ลวงรักพันธนาการเถื่อน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บทนำความจริงที่ไม่อยากยอมรับ บรรยากาศในคอนโดฯ หรูมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงาน โดยมีร่างเล็กของ ‘พรีมลภัส’ ที่กำลังจ้องมองนาฬิกาสลับกับเค้กก้อนโตบนโต๊ะหน้าโซฟาด้วยอาการว้าวุ่นใจ เธอกำลังรอคนรักกลับมาฉลองวันเกิดครอบรอบ 22 ปีของเธอ แต่เธอรอเขามาตลอดหกชั่วโมงเต็มแต่ก็ยังไร้ร่างสูงใหญ่ที่บอกว่าจะมาให้ทันวันเกิดของเธอ วันนี้นอกจากจะเป็นวันเกิดของเธอแล้ว และเป็นวันที่เธอจะบอกความจริงบางอย่างให้เขารับรู้ และเขาต้องดีใจมากๆ กับสิ่งที่เธอจะมอบให้เขาวันนี้ มือน้อยๆ กำที่ตรวจครรภ์แน่นเพราะมันคือสิ่งที่เธออยากจะบอกเขามากที่สุด ความจริงที่เธอเองก็เพิ่งรับรู้ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง เธอลูบหน้าท้องเบาๆ กับความตื้นตันใจกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เรียกว่า ‘ลูก’ ที่เกิดจากความรักของเธอและเขา “พี่ภูต้องดีใจแน่ๆ ถ้าเขารู้ว่าเรากำลังมีลูกด้วยกัน” เธอลูบหน้าท้องบางด้วยอย่างมีความสุขและคิดว่าเด็กคนนี้คือของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอ คนตัวเล็กนั่งรอเจ้าของห้องตลอดหกชั่วโมงแต่ก็ไร้ร่างสูงใหญ่ เธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาเขาด้วยความร้อนใจเพราะปกติชา

ร่างใหญ่ของ ‘ภูวริช อิทธิฤทธิ์ไกรสร’ เดินทางมาดูการถ่ายโฆษณากับโปรเจกต์ชิ้นแรกที่เขาเพิ่งร่วมเปิดแบรนด์ใหม่กับหุ้นส่วนธุรกิจ และเป็นสินค้าที่จะเอาไปวางในห้างสรรพสินค้าในเครืออิทธิฤทธิ์ที่เขาเป็นเจ้าของ “คุณภู...กิ่งไม่คิดว่าคุณภูมาเองนะคะ ไหนตอนแรกบอกว่าอยู่อเมริกาไม่ใช่เหรอคะ” ก่อนหน้านี้ภูวริชไปดูแลบริษัทสาขาที่อเมริกาเกือบห้าปี แต่วันนี้เขาเดินทางกลับมาบริหารงานที่เมืองไทยเต็มตัวแล้ว “ครับ...พอดีผมเพิ่งกลับมาเมืองไทยเลยอยากมาดูงานด้วยตัวเอง ได้ข่าวว่าแบรนด์นี้กำลังมาแรง ช่วงนี้เทรนด์ครอบครัวกำลังมาแรง” “ใช่ค่ะ แบรนด์กำลังได้รับความสนใจจากกลุ่มครอบครัวเลยค่ะ วันนี้คงมีคู่พ่อแม่ลูกมาแคสต์หลายคนนะคะ” “ครับ...งั้นเชิญตามสบายเลยครับ เดี๋ยวผมขอรอดูห่างๆ” “ค่ะ” ภูวริชเดินไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อน เนื่องจากว่าเขากำลังรอทีมงานเรียกแต่ละครอบครัวมาแคสต์งาน ซึ่งเขาก็ดูทุกคนผ่านจอมอนิเตอร์ และก็เห็นครอบครัวสุขสันต์แต่ละบ้านโชว์ความน่ารักและสดใส จนเขาอดยิ้มตามไม่ได้ ทางด้านพรีมลภัสและลูกพีชก็เดินเข้าฉากพร้อมกับเช

“อย่ามาพูดเรื่องของอดีต เรื่องนั้นมันจบไปแล้ว จบไปตั้งแต่คุณเป็นคนตัดความสัมพันธ์นั้นแล้ว!” ดวงตาที่เริ่มแดงก่ำมองชายตรงหน้าอย่างโกรธเคือง วันนั้นเธอเจ็บแทบตาย แต่เขากลับไม่เคยเห็นค่าความรักของเธอเลย บอกเลิกเธออย่างเย็นชาและไร้เยื่อใยที่สุด “โกรธเหรอ พรีมมีสิทธิ์อะไรมาโกรธพี่ไม่ทราบ” “แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับฉัน เอากระเป๋าคืนมา แล้วถอยออกไปซะ ต่างคนต่างอยู่” “เรื่องเด็กคนนั้นหมายความว่ายังไง” เขาถามคนตัวเล็กอย่างสงสัย “อะไร” “ลูกเธอคลอดหลังเลิกกับฉันไม่กี่เดือน มันหมายความว่ายังไง” เขามองเอกสารกรอกข้อมูลที่พรีมลภัสเขียนให้ทีมงาน ซึ่งเขาอ่านมันทั้งหมดแล้ว “ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ อีกอย่างอย่าเป็นคนไม่มีมารยาทที่มาอ่านข้อมูลของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้!” “ทำไม! กลัวฉันจะรู้สินะ ว่าเธอแอบเอาไอ้เวรนั้นจนท้อง ทั้งๆ ที่คบกันฉันอยู่ ร่าน!” “คุณภูวริช! คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดทุเรศๆ แบบนี้กับฉันนะ” เธอมองชายตรงหน้าอย่างไม่พอใจที่เขากำลังต่อว่าเธอเสียๆ หายๆ ทั้งๆ ที่เรื่องนี้เขาต่า

คนตัวเล็กยกมือตีร่างใหญ่เป็นพัลวัน แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับสู้อะไรชายหนุ่มไม่ได้ เขาจัดการรวบคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด จากนั้นก็เหวี่ยงเธอขึ้นไปบนเตียงทันที จนที่นอนของเขาเปียกชื้นจากร่างกายที่ถูกฝนเทราดรดลงมา “อ๊ะ...จุกนะ” ยังไม่ทันที่ร่างใหญ่ของภูวริชจะก้าวขึ้นมาบนเตียง เสียงโทรศัพท์ของพรีมลภัสก็ดังขึ้น ก่อนที่เธอจะโถมตัวไปคว้ามันขึ้นมาเพื่อกดรับ แต่ชายหนุ่มกลับไวกว่า จากนั้นเขาก็มองหน้าจอเป็นชื่อของเชนธวัช ทำเอาเลือดในกายของชายหนุ่มเดือดพล่านทันที เมื่อนึกถึงมือไม้ของมันที่มาแตะต้องร่างกายของหญิงสาว “อย่ารับนะ ขอร้อง...” เธอบอกอย่างวิงวอน ก่อนที่ชายหนุ่มจะตัดสินใจกดรับเพราะอยากจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้จะพูดอะไรกับหญิงสาว ติ๊ด! (พรีม...อยู่ไหนครับ หากระเป๋าเจอหรือยัง) เสียงทุ้มของเชนธวัชถามด้วยความเป็นห่วง จนภูวริชถึงกับของขึ้นกับเสียงอ่อนเสียงหวานของพรีมลภัสที่พูดกับมัน “คะ...คือพรีม...” “บอกมันไปว่ามีธุระต้องไปทำต่อ วันนี้จะไม่กลับ” ภูวริชกระซิบข้างหูของพรีมลภัสจนเธอกำมือแน่น “อึก...ไม่”

“อ๊ะ...อย่าจับนะ” เธอร้องเสียงหลงเมื่อปลายนิ้วร้อนๆ ลูบไล้ไปที่จุดกึ่งกลางของความเป็นหญิง จนขนในกายสาวลุกชัน ขาทั้งสองข้างกระตุกหนีบเข้าหากัน แต่เพราะมือร่างใหญ่คั่นกลางทำให้เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้ “ไหนบอกไม่ชอบ ทำไมน้ำตรงนี้มันเยิ้มล่ะพรีม” ปลายนิ้วร้อนๆ ถูไถที่ปากร่องของรูรักจนน้ำหวานในกายสาวไหลเยิ้มจนเลอะนิ้ว “อย่าแหย่เข้ามา ขอร้อง...” “ไม่รู้เหรอว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ” เขาพูดแค่นั้นก็กดก้านนิ้วเข้าไปในช่องทางเปียกชื้นของเธอ จนคนตัวเล็กแอ่นตัวขึ้นมาอย่างเสียวซ่าน “ยะ...อย่า ขอร้อง” คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อภูวริชขยับเข้าออกในรูรักของเธอ จนใบหน้าใสแดงก่ำเพราะพิษรักจนแทบทนไม่ไหว “แค่นิ้วยังแน่นขนาดนี้ ถ้าใหญ่กว่านี้จะแน่นแค่ไหนพรีม” เขาครางกระหึ่มในลำคอเมื่อช่องทางรักของคนตัวเล็กบีบรัดนิ้วแกร่งของเขาจนแน่น “มะ...ไม่เอา พอแล้ว” เสียงหวานบอกอย่างขาดห้วง เมื่อคนตัวโตขยับนิ้วเข้าออกไม่หยุดจนความวาบหวามลามเลียไปทั่วร่างกายสาว สัมผัสที่ห่างหายมาตลอดห้าปีทำเอาเธอถึงกับไปไม่เป็น “พอแล้วจริงๆ