All Chapters of ผัวเด็ก: Chapter 131 - Chapter 140

แชะ! แชะ! แชะ! " เรียบร้อยครับ " เสียงเข้มของโรมดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ส่งให้นางแบบสาว เมื่อเซตสุดท้ายของการถ่ายงานของขนมสิ้นสุดลง หลังจากที่ต้องมาถ่ายเพิ่มเติมหลังจากวันที่ตากล้องมีเรื่องชกต่อยกับไต้ฝุ่น จนต้องยกเลิกไปกลางคัน " ขอบคุณนะคะ " " พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณหนม ที่มาช่วยถ่ายให้พี่ " โรมถอดสายคล้องกล้องออกจากคอ ก่อนจะวางลงยังโต๊ะใกล้ ๆ ขณะที่น้ำหนึ่งก็ก้าวเท้าเข้ามาหาร่างเล็ก แล้วใส่เสื้อคลุมให้เธอ " ก็เจ้าของสตูฯ เล่นอัดค่าตัวคูณสองขนาดนี้ หนมจะปฏิเสธได้ไงคะ " เธอว่าติดตลก แต่โรมรู้ดีว่าเรื่องเงินไม่ใช่เหตุผลหลักที่จะทำให้เธอรับงานเขาหรอก ใบหน้าหล่อยิ้มขำตามคนตัวเล็ก ก่อนที่อีกฝ่ายจะขอตัวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า " งั้นหนมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บนะคะ เดี๋ยวมา " " ครับ " โรมตอบกลับ ก่อนที่ขนมและน้ำหนึ่งจะเดินเข้าไปอีกห้อง ส่วนเขาก็หันไปดูงานในส่วนอื่นช่วยลูกน้องต่อ ร้านอาหาร ขณะที่คนทั้งคู่นั่งทานอาหารที่ถูกสั่งมาจนเต็มโต๊ะ ใบหน้าหล่อของโรมก็แอบลอบมองนางแบบสาวซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาแห่งความสุขชัดเจน " พี่ดีใจนะครับ...ที่หนมให้โอกาสพี่อีกครั้ง " โรมยกแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้วเ

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา หลังจากที่ไต้ฝุ่นประกาศกร้าวชัดเจนว่าเขาจะเป็นฝ่ายตามจีบขนมเอง เธอก็ไม่ได้กีดกันความต้องการของเขาตามที่เพื่อนสาวเอ่ยขอร้องเธอช่วยน้องชายอีกแรง ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ฟ้าใส จะเห็นดีเห็นงามทุกทางที่เธอเลือกก็ตาม แต่พอถึงเวลานั้นก็ยังคงเลือกช่วยน้องชายตัวเองอยู่ดี ช่อกุหลาบสีแดงสดที่เธอชอบถูกส่งมาที่คอนโดในทุก ๆ วันเหมือนเช่นที่ผ่านมา และข้อความถามไถ่จากเด็กหนุ่มยังคงมีมาเรื่อย ๆ แม้ขนมจะอ่านแล้วไม่ตอบก็ตาม แต่ไต้ฝุ่นยังคงทำแบบนั้นตามคำแนะนำของพี่สาวไม่ขาด จนวันนี้ ที่เขาเอ่ยขอให้นางแบบสาวออกมาดินเนอร์ด้วยกัน หลังจากที่เคยเอ่ยขอไปในหลาย ๆ ครั้ง แต่อีกฝ่ายเลือกที่จะออกไปกับโรมแทน ครั้งนี้เกิดอยากให้โอกาสหรืออะไรไม่รู้เธอจึงออกมาตามนัด โดยมีร่างสูงคุ้นเคยยืนรออยู่ด้านหน้าของร้านก่อนแล้ว " มาแล้วเหรอ? " เด็กหนุ่มส่งยิ้มบางให้ขนมด้วยความดีใจ ที่หลายวันมานี้แทบไม่เห็นหน้านางแบบสาวเลย หากไม่นับการแอบมาจอดรอดูเธอตรงหน้าคอนโด ขนมเพียงเหลือบมองเด็กหนุ่มนิดหน่อยด้วยใบหน้าเรียบตึงอย่างเช่นทุกครั้ง ก่อนจะเดินผ่านเลยเข้าไปในร้าน

" เดี๋ยวสิหนม~ ผมขอโทษ " ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววสลด มือสากเอื้อมคว้าแขนเรียวของนางแบบสาวไว้ทันที ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูรถ " ปล่อย! " ขนมสะบัดมือเขาออกอย่างแรง ก้าวขาเข้าไปประจำที่นั่งคนขับอย่างรวดเร็ว " หนม~ " จังหวะที่ไต้ฝุ่นจะรั้งประตูรถไว้ แรงดึงจากข้างในกลับแรงกว่า ทำให้ขอบประตูหนีบเข้าที่นิ้วมือเขาที่สอดเข้ามากั้นเต็ม ๆ ปึก! กร็อบ~ " โอ๊ยย!! " ใบหน้าหล่อนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ พร้อมกับร้องเสียงหลง " อ๊ะ ฝุ่น... " ขนมที่ตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าอุทานเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ รีบผลักประตูออกเล็กน้อยให้อีกฝ่ายชักมือกลับ จนมือหนาหลุดออก ไต้ฝุ่นสูดปาก พยายามระงับความเจ็บ มืออีกข้างประคองนิ้วที่ถูกกระแทก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนางแบบสาวที่มีท่าทีตกใจเพียงเสี้ยววิ ก็รีบแปรเปลี่ยนเป็นเรียบตึงมองเขากลับด้วยความโมโห " สมน้ำหน้า! ไม่รู้จะสอดเข้ามาทำไม! " สิ้นคำ ประตูรถถูกปิดลงดังปัง ขนมเหลือบมองอีกฝ่ายผ่านกระจกหน้าต่าง ที่นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดก้มมองมือตัวเองอยู่แบบนั้น ความโมโหยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก แต่ลึกลงไปก็อดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ว่าเขาจะขับรถกลับไหวหรือเปล่า... ทว่าความใจแข็งของเธอดันมีม

ถนนตอนค่ำคืนค่อนข้างโล่ง ไต้ฝุ่นขับรถออกมาจากคอนโดของขนมได้ไม่นานก็สังเกตเห็นไฟหน้ารถคันหนึ่งตามมาติด ๆ ในกระจกมองหลัง ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าเป็นเพียงรถที่ใช้เส้นทางเดียวกัน จนกระทั่งรถคันนั้นเร่งเครื่องขึ้นมา ก่อนจะขับเบียดเข้ามาขนาบข้างอย่างจงใจ " อะไรของมันวะ… " เขาสบถบ่น พลางเหลือบมองรถคันที่ขับเบียดอยู่ข้างตัว แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติ รถอีกคันก็พุ่งปาดเข้ามาด้านหน้า ก่อนจะเหยียบเบรกกะทันหัน เขารีบหักพวงมาลัยหลบ จนล้อรถเสียดสีกับพื้นถนนเสียการทรงตัวเล็กน้อย จำต้องเบี่ยงหัวรถเข้าไปในซอยแคบด้านข้างถนนหลักแทน แต่รถทั้งสองคันก็ยังตามเข้ามา คันหนึ่งปิดหัว อีกคันปิดท้าย ไต้ฝุ่นเหยียบเบรกเต็มแรง จนรถหยุดกระชากกลางซอย ประตูรถคันหน้าถูกผลักเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเข้มจะก้าวลงมาอย่างไม่รีบร้อน ท่าทางนิ่งเฉยราวกับควบคุมสถานการณ์ไว้ทั้งหมด เดินตรงมายังรถของไต้ฝุ่นที่จอดนิ่งอยู่ " ไอ้ธาวิน! " เขากัดฟันเอ่ยชื่อคนตรงหน้า ขณะที่ธาวินแสยะยิ้มก้าวตรงเข้ามา แววตาเย็นเฉียบเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ไต้ฝุ่นผลักประตูรถเปิดออกแรง ๆ ก่อนก้าวลงไปยืนประจันหน้าอย่างไม่คิดถอย สีหน้าฉุนเฉ

เวลาผ่านไปจนเข้าสู่ช่วงเย็น ไต้ฝุ่นยังคงนอนหลับนิ่งอยู่บนเตียง ขณะที่คนในห้องยังไม่มีใครยอมกลับไปไหน ต่างนั่งเฝ้าดูอาการอยู่ไม่ห่าง จอห์นกับพีชนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ชิดผนังห้องข้างกันกับอลิซ ฟ้าใสคอยลุก ๆ นั่ง ๆ อย่างเป็นกังวล ส่วนพ่อกับแม่ของเขานั่งเงียบอยู่ที่โซฟาเป็นระยะ เอลินยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง มือวางอยู่ใกล้ ๆ แขนของไต้ฝุ่น เธอมองเขาแทบตลอดเวลาเหมือนกลัวว่าจะพลาดอะไรไป จนกระทั่ง... เปลือกตาที่เคยปิดสนิทค่อย ๆ ขยับ ก่อนจะลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ไต้ฝุ่นเริ่มรู้สึกตัว " ฝุ่น? " เอลินเรียกเสียงแผ่ว ก่อนจะรีบลุกขึ้นโน้มตัวเข้าไปใกล้ " พี่ฟ้า! ฝุ่นลืมตาแล้วค่ะ! " ทุกคนในห้องหันมามองพร้อมกัน ก่อนจะรีบกรูเข้ามาล้อมเตียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ " ฝุ่น ได้ยินพี่ไหม? " ฟ้าใสถาม น้ำเสียงทั้งลุ้นทั้งโล่งใจ " ลูก...เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? " แม่ของเขาเอ่ยตามมาติด ๆ ไต้ฝุ่นกะพริบตาช้า ๆ ภาพตรงหน้าพร่ามัว เขาพยายามปรับโฟกัส ไล่มองใบหน้าทีละคนอย่างมึนงง คนแรกที่เห็นชัดคือเอลิน ที่ยืนอยู่ข้างเตียงเขาไม่ห่าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง จากนั้นภาพของคนอื่น ๆ ก็เริ่มชัดขึ้น จอห์น พีช ฟ้