร้องที่เจือปนด้วยโทสะของสตรีผู้กุมชะตาสามภพ ดังกังวานทะลวงฝ่าม่านพลังเวท เส้นฟางแห่งความอดกลั้นของมัจจุราชแห่งแดนอเวจี ขาดสะบั้นลงอย่างไร้เยื่อใย"ไสหัวไปให้พ้นทาง!!"เปรี้ยง!ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าเกราะรบ ตวัดเตะอัดกระแทกเข้าใส่บานประตูชั้นในสุดที่หล่อหลอมขึ้นจากหยกเหมันต์หมื่นปี ปราการอันแข็งแกร่งที่สุดในวังจันทราโลหิต ซึ่งถูกสร้างมาเพื่อต้านทานการโจมตีของทวยเทพ ทนรับแรงโทสะของฟูจวินผู้คลุ้มคลั่งไม่ไหว ระเบิดแหลกละเอียดกลายเป็นเพียงผุยผงเกล็ดน้ำแข็ง ปลิวว่อนไปทั่วโถงทางเดินประดุจพายุหิมะหมอตำแยชราที่กำลังเตรียมน้ำร้อนและผ้าสะอาดต่างกรีดร้องเสียงหลง ร่างของพวกนางปลิวว่อนไปตามแรงลมมฤตยู กฎเกณฑ์โบราณที่ห้ามบุรุษเพศก้าวล่วงเข้าสู่ห้องคลอดถูกบดขยี้จนไม่เหลือเศษซาก ม่อซางหาได้สนใจจารีตประเพณีอันไร้สาระเหล่านั้นไม่ นัยน์ตาสีอำพันของเขามองข้ามแอ่งน้ำและเศษกระเบื้อง มุ่งตรงไปยังสตรีเพียงหนึ่งเดียวที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียงม่อซางพุ่งทะยานแหวกมวลอากาศธาตุ ฝ่าดงหมอตำแยหญิงนับสิบชีวิตที่หวีดร้องแตกฮือประดุจฝูงผึ้งแตกรัง ร่างสูงตระหง่านทิ้งตัวลงคุกเข่ากระแทกพื้นศิลาเย็นเยียบอยู

สถาปัตยกรรมแห่งแดนอเวจี ล้วนถูกหล่อหลอมขึ้นจากสัจธรรมแห่งความกระหายเลือดและความตาย วังจันทราโลหิตที่ตั้งตระหง่านเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจ ถูกประดับประดาด้วยเสาศิลาทมิฬ ผ้าม่านสีเลือดนกที่ดูดซับเสียงกรีดร้อง และพรมหนังสัตว์อสูรที่แผ่กลิ่นอายมฤตยูกดทับวิญญาณ ทัศนียภาพอันแสนอึมครึมนี้คือสัญลักษณ์แห่งความน่าสะพรึงกลัวที่สิบทิศต้องศิโรราบทว่าในสายตาของบิดาผู้คลั่งรักที่กำลังอุ้มก้อนแป้งแฝดหญิงวัยแรกเกิดไว้ในอ้อมอก สภาพแวดล้อมอันวิจิตรบรรจงและทรงอำนาจเหล่านี้ กลับแปรสภาพกลายเป็นขุมนรกมลพิษที่พร้อมจะทำลายล้างพัฒนาการอันเปราะบางของยอดดวงใจม่อซางกวาดนัยน์ตาสีอำพันมองไปรอบห้องบรรทม สลับกับก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดูของธิดาทั้งสอง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปมตาย ตรรกะของมัจจุราชทำงานอย่างบ้าคลั่ง หากบุตรสาวของเขาต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นหัวกะโหลกประดับผนัง หรือสูดดมกลิ่นอายสังหารอันเย็นเยียบทุกเมื่อเชื่อวัน ขวัญกำลังใจของทารกน้อยย่อมต้องแตกกระเจิง สุขภาพจิตขององค์หญิงแฝดจะต้องหม่นหมองและเต็มไปด้วยความหวาดผวาเป็นแน่แท้"ไม่ได้การ... ข้าจะปล่อยให้แก้วตาดวงใจต้องเติบโตในสภาพแ

กลิ่นหอมหวานของน้ำนมวิญญาณและกำยานบุปผาสวรรค์ ลอยอบอวลกลบกลิ่นอายมฤตยูภายในวังจันทราโลหิตจนหมดสิ้น ภายใต้ผ้าม่านมุกและระบายลูกไม้สีชมพูฟูฟ่องอันแสนขัดตากับสถาปัตยกรรมแดนอเวจี ท่อนแขนแกร่งที่เคยใช้ฉีกกระชากสรีระทวยเทพให้แหลกเป็นเถ้าธุลี บัดนี้กำลังเกร็งแน่นจนเส้นเลือดดำปูดโปน เพียงเพื่อประคับประคองห่อผ้าไหมสวรรค์สองห่อเอาไว้แนบอกอย่างทะนุถนอมที่สุดในสามภพม่อซางทิ้งน้ำหนักตัวลงบนเก้าอี้หยก นัยน์ตาสีอำพันสาดประกายคลั่งรักระดับทะลุปรอท ทอดมองใบหน้าจิ้มลิ้มขาวผ่องดุจหิมะแรกฤดูของก้อนแป้งแฝดหญิงทั้งสอง ริมฝีปากเล็กจิ๋ว จมูกรั้น เชือกคิ้วบางบาง ทุกกระเบียดนิ้วบนดวงหน้าขององค์หญิงน้อย ล้วนถอดแบบมาจากมารดาปลาเค็มผู้กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงหยกเหมันต์ราวกับพิมพ์เดียวกันทว่าท่ามกลางบรรยากาศแห่งความรักอันล้นปรี่ที่กำลังเบ่งบานในกมลสันดานของบิดา สัจธรรมแห่งความหวาดระแวงก็พลันจุดประกายขึ้นอย่างไร้ต้นสายปลายเหตุจู่ๆ สมองอันปราดเปรื่องของมัจจุราชแห่งแดนอเวจี ก็บังเกิดภาพนิมิตอันแสนวิปลาสข้ามมิติเวลาไปไกลนับร้อยปีในห้วงจินตนาการนั้น ก้อนแป้งแฝดหญิงได้เติบโตขึ้นเป็นโฉมสะคราญผู้เลอโฉมอันดับหนึ่งใน