บทที่ 4 ไม่มีวันหนีพ้น (4) (NC25+) จบตอน

“ดีมากเด็กดี งั้นเดี๋ยวคืนนี้พี่จะมอบรางวัลให้กับพรีมทั้งคืนดีไหม”

            ชายหนุ่มกระหน่ำกระแทกกระทั้นเข้าใส่ช่องทางบวมแดงของหญิงสาวสอย่างแรง จนร่างกายของทั้งคู่ร้อนระอุเหมือนไฟ หยาดเหงื่อโซมกายราวกับออกกำลังกายมาอย่างหนัก

            “ข้างในโคตรตอดเลยพรีม ตอดแรงมาก” เขานิ่วหน้าด้วยความเสียวซ่านเมื่อความเป็นหญิงกำลังทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก

            “พรีมเสียว...”

            “พี่ก็เสียว เสียวจนเหมือนจะแตก”

            เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของหญิงสาวที่พาดอยู่ที่บ่าแกร่ง ก่อนจะกระหน่ำสะโพกสอบของตัวเองเข้าใส่คนตัวเล็กแบบนี้ไม่มียั้ง ด้วยความที่เขายืนอยู่ที่พื้นทำให้การเคลื่อนไหวค่อนข้างง่ายและทำให้เขาส่งแรงไปยังร่างเล็กได้เร็วและแรงกว่าเดิม

            “พี่ภู...”

            “พี่เหมือนจะแตก...”

            “อย่า...อย่าแตกข้างในนะ” หัวใจสาวไหววูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าชายหนุ่มไม่ได้สวมใส่เครื่องป้องกัน เพราะฉะนั้นมันจึงเสี่ยงมากที่จะเกิดความผิดพลาด

            “ทำไม...จะเก็บไว้ให้ไอ้เชนมันแตกเหรอ ฝันไปเถอะ ร่องของเธอก็เคยโดนฉันแตกในมาแล้ว จะโดนอีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป” ชายหนุ่มปัดมือน้อยๆ ที่พยายามผลักไสเขาออก ก่อนที่เขาจะรัวเร่งสะโพกสอบของตัวเองอย่างแรง แล้วทุกอย่างก็กำลังมาถึงปลายทางของความสุข

            “อื้อ...มะ...ไม่นะ”

            “โอ้ว...”

            จังหวะสุดท้ายของความต้องการ แทนที่ภูวริชจะชักความแข็งแกร่งออกมา แต่ชายหนุ่มกลับผลักดันมันเข้าไปข้างในจนเธอใจหายวาบ แต่มันไม่ทันเสียแล้ว เมื่อรับรู้ถึงความอุ่นร้อนที่ฉีดพ่นเข้าไปในโพรงสาวอย่างแรง

            “อ๊าย...”

            ชายหนุ่มกดหน้าท้องของคนตัวเล็กเอาไว้โดยที่ยังไม่ถอดถอนความแข็งกร้าวที่กำลังกระตุกหงึกๆ ในร่องรักของเธอออก จนกว่าจะมั่นใจว่าเชื้อพันธุ์ของความสุขได้เข้าไปในร่างกายของหญิงสาวจนหมดทุกหยาดหยด

            “ออกไปนะ ทำแบบนี้ทำไม ทำไมถึง...” เธอหน้าเสียเมื่อความรู้สึกเมื่อครู่มันย้ำเตือนว่าเขาไม่ได้ป้องกัน

            “แตกในน่ะเหรอ...ทำไมฉันจะแตกไม่ได้ ในเมื่อร่องของเธอมันก็เคยเป็นของฉันมาก่อน ทำไม! จะเก็บไว้ให้มันแตกหรือไง อ๋อ...คงใช่แหละ ไม่งั้นก็คงไม่มีลูกมาเป็นมารหัวขนแบบนี้หรอก!” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดเมื่อเธอพยายามต่อต้านทั้งๆ ที่เพิ่งมีความสุขด้วยกันมา

            “หยุดพูดอะไรหยาบคายแบบนี้สักที” คนตัวเล็กขยับกายจนความแข็งแกร่งหลุดออกจากโพรงสาว ซึ่งเธอรับรู้ว่าน้ำเชื้อสีขาวขุ่นของเขาไหลทะลักออกมาจากร่องของเธออย่างน่าอาย

            “ทำไมจะพูดไม่ได้ คิดว่าฉันจะยอมปล่อยให้เธอกลับไปหามันอย่างนั้นเหรอ อะไรที่เป็นของฉันมันก็ต้องเป็นของฉัน รวมทั้งเธอด้วย” ชายหนุ่มกระชากเรียวแขนของคนตัวเล็กแล้วบีบอย่างแรงจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

            “เจ็บนะ”

            “เจ็บสิดี เจ็บแล้วจะได้จำว่าเธอเป็นของใคร ในเมื่อฉันกลับมาแล้ว ฉันจะไม่มีทางยกเธอให้ใคร รวมทั้งไอ้เชนนั่นด้วย!”

            “เลว!”

            “เออฉันมันเลว คนเลวอย่างฉันนี่แหละหลงรัก นอนลงไปแล้วอ้าขาให้ฉันเอาได้แล้ว”

            “ไม่! ฉันจะกลับบ้าน กลับไปหาลูกของฉัน”

            “เธอจะกลับได้ก็ต่อเมื่อฉันเป็นคนอนุญาต ส่วนเด็กนั่นก็ปล่อยให้พ่อมันเลี้ยงไปแล้วกัน”

            ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็ผลักร่างเล็กให้นอนราบกับที่นอนอีกครั้ง แล้วเขาก็กระโดดขึ้นมาคร่อมร่างเล็กบนเตียง ก่อนจะเริ่มเล้าโลมและเริ่มบทรักที่แสนเร่าร้อนอีกครั้ง โดยที่หญิงสาวไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ภูวริชเองก็ตักตวงความหอมหวานของคนตัวเล็กตลอดทั้งคืน

            เช้าวันใหม่ที่สดใสของใครหลายๆ คน แต่กลับเป็นเช้าที่แสนแย่ของพรีมลภัส เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาและก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงกับผู้ชายที่เคยเป็นคนรักและยังเป็นพ่อของลูกของตัวเอง และรู้สึกสมเพชตัวเองที่เมื่อคืนนี้ไม่สามารถต่อต้านอะไรเขาได้เลย ร่างกายของเธอมีแต่รอยแดงจ้ำๆ เต็มไปหมดเพราะน้ำมือของผู้ชายใจร้ายอย่างเขา

            “ทำไมต้องกลับมา ทำไมต้องทำแบบนี้กับพรีมด้วย” เธอมองคนข้างกายที่นอนหลับสนิท เพราะกว่าที่พวกเขาจะได้นอนจริงๆ ก็เกือบตีห้าแล้ว ชายหนุ่มตักตวงความหวานของเธอจนเธอแทบทนไม่ไหว

            เมื่อได้สติคนตัวเล็กก็รีบลงจากเตียง ก่อนจะเดินไปสวมใส่เสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของตัวเอง แล้วเอาเสื้อสูทของคนตัวโตทับเอาไว้อีกชั้นเพื่อป้องกันไม่ให้ใครเห็นว่าร่างกายของเธอบอบช้ำมากแค่ไหน

            “ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่เราสองคนจะได้เจอกันอีก ลาก่อนค่ะ”

            เธอบอกแค่นั้นก็รีบเดินออกจากห้องนอนของชายหนุ่มอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะตื่น แม้แต่น้ำเธอก็ไม่ยอมอาบ เพราะกลัวว่าเขาจะตื่นมาทันก่อนที่เธอจะได้หนีออกไป

            “ขอให้อย่าพบอย่าเจอกันอีกเลยนะ” ยังโชคดีที่ตอนที่เธอออกมาจากคอนโดฯ ของชายหนุ่มมีแท็กซี่แวะมาส่งลูกค้าในคอนโดฯ ก่อน เธอจึงโบกเรียกกลับบ้านทันที และคิดว่านี่คงเป็นคราวซวยของเธอเองที่ต้องกลับมาเจอผู้ชายใจร้ายคนนั้น คนที่บอกเลิกเธออย่างไร้เยื่อใย แต่มาวันนี้เขากลับลากเธอที่คอนโดฯ ของเขาและบีบบังคับให้เธอนอนกับเขาอีกครั้ง

           

            ทางด้านภูวริชที่เริ่มรู้สึกตัว เขาก็ปัดป่ายมือไปมาเพื่อจะดึงร่างเล็กของคนที่ให้ความสุขกับเขาทั้งคืนมาก่อน แต่ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่ตรงนี้ ที่นอนที่เคยอุ่น แต่ ณ เวลานี้กลับเย็นเฉียบราวกับว่าพรีมลภัสได้ลงจากเตียงไปนานแล้ว

            “พรีมลภัส”

เขาตะโกนเรียกคนตัวเล็กเพราะหวังว่าเธออาจจะแค่เข้าห้องน้ำ แต่เมื่อเรียกกลับไม่มีสัญญาณตอบกลับ จากนั้นเขาก็กวาดตามองปลายเตียงเพื่อดูว่าเสื้อผ้าที่เขาโยนไปเมื่อคืนยังอยู่ครบไหม แต่สิ่งที่เห็นคือไม่เจอแม้แต่เสื้อผ้าของตัวเองเดียว จนเขามั่นใจแล้วว่าเธอได้จากไปแล้ว

            “พรีมลภัส! เธอกล้ามากนะที่หนีออกจากห้องของฉันแบบนี้ คิดเหรอว่าจะหนีคนอย่างฉันไปได้ตลอด อะไรที่ฉันอยากได้ก็ต้องได้ รวมทั้งตัวของเธอด้วย”

ชายหนุ่มบอกด้วยความเจ็บใจ เพราะเขารู้สึกเสียหน้าที่ถูกคนตัวเล็กทิ้งให้นอนอยุ่เพียงลำพังในห้องนี้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยทำแบบนี้กับเขาสักครั้งเดียว

มือหนาจัดการต่อสายหาใครบางคน เพราะเรื่องที่เขาจะสั่งให้คนของตัวเองทำมันเกี่ยวข้องกับพรีมลภัสโดยตรง

(ครับคุณภู...)

“มึงไปตามสืบเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อพรีมลภัสตามข้อมูลที่กูส่งให้ทางอีเมล ไปตามสืบให้หมดว่าตลอดระยะเวลาห้าปีที่ผ่านมาเธอทำอะไรกันแน่”

(ต้องการข้อมูลวันไหนดีครับ)

            “ขอเร็วที่สุด กูต้องการรู้ว่าห้าปีที่ผ่านมาผู้หญิงคนนั้นเป็นยังไงบ้าง รวมถึงผู้ชายที่มาติดพันเธอด้วย” ชายหนุ่มบอกด้วยเสียงแข็งกร้าวเพราะกำลังเจ็บใจที่คนตัวเล็กทิ้งเขาอย่างไร้เยื่อใย ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอเอาแต่ขอความรักจากเขาก็ตาม

            (ได้ครับ เดี๋ยวถ้าเรียบร้อยผมจะส่งข้อมูลให้ทางอีเมลนะครับ)

            “อืม...”

            ต่อให้คนตัวเล็กพยายามหนีเขามากแค่ไหน แต่ในเมื่อเขายังไม่เบื่อ ผู้หญิงคนนั้นจะต้องมาสยบแก่เขาแต่เพียงผู้เดียว

            “ถ้าคิดว่าหนีฉันพ้นก็หนีไป ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าอย่ามาท้าทายคนอย่างฉัน!”