All Chapters of บรรพชนเช่นข้าเก็บสัตว์เลี้ยงข้างทาง ไหงแถมลูกแฝดสามมาได้: Chapter 221 - Chapter 230

แสงอรุณรุ่งสาดส่องทะลวงม่านหมอกแห่งแดนอเวจี อาบไล้สถาปัตยกรรมอันแสนวิปลาสที่เพิ่งถูกเนรมิตขึ้นภายในชั่วข้ามคืนศาลาโอสถจันทรา หาได้ตั้งตระหง่านอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางลานกว้างไม่ ทว่าตรรกะอันคับแคบและเจตจำนงแห่งการเอาอกเอาใจภรรยาของมัจจุราช ได้บดขยี้หลักการก่อสร้างทุกแขนงจนแหลกละเอียด ฟูจวินผู้ตื่นตูมสั่งให้กองทัพแรงงานมารทุบทำลายกำแพงศิลาทมิฬฝั่งตะวันออกของห้องบรรทมหยกเหมันต์จนเป็นช่องโหว่ขนาดยักษ์ ก่อนจะเชื่อมต่อโครงสร้างของศาลาโอสถที่หล่อหลอมจากหยกบริสุทธิ์และไม้หอมบรรพกาล เข้าเป็นเนื้อเดียวกันกับรังนอนของสตรีปลาเค็มอย่างแนบเนียนกลิ่นหอมของไม้หอมหมื่นปีลอยผสานกับไอวิญญาณจากภูเขาสมบัติ อดีตบรรพชนจิ้งจอกในอาภรณ์ไหมสวรรค์ตัวหลวมโคร่ง หยัดสรีระลุกขึ้นจากฟูกขนจิ้งจอกหิมะ นัยน์ตาหงส์สีโลหิตกวาดมองความไร้ขอบเขตของสถานที่ทำงานแห่งใหม่ด้วยความตกตะลึงระคนพึงพอใจมารดาแห่งวังมารทิ้งน้ำหนักลงบนปลายเท้า เหยียบย่ำลงบนพรมไหมเมฆาที่ปูลาดทอดยาวจากเตียงนอน ทะลวงผ่านซุ้มประตูที่ไร้บานกั้น มุ่งตรงไปยังโต๊ะตรวจโรคซึ่งสลักเสลาขึ้นจากหยกขาวบริสุทธิ์ก้อนเดียวหนึ่งก้าว... สองก้าว...สตรีผู้งดงามล่มเมืองนับ

กลิ่นอายเน่าเฟะรุนแรงประดุจซากศพหมื่นปีที่ถูกหมักหมมในบึงน้ำกรด คละคลุ้งทะลวงฝ่ามวลอากาศธาตุอันบริสุทธิ์ร่างของเสิ่นว่านซานมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเผ่ามนุษย์ ผู้ครอบครองขุมทรัพย์ที่มั่งคั่งเทียบเท่าคลังสวรรค์ชั้นเก้า บัดนี้แปรสภาพกลายเป็นก้อนเนื้อที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุดในโลกหล้า ผิวกายที่เคยสวมใส่ไหมฟ้าตระการตา ถูกพิษซากศพบรรพกาลกัดกินจนหลุดลุ่ย โลหิตสีดำข้นหนืดไหลเยิ้มออกจากทวารทั้งเจ็ด บาดแผลผุพังลุกลามกัดกร่อนลึกถึงกระดูกสีคล้ำที่กำลังละลายแม้แต่องค์เซียนโอสถแห่งเก้าสวรรค์ผู้หยิ่งยโส เมื่อได้เห็นสภาพของบุรุษผู้มั่งคั่ง ยังต้องส่ายหน้าหนีด้วยความหวาดผวา ภาพลานหยกขาวหน้าตำหนักสวรรค์ที่เคยบริสุทธิ์ผุดผ่อง กลับถูกย้อมด้วยหยดเลือดสีดำเน่าเหม็น บรรดาลูกศิษย์เซียนต่างยกแขนเสื้อปิดจมูกถอยหนีประดุจเห็นเดรัจฉานชั้นต่ำ องค์เซียนโอสถผู้ประทับบนดอกบัวทองคำทอดมองลงมาด้วยสายตาเหยียดหยาม แม้เสิ่นว่านซานจะเสนอภูเขาศิลาวิญญาณถึงสามลูกเพื่อแลกกับยาถอนพิษ ทว่าทวยเทพกลับสะบัดชายแขนเสื้อขับไล่ไสส่ง ปิดประตูตำหนักใส่หน้าอย่างไร้เยื่อใย พร้อมเอื้อนเอ่ยคำพิพากษาว่าวิญญาณดวงนี้ไร้หนทางเยียวยา สมบัติมนุษย

มหรสพแห่งการเฉลิมฉลองความเยาว์วัย อุบัติขึ้นอย่างเอิกเกริกและผลาญทรัพย์สินที่สุด ณ ใจกลางเมืองหลวงเผ่ามนุษย์กลิ่นสุราอมฤตหมื่นปีลอยฟุ้งจรดสรวงสวรรค์ แสงสว่างจากพลุเพลิงวิญญาณสาดกระเซ็นย้อมราตรีจนสว่างไสวดุจทิวากาล บนแท่นหยกกลางลานกว้าง ร่างสูงใหญ่ของมหาเศรษฐีเสิ่นว่านซานผู้ซึ่งเมื่อสามทิวาก่อนยังมีสภาพเป็นเพียงก้อนเนื้อเน่าเปื่อยรอวันลงโลง บัดนี้กลับยืนตระหง่านกางแขนรับคำสรรเสริญด้วยผิวพรรณที่เต่งตึง กระจ่างใส และเปี่ยมล้นไปด้วยปราณชีวิตอันดุดันประดุจบุรุษวัยฉกรรจ์ แขกเหรื่อที่มาร่วมงานต่างเบิกตากว้าง สูดดมกลิ่นอายบริสุทธิ์ที่แผ่ซ่านออกจากร่างของอดีตคนใกล้ตาย บางคนถึงขั้นแอบใช้ปราณตรวจสอบเพื่อหาข้อเท็จจริง ทว่าผลลัพธ์กลับทำให้พวกเข่าต้องเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นข่าวลือเรื่องปาฏิหาริย์แห่งศาลาโอสถจันทราที่สามารถชะล้างพิษซากศพบรรพกาลอันไร้หนทางเยียวยาให้หายขาดได้ภายในเวลาเพียงสามลมหายใจ ระเบิดกึกก้องไปทั่วสิบทิศประดุจอสนีบาตฟาดฟันทะลวงแก่นวิญญาณณ มหาตำหนักบนเก้าสวรรค์ และหอคอยเร้นลับของเหล่าเจ้าสำนักยุทธ์สรรพเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ถากถาง และคำสบประมาทที่เคยดังกังวานอย่างหยิ่งยโส พลัน

สุรเสียงกัมปนาทขององค์ชายสามแห่งเผ่ามังกรสวรรค์ ที่อัดแน่นไปด้วยความหยิ่งยโสและอหังการ ยังไม่ทันจะจางหายไปจากมวลอากาศธาตุ"แอ้..."สรรพเสียงอ้อแอ้ฟันน้ำนมที่แฝงด้วยความงัวเงียและตื่นตระหนก พลันดังกังวานแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากม่านลูกไม้ของศาลาโอสถจันทรา องค์หญิงแฝดที่กำลังจมดิ่งในห้วงนิทรา ถูกมลพิษทางเสียงกระชากสติสัมปชัญญะจนสะดุ้งตื่นและนั่นคือจุดจบของสายเลือดทวยเทพผู้โง่เขลาวูบ! วูบ! วูบ!ปราศจากการเจรจาพาที ปราศจากการไต่สวน เงาดำทะมึนนับร้อยสายขององครักษ์เงา พุ่งทะยานแหวกมิติธาตุลงมาจากกำแพงมหาปราสาท พร้อมกับร่างกะทัดรัดในชุดเอี๊ยมสีแดงมงคลสามร่างที่พุ่งหลาวดิ่งพสุธาลงมาจากยอดศาลา ต้าเป่า เอ้อร์เป่า และเสี่ยวเป่า ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดให้เสียเวลา หมัดอวบอ้วนเป็นปล้องๆ ที่อัดแน่นด้วยปราณมหาปฐมมาร ฟาดกระหน่ำลงบนใบหน้าหล่อเหลาของทายาทสวรรค์อย่างป่าเถื่อนไร้ความปรานีผัวะ! ตุ้บ! อั่ก!องค์ชายมังกรผู้สูงศักดิ์ เบิกตาถลนกว้าง ยังไม่ทันได้กางม่านพลังคุ้มกาย ก็ถูกพายุหมัดฟันน้ำนมและบาทาของทหารมารรุมทุบตี ต้าเป่ากระโดดเหยียบยอดอกจนกระดูกซี่โครงมังกรลั่นร้าว เอ้อร์เป่าใช้เท้าป้อมๆ กระทืบซ้ำที่ส

ฝุ่นควันสีหมึกแห่งมหาปฐมกาลที่พวยพุ่งทะลักออกจากบานประตูกระจกคริสตัล ค่อยๆ จางหายไปตามกระแสลมกรดแห่งอเวจี ทัศนียภาพเบื้องหน้ากระจ่างชัดขึ้นในสายตาของทวยเทพผู้หยิ่งผยองเทพสงครามสวรรค์ชั้นเจ็ด ผู้เคยคาดการณ์ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์มารเฒ่า หรือองครักษ์เงาร่างยักษ์ที่อัดแน่นด้วยรังสีฆ่าฟัน พลันชะงักงันแข็งทื่อ นัยน์ตาสีทองคำเบิกกว้าง ก่อนจะกวาดมองลงสู่เบื้องล่าง และปะทะเข้ากับสิ่งมีชีวิตที่มีความสูงเพียงแค่หัวเข่าต้าเป่าและเอ้อร์เป่าก้อนเนื้ออวบอ้วนในชุดเอี๊ยมสีแดงมงคล ยืนจังก้าขวางทางเข้าศาลาโอสถจันทรา ทารกชายฝาแฝดทั้งสองมีพวงแก้มยุ้ยสีชมพูระเรื่อดุจลูกท้อ กลิ่นน้ำนมบริสุทธิ์ยังคงหอมกรุ่นตลบอบอวล แตกต่างจากสถานที่อันแสนอันตรายนี้อย่างสิ้นเชิง"ฮ่าๆๆๆๆ!"ความตึงเครียดแตกสลาย กลายเป็นสรรพเสียงหัวเราะกังวานก้องอย่างบ้าคลั่งและโอหังที่สุด ขุนศึกสวรรค์แหงนหน้าหัวเราะจนหยาดน้ำตาเล็ด รัศมีแห่งความดูแคลนระเบิดทะลัก"สวรรค์ทรงโปรด! แดนอเวจีตกต่ำถึงขั้นไร้ซึ่งยอดฝีมือ จนต้องส่งมารชั้นต่ำตัวจิ๋วที่ยังไม่หย่านมแม่ ออกมาขวางทางแม่ทัพสวรรค์เชียวหรือ!"มหาเทพเหยียดริมฝีปากแสยะยิ้ม ปราศจากการระแ