All Chapters of ลวงรักพันธนาการเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 18

“ดีมากเด็กดี งั้นเดี๋ยวคืนนี้พี่จะมอบรางวัลให้กับพรีมทั้งคืนดีไหม” ชายหนุ่มกระหน่ำกระแทกกระทั้นเข้าใส่ช่องทางบวมแดงของหญิงสาวสอย่างแรง จนร่างกายของทั้งคู่ร้อนระอุเหมือนไฟ หยาดเหงื่อโซมกายราวกับออกกำลังกายมาอย่างหนัก “ข้างในโคตรตอดเลยพรีม ตอดแรงมาก” เขานิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่านเมื่อความเป็นหญิงกำลังทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก “พรีมเสียว...” “พี่ก็เสียว เสียวจนเหมือนจะแตก” เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของหญิงสาวที่พาดอยู่ที่บ่าแกร่ง ก่อนจะกระหน่ำสะโพกสอบของตัวเองเข้าใส่คนตัวเล็กแบบนี้ไม่มียั้ง ด้วยความที่เขายืนอยู่ที่พื้นทำให้การเคลื่อนไหวค่อนข้างง่ายและทำให้เขาส่งแรงไปยังร่างเล็กได้เร็วและแรงกว่าเดิม “พี่ภู...” “พี่เหมือนจะแตก...” “อย่า...อย่าแตกข้างในนะ” หัวใจสาวไหววูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มไม่ได้สวมใส่เครื่องป้องกัน เพราะฉะนั้นมันจึงเสี่ยงมากที่จะเกิดความผิดพลาด “ทำไม...จะเก็บไว้ให้ไอ้เชนมันแตกเหรอ ฝันไปเถอะ ร่องของเธอก็เคยโดนฉันแตกในมาแล้ว จะโดนอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป” ชายหนุ่มปัด

“ไม่ยอมก็เรื่องของผู้หญิงคนนั้น และถ้าน้องลูกพีชเป็นลูกของฉันจริง ฉันไม่มีทางปล่อยพรีมลภัสไปแน่ โทษฐานที่ปกปิดเรื่องลูกกับฉันมาตลอดห้าปี” วัฒนาเพียงส่ายหน้าเบาๆ ความรู้สึกสงสารพรีมลภัสท่วมท้นอยู่ในอก หากเด็กน้อยคนนั้นเป็นลูกสาวของภูวริชจริง อย่างน้อยที่สุดเธอก็ไม่ควรต้องมาแบกรับความคลุมเครือเช่นนี้ ทั้งที่ในวันนั้นเป็นเจ้านายของเขาเองที่เลือกบอกเลิกหญิงสาวอย่างไม่ไยดี แล้ววันนี้เหตุใดจึงกลับมาเรียกร้อง อยากได้สถานะความเป็นพ่อขึ้นมาอีก “เจ้านาย...” “ฉันจะต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าน้องลูกพีชเป็นลูกของฉันหรือเปล่า” เสียงเข้มเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ดวงตาคมยังคงจับจ้องภาพถ่ายตรงหน้า ใบหน้าหวานของพรีมลภัสเคียงข้างใบหน้าแก้มป่องของเด็กน้อยที่เขาคาดว่าอาจเป็นลูกสาวของตนเอง ราวกับภาพนั้นกำลังตอกย้ำความจริงบางอย่างที่เขาไม่อาจเมินเฉยได้อีก หลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นพรีมลภัสก็กลับมาใช้ชีวิตปกติ ซึ่งเธอรู้สึกโล่งใจที่ภูวริชไม่ได้มาระรานเธออีก แต่อีกใจก็กังวลเพราะไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่ “พรีม” เสียงเรียกของเชนธวัชดังขึ้น จนพรีมลภัสหลุดออกจ

ใบหน้าสลดของเชนธวัชตกอยู่ในสายตาของภูวริช และเขาก็แสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อกำลังจะกำจัดอีกฝ่ายให้พ้นทาง เขาเป็นผู้ชายทำไมจะมองไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้คิดจะจีบพรีมลภัส “พอดีคุณภูเขาบอกว่าอยากจะถ่ายงานนี้เองน่ะจ้ะ เพราะเป็นแบรนด์แม่และเด็กที่เปิดใหม่ เลยอยากทำมันด้วยตัวเอง” เชนธวัชหันไปมองผู้ที่มาสุดท้ายด้วยสายตาไม่เข้าใจ ก่อนที่เขาจะเห็นอีกฝ่ายยิ้มอย่างมีเลศนัย อีกทั้งยังมองหน้าของพรีมลภัสด้วยตาไม่กะพริบ ในฐานะที่เป็นผู้ชายเหมือนกันเขาจึงคิดว่าภูวริชอาจจะคิดไม่ซื้อกับพรีมลภัส จนอดห่วงเพื่อนไม่ได้ “เอ่อ...พรีมว่า” “แต่น้องทั้งสองไม่ต้องห่วงเรื่องสัญญานะ พี่มีค่าตอบแทนที่ขอเปลี่ยนพรีเซ็นเตอร์ด้วย จากตอนแรกที่ตกลงกันว่าจะให้น้องเชนถ่ายด้วย จึงจะมอบเงินปลอบใจให้น้องเชนหนึ่งแสนบาท และเพิ่มค่าตัวของน้องพรีมและน้องลูกพีชอีกรวมเป็น 7 แสนบาท” ตัวเลขเงินมันเยอะมาก จนพรีมลภัสได้แต่กำมือของตัวเองที่วางอยู่ใต้โต๊ะแน่น เพราะเธอรู้แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ต้องเป็นฝีมือของภูวริชแน่ๆ เพราะจะมีใครบ้าจ้างพรีเซ็นเตอร์หน้าใหม่ที่มีลูกติดอย่างเธ

“เธอคิดว่าจะปิดเรื่องนี้กับฉันได้เหรอ ฝันไปเถอะ เพราะถ้าน้องลูกเป็นลูกของฉันจริงๆ คนที่มีแต่ตัวอย่างเธอสู้อะไรคนอย่างฉันได้” ชายร่างสูงบอกอย่างข่มขู่ จนหัวอกคนเป็นแม่เจ็บร้าว เขาก็คือเขาที่ยังคงใจร้ายกับเธอเหมือนเดิม “คุณมันเลวที่สุด เลิกกันแล้วแทนที่จะจบกันไป” “หึ...อะไรที่ฉันอยากได้ก็ต้องได้ ไม่มีใครมาห้ามความต้องการของฉันได้หรอก” “คุณแม่ขา...น้องลูกพีชอิ่มแล้วค่ะ” เสียงเล็กของลูกสาวดังขึ้นขัดบทสนทนาของผู้ใหญ่จนพวกเขาต้องปรับสีหน้าให้กลับมาปกติ เพราะไม่อยากให้เด็กน้อยรู้สึกไม่ดี “อิ่มแล้วเหรอคะ งั้นเรากลับบ้านกันเถอะนะ เดี๋ยวเย็นซะก่อน” “กลับกันค่ะ” “เดี๋ยวลุงไปส่งนะครับ” คำพูดของภูวริชดังขึ้นจนคนที่กำลังจูงมือลูกสาวหันขวับ “คิดจะทำอะไร” “หึ...ฉันก็แค่อยากทำหน้าที่พ่อบ้าง” เขายักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เมื่อโดนคนตัวเล็กมองค้อน “หายไปตั้งหลายปี คิดจะมาทำหน้าที่พ่อตอนนี้มันไม่สายไปเหรอ” คนตัวเล็กหลุดพูดออกมาอย่างฟิวส์ขาด เพราะเขากำลังยั่วโมโหให้เธอตบะแตก “ยอมรับเองแล้วเหร