All Chapters of เลขาร้อนรัก: Chapter 51 - Chapter 60

  เปรี้ยวหวานเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางหัวฟัดหัวเหวี่ยง ใบหน้าบึ้งตึงจนใครเห็นก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดี เธอเผชิญเข้ากับสายตาสงสัยของคัพเค้กที่มองตามมา แต่เปรี้ยวหวานเลือกเมินเฉย เดินหนีสายตาอยากรู้อยากเห็นนั้นทันที เธอมาหยุดที่หน้าลิฟต์ ก่อนจะกดปุ่มลงชั้นล่างอย่างแรง ราวกับต้องการระบายอารมณ์ไปด้วยในที  ติ๊ง~ ไม่นานประตูลิฟต์ก็เลื่อนเปิดออก พอดีกับจังหวะที่ชายหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มของบริษัทขนส่งชื่อดังกำลังก้าวออกมา สายตาคมของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้มของเปรี้ยวหวานอย่างจัง ก่อนที่รอยยิ้มมุมปากจะผุดขึ้นทันที ที่ดวงตาทั้งสองคู่สบกัน "เปรี้ยวหวาน!" "เต" ร่างเล็กเพ่งมองใบหน้าชายหนุ่มตรงหน้า ตั้งแต่ศีรษะไปจนจรดปลายเท้า ด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในชุดพนักงานแสนคุ้นตาและในมือก็มีกล่องอาหารที่น่าจะเป็นของลูกค้าหิ้วมาด้วย เขาก้าวออกมาจากลิฟต์และหันมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนตัวเล็ก ที่ไม่ได้เจอกันหลายปี หลังจากที่ทั้งสองจบมัธยมไป "เปรี้ยวมาทำอะไรที่นี่อะ?" เขาถามด้วยน้

  ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ถืออยู่ มองอีกคนซึ่งยืนทำหน้าขรึม บนตัวมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนหนาพันรอบเอวไว้ หลังจากที่เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ "เพื่อนค่ะ" "เพื่อนไหน?" "จะเพื่อนไหนแล้วบอสยุ่งอะไรด้วยเหรอคะ?" เปรี้ยวหวานสวนกลับคนตรงหน้า ก่อนจะก้มพิมพ์ตอบคนในแชตไป และปิดหน้าจอสมาร์ตโฟนให้ดับลง "นี่เปรี้ยวหวาน ฉันถามเธอดีๆ นะ" ชนกเริ่มมีอารมณ์ขึ้นบ้าง เมื่อโดนตอบกลับแบบนั้น "ยืนทำหน้าตึงใส่เปรี้ยวแบบนี้ ถามดีแล้วเหรอคะ?" พูดจบ เปรี้ยวหวานก็เลี่ยงบทสนทนา ด้วยการแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่ม นอนตะแคงข้างหันหลังให้เขา มือยังคงกำโทรศัพท์แน่น เพราะกลัวว่าอีกคนจะแอบเอาไป "ลุกมาคุยกันให้รู้เรื่อง อย่ามาหนีฉันแบบนี้!" "..." "เปรี้ยวหวาน!" "..." "ฮึ่ย!" เขาถอนหายใจฟึดฟัด เมื่อเห็นว่าเด็กสาวไม่มีทีท่าจะลุกขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่อง ขณะที่ร่างเล็กบนเตียงยังคงแสร้งหลับตานิ่งเงียบ ไม่ตอบบทสนทนาใดๆ ของอีกฝ่าย จนเขาท้อใจ เดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแทน 

  Rrrrrrrrrrr.......... เสียงเรียกเข้าในแอปพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้น ทำให้เปรี้ยวหวานที่กำลังนั่งเหม่ออยู่สะดุ้งเฮือก ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานของตัวเองขึ้นมาดู "ว่าไงเต" เสียงเล็กแผ่วเบา กรอกลงไปในโทรศัพท์ทันทีที่เห็นชื่อบุคคลที่โทรเข้ามา 'เปรี้ยวเป็นอะไรรึเปล่า? ทำไมน้ำเสียงแปลกๆ' ปลายสายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อได้ยินเสียงที่เปลี่ยนไปจากเดิม ที่เขาเคยได้ยิน น้ำเสียงแผ่วเบาดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่ เปรี้ยวหวานซึ่งนั่งนิ่งเหม่อลอยอยู่รู้สึกตัวทันที เมื่อเพื่อนทักท้วง เธอจึงสะบัดหน้าเบาๆ เพื่อดึงสติตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มตอบกลับปลายสายไป "เปล่า~เปรี้ยวไม่ได้เป็นไร สงสัยหิวข้าว" 'เตก็รออยู่…เมื่อไหร่เปรี้ยวจะทักมาสั่งออเดอร์' เปรี้ยวยกแขนขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ แล้วหันมองโต๊ะด้านข้าง ก็ไม่เห็นว่าคัพเค้กนั่งอยู่แล้ว เธอคงเหม่อจนลืมดูเวลาไปเลย ว่าถึงเวลาพักกลางวันแล้ว 'แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ตอนนี้เตอยู่หน้าโรงแรมเปรี้ยวแล้ว ไปหาอะไรกิ

"แล้วบอสต้องการแบบไหนคะ ต้องให้เปรี้ยวออกจากที่นี่แบบที่แม่บอสต้องการเลยไหมคะ ถึงจะพอใจ?" เปรี้ยวหวานตอบกลับคนตรงหน้าจ้องเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว"ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอไปไหนทั้งนั้น ฉันอยากให้เธออยู่กับฉันที่นี่" มือหนาจับยังไหล่ของเธอเป็นการปลอบประโลม พร้อมกับเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเรื่อยๆ หวังให้คนตัวเล็กใจเย็นขึ้น"แต่เปรี้ยวไม่อยากอยู่แล้ว เปรี้ยวขอเถอะนะคะ แยกกันอยู่สักพัก รอให้อะไรๆ มันดีขึ้นกว่านี้ แล้วเปรี้ยวอาจจะกลับมา" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยประโยคถัดมาเสียงเบาลง "...แต่ถ้ามันไม่มีอะไรดีขึ้น ฝึกงานเสร็จเปรี้ยวก็จะเป็นคนไปเอง" น้ำเสียงเรียบสงบของเปรี้ยวหวานกลับยิ่งบาดลึก ชนกนิ่งงันไปทันที มองใบหน้าเล็กที่ไร้แววโกรธ แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้ามือเรียวของเธอเอื้อมไปจับมือเขาที่วางอยู่บนบ่า แล้วค่อยๆ แกะออก ก่อนหันหลังทำท่าจะเดินออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นประตู แขนเรียวก็ถูกดึงรั้งไว้จากด้านหลังอย่างแรงพอให้เธอต้องหยุดและหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีก"ไหนเธอบอกว่ารักฉันไง เธอขาดฉันได้เหรอ?""...เปรี้ยวก็จะลองดู เกิดวันไหนความรู้สึกบอสมันเปลี่ยนไป ไม่ได้ชอบเปรี้ยวเหมือนเ

เปรี้ยวหวานเดินฟึดฟัดออกมาจากห้องแต่งตัว มาหยุดยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์อย่างหัวเสีย"ผู้ชายอะไรกวนประสาทเป็นบ้า! กะอิแค่ทำเหล้าหกใส่ เรื่องเยอะจริงๆเลย ฮึ่ย!!" คนตัวเล็กฮึดฮัดบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งเครื่องดื่มกับบาร์เทนเดอร์ซึ่งยืนอยู่ด้านหลัง"แบงค์ ขอคอสโมที่นึง" ก้นงอนนั่งลงยังเก้าอี้อย่างแรง พร้อมกับวางกระเป๋าบนเคาน์เตอร์บาร์"อ้าว! พี่เปรี้ยว มาได้ไงอ่ะ?" บาร์เทนเดอร์หนุ่มกำลังงุ่นอยู่กับการชงเครื่องดื่มให้ลูกค้าอีกฝั่ง หันมาหาร่างเล็กที่ไม่ได้เจอกันนาน"หึ~ตกใจอะไรขนาดนั้น ฉันจะกลับมาทำงานที่นี่""อ้าว~นึกว่ามีเสี่ยเลี้ยงซะอีก""เสี่ยเส่อที่ไหน ไปฝึกงานย่ะ ทำเครื่องดื่มให้พี่ได้แล้ว~" เสียงเล็กบอกบาร์เทนเดอร์หนุ่มให้ทำเครื่องดื่มที่สั่งด้วยความสนิทสนม เขายิ้มรับและตอบกลับเธอเสียงยาว"คร้าบบบบ~คุณผู้หญิง" แบงค์จึงหันไปผสมเครื่องดื่มที่เธอสั่งอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนักคอสโมแก้วเล็กก็ถูกเลื่อนมาหยุดอยู่ตรงหน้า"ได้แล้วครับคุณผู้หญิง~""ไม่ต้องมาแซวเลย" แบงค์ขำออกมานิดหน่อย ก่อนจะหันไปทำงานของตัวเองต่อ เปรี้ยวห