All Chapters of เลขาร้อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

  เมื่อทั้งสองคนจัดการกับอาหารเสร็จเรียบร้อย เปรี้ยวหวานก็อาสาเอาจานไปล้างให้ ส่วนเจ้าของห้องก็นั่งกดสมาร์ตโฟนเครื่องหรูไปพลางๆ รอให้อาหารในท้องย่อย รอลงไปทำงานอีกครั้ง "อย่าลืมโทรไปบอกเค้าเรื่องลาออกล่ะ" เปรี้ยวหวานนั่งลงข้างๆ เขา ชนกก็เอ่ยขึ้นทันที โดยที่ไม่ได้เงยหน้าจากโทรศัพท์ คนตัวเล็กสอดแขนเข้าไปโอบรอบเอวสอบ พร้อมกับเอาคางเกยไหล่อีกคนไว้ "ค่า~ เปรี้ยวรู้แล้วน่า เปรี้ยวลาออกแล้วก็ต้องเลี้ยงเปรี้ยวให้ดีๆ นะ ไม่งั้นเปรี้ยวกลับไปทำงานที่นั่นอีกแน่" "ขู่ฉันเหรอ?" เขาละสายตาออกจากหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือ หันกลับมามองหน้าคนด้านข้างที่ทำปากคว่ำเบะอยู่ "เปล่าค่ะ เปรี้ยวแค่อยากให้บอสเทคแคร์ให้สมกับที่เปรี้ยวยอมลาออก" "ถ้าเรื่องความสุขสบายเงินทองฉันให้ได้ แต่ถ้าเป็นเวลาฉันอาจจะให้เธอได้ไม่เต็มที่ ฉันไม่อยากให้เธอมาคาดหวังว่าฉันต้องดีอย่างงั้นอย่างงี้หรอกนะ แต่ก็จะพยายามดูแลเธอให้ดีๆ ละกัน" "....ค่ะ" เปรี้ยวหวานฝืนคลี่ยิ้มกลับไปให้เขา เธอรู้สถานะตัวเองดีว่าระหว่างบอสกับเธอเป็นอะไรกัน อย่างที่อีกคนบ

  ร้านอาหาร "ทำไมกินน้อยจัง?" ในขณะที่ชนกยังคงตักอาหารเข้าปากอีกคนกลับรวบช้อนส้อมไว้ที่จาน บ่งบอกว่าเธออิ่มแล้ว "ก็เปรี้ยวบอกแล้วไงคะว่าปกติไม่ค่อยทานข้าวเย็น" "แล้วเมื่อกี้บอกหิว?" "ก็ตอนนี้อิ่มแล้วหนิ เปรี้ยวอยากไปช็อปปิ้งมากกว่า" คนตัวเล็กเอาแขนเท้ากับโต๊ะ พร้อมกับทำปากยื่นออดอ้อนเจ้านายตรงหน้า "งั้นเดี๋ยวค่อยไป" "ค่ะ" ปากเรียวยกยิ้มขึ้นอย่างดีใจก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาเล่นฆ่าเวลารออีกเขา  Rrrrrrrrr....... จังหวะที่ชนกยังทานอาหารตรงหน้าอยู่ จู่ๆ เสียงสมาร์ตโฟนของเปรี้ยวหวานก็แผดเสียงดังขึ้น เจ้าของโทรศัพท์ทำหน้าครุ่นคิดอยู่นิดหน่อยกับเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา แต่ก็ยอมกดรับสาย ก่อนจะกรอกเสียงหวานลงไป "สวัสดีค่ะ" 'หนูเปรี้ยวหวาน นั่นหนูจริงๆ ใช่ไหมครับ?' น้ำเสียงของปลายเสียงซึ่งเธอพอจะจำได้ ทำให้คนตัวเล็กตกใจนิดหน่อย พลางเหลือบมองคนตรงหน้า ที่ยังคงตักอาหารเข้าปากอย่างต่อเนื่อง&

  เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้นข้างหลังหญิงสาวทั้งสองคน ที่ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากันอยู่ ชนกเดินล้วงกระเป๋ากางเกงมาหาคนทั้งสองด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก เมื่อได้ยินเสียงเอะอะดังเกินกว่าปกติ "บอส~" เปรี้ยวหวานหันขวับไปหาต้นเสียง พลางเอ่ยเรียกเขาเบาๆ ด้วยความตกใจ "ทะเลาะอะไรกัน นี่มันที่ทำงานนะ" ชนกหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอทั้งสอง พร้อมกับหันมองหญิงสาวสลับกันไปมาอย่างต้องการคำตอบ แต่พวกเธอก็ไม่ยอมปริปากเอ่ยอะไรออกไป เอาแต่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเจ้านายและยังแอบมองเขม่นกันด้วยหางตา "จะตอบไม่ตอบ!" "...เปรี้ยวไม่อยากให้พี่คัพเค้กมาสอนงานแล้วค่ะ" เปรี้ยวหวานเอ่ยขึ้นหลังจากทำเงียบอยู่สักพัก พร้อมกับชำเลืองมองอีกคนที่เพิ่งจะมีเรื่องกันไปเมื่อกี้ "มีอะไรกัน?" "เปรี้ยวไม่อยากให้คนที่มีอคติกับเปรี้ยวมาสอนงาน แล้วอีกอย่างเปรี้ยวก็เป็นงานแล้วด้วย บอสบอกอีกแค่นิดหน่อยก็เก่งแล้วค่ะ" "คัพเค้ก?" ชายหนุ่มหันมาหาอีกคน คล้ายต้องการคำอธิบาย "เค้กไม่ได้มีอะไรอยู่แล้วค่ะ ก็ไม่รู้ทำไมน้องเปรี้ยว

  คัพเค้กกัดฟันแน่น พยายามสะกดอารมณ์เดือดที่พุ่งวาบขึ้นมาหลังได้ยินประโยคเสียดแทงจากเปรี้ยวหวาน เธอจ้องเด็กสาวด้วยแววตาแข็งกร้าว "แกหมายความว่าไง!?" "ไม่เข้าใจจริงๆ หรือแกล้งโง่?" เปรี้ยวหวานเลิกคิ้ว เอ่ยน้ำเสียงเย็น บวกกับท่วงท่ามั่นใจจนยิ่งทำให้อีกฝ่ายเดือด "หึ! คิดว่าจะใสๆ ...แต่ที่ไหนได้ ข้างในคงจะเป็นโพรงกลวงไปหมด!" "ถึงจะเป็นโพรง ก็เป็นโพรงให้บอสเสียบ ไม่เหมือนพี่เค้ก อยากได้เค้าจนตัวสั่นระริกๆ บอสยังไม่อยากจะชายตาแล" "คอยดูเถอะ! สักวันฉันจะทำให้แกกลายเป็นหมาหัวเน่า!" "รีบหน่อยละกัน เพราะเปรี้ยวอาจจะทำแบบนั้นกับพี่เค้กก่อน หึ!" เปรี้ยวหวานแสยะยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะหันมาสนใจงานตรงหน้าตัวเองต่อ ทิ้งให้อีกคนยังนั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับคำพูดของเธอที่พ่นออกมาเมื่อสักครู่  "อ้าวลูก~กลับมาแล้วเหรอ?" หญิงแก่คลี่ยิ้มให้ลูกชายและเด็กสาวที่เดินมาพร้อมกัน หลังจากที่ให้ชนกพาอีกคนเดินทัวร์โรงแรมจนทั่ว "เป็นไงบ้างคะน้องแพรว โรงแรมพี่เค้าสวยไหม?" "สวยค่ะ ดูหรูมากๆ เ

  เปรี้ยวหวานมองเขม็งใส่คนด้านข้างกับประโยคเมื่อครู่ แต่กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกกลัวเธอแม้แต่น้อย แถมยังเพิกเฉยต่อปฏิกิริยาของร่างเล็กอีกด้วย "แหม๋~มีแฟนแล้วไม่ยอมบอกเพื่อนเลยนะ" ณัฐชาอมยิ้ม พร้อมกับใช้ไหล่สะกิดแซวเพื่อนสาว "..." คนตัวเล็กที่ทำหน้าบึ้งอยู่ ไม่ได้สนใจคำแซวของณัฐชา เธอหันหน้าหนีผู้เป็นนาย ก่อนยกแก้วไวน์ในมือขึ้นดื่มอีกครั้ง "เอ่อ...น้องคะ ขอแก้วอีกใบนึงค่ะ" คนกลางอย่างณัฐชา ที่ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เพราะดูเหมือนอารมณ์ของเพื่อนสาวจะไม่ค่อยดีนัก จึงเลือกเรียกพนักงานที่เดินผ่านมาเพื่อขอแก้วเพิ่มเติมให้กับชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักพนักงานเสิร์ฟยิ้มรับ ก้มหัวเป็นการรับทราบหลังจากนั้น ณัฐชาจึงเอ่ยถามชื่อเจ้านายของเพื่อน เพื่อให้บรรยากาศที่ดูอึมครึมอยู่คลายลงบ้าง "อืม...ฉันชื่อณัฐชานะคะ แล้วคุณล่ะคะ?" "ชนกครับ ขอโทษทีที่ไม่ได้แนะนำตัว" "ไม่เป็นไรค่ะ แล้วที่ทำงานยัยเปรี้ยวฝึกงานเป็นยังไงบ้างคะ มันแอบอู้รึป่าว?" ชนกเหลือบมองคนข้างกายที่ตีหน้ามึน นั่งดื่มไวน์ไม่สนใจเขากับณัฐ