Lahat ng Kabanata ng อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Kabanata 191 - Kabanata 200

กฤษณ์กับตำรวจคนอื่น ๆ มาที่โรงพยาบาลที่รัชนีเข้ารับการรักษาการมาถึงของชายในเครื่องแบบสีน้ำตาลเข้มหกคนนั้น ดึงดูดสายตาผู้คนในโรงพยาบาลทันที"นั่นคือครอบครัวของผู้ประสบอุบัติเหตุ" กฤษณ์ชี้ไปทางปรีชา เล็ก กนก และผู้หญิงวัยกลางคนสองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รอคนไข้ ส่วนกานต์อยู่ในห้องพักฟื้น คอยเฝ้าลูกชายที่หมดสติไปตำรวจทั้งห้าคนก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้าไปหาครอบครัวของรัชนีเมื่อเห็นตำรวจเดินมา ปรีชาก็ลุกขึ้น แล้วเดินเข้าไปหากฤษณ์"ผู้กำกับก็มาที่นี่เหรอครับ?" ปรีชาถามพลางมองตำรวจคนอื่น ๆ ด้วยสายตาสับสน เขาไม่รู้เลยว่ากฤษณ์ซึ่งมียศเป็นผู้กำกับมาที่โรงพยาบาลด้วยจุดประสงค์อะไร"ผมมาที่นี่เพราะได้รับรายงานเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดกับรัชนี จริงไหมครับที่รัชนีเป็นหลานสาวของคุณปรีชา?" กฤษณ์ถาม พลางมองปรีชา ก่อนจะหันไปมองอีกสี่คนที่ยังนั่งอยู่ด้วยสีหน้าเศร้าปรีชาพยักหน้า "ใช่ครับ รัชนีเป็นหลานสาวของผม ตอนนี้เธออยู่ในห้อง ICU หมอกำลังดูอาการอยู่ เมื่อกี้เธอฟื้นแล้วครับ แต่เธอมีอาการผิดปกติทางระบบประสาทนิดหน่อย""คุณรู้ไหมว่าสามีของรัชนีอยู่ที่ไหน?" กฤษณ์ถาม พลางมองดูรอบ ๆ เขาไม่เห็นผู้ชายคนไหนท

ขณะที่กำลังคุยกับเฉลิมอยู่ในห้องของหมอ ชยุตม์ก็ได้รับโทรศัพท์จากแม่ยายที่อยู่บันดุงเขาส่งสัญญาณด้วยสายตาให้เฉลิมพักการคุยไว้ก่อน พร้อมกับชูโทรศัพท์ที่กำลังดังขึ้นให้ดูเฉลิมพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ แล้วหันไปทำอย่างอื่นต่อ เปิดดูบันทึกการรักษาที่วางอยู่บนโต๊ะส่วนชยุตม์ลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ แล้วเดินห่างออกจากโต๊ะเพื่อไปรับโทรศัพท์"ฮัลโหล ลูกฝ้าย ตอนนี้อยู่ที่ไหน? ยุ่งอยู่หรือเปล่า?" สโนห์ถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ดูตื่นตระหนกสีหน้าของชยุตม์ตึงเครียดขึ้นทันที แม้จะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขากลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน "มีอะไรครับแม่? กัลยาเป็นอะไร? เกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า?" ชื่อของภรรยาแล่นเข้ามาในหัวเขาเป็นอย่างแรก"กัลยาอยู่โรงพยาบาลลูก เมื่อกี้จู่ ๆ เธอก็ปวดท้อง ตอนนี้หมอกำลังตรวจอยู่ เมื่อกี้แม่กับคุณอิสราพาเธอมาส่งโรงพยาบาล ตอนนี้แม่กำลังรอหมอตรวจอาการของกัลยาอยู่" สโนห์อธิบายด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นชยุตม์พ่นลมหายใจออกมายาว ๆ มือของเขากำแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล หน้าอกรู้สึกอึดอัดจนยากจะอธิบายกับความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหัน "มันเกิดขึ้นได้ยังไง

"หลานเราเป็นอะไรไป แม่?" ปรีชาขึ้นเสียง หน้าอกของเขาจุกแน่นขึ้นมาทันที ลมหายใจติดอยู่ที่ลำคอ แทบจะเป็นลมเสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ของสโนห์อธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับกัลยาและหลานในท้องได้แล้วปรีชากุมหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ เขายังไม่พร้อมจะฟังคำอธิบายจากภรรยา แต่ก็อยากรู้ความจริงข้าง ๆ เขา ชยุตม์ค่อย ๆ ลดความเร็วรถลง มองหาที่ปลอดภัยเพื่อจอดรถ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่เกือบหลุดจากมือพ่อตามา"แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น? ลูกผมเป็นอะไร?" ชยุตม์ถาม พยายามเข้มแข็ง แม้ว่าความรู้สึกของเขาจะปั่นป่วนมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว"ลูก หนูต้องอดทนนะ บางทีนี่อาจเป็นวิธีหนึ่งที่จะลบล้างบาปของหนูกับกัลยาก็ได้ อดทนนะลูก" สโนห์สะอื้นไห้จากปลายสายชยุตม์กำโทรศัพท์ในมือแน่น ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขาถอนหายใจเบา ๆ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา กลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมา เขามั่นใจว่าสิ่งที่กำลังจะได้ยินต้องเป็นข่าวร้ายแน่ "กัลยาไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับแม่?" เขาถาม เพราะไม่อาจทำใจฟังข่าวเรื่องลูกของตัวเองได้"กัลยายังไม่ฟื้นเลย หลังจากคลอดลูกของพวกเธอ""คลอด?" ชยุตม์ชะงักไปด้วยความตกใจ หน้าอกแน่นเหมือนถูกหินก้อนใหญ

บันดุง~~บรรยากาศแห่งความโศกเศร้ายังคงปกคลุมหัวใจของครอบครัวปรีชา ชายวัยกลางคนถูกเพื่อนบ้านมารับและพาไปส่งที่โรงพยาบาลแม่และเด็ก หลังจากเขาฟื้นจากการเป็นลมส่วนชยุตม์ยังคงอยู่ในห้องพักฟื้น คอยอยู่ข้าง ๆ ภรรยาของเขา เขามองหญิงสาวแสนสวยที่เพิ่งคลอดลูกแฝด"พี่" กัลยาเรียก พลางลืมตาทั้งสองข้างขึ้นและมองสามีอย่างอ่อนแรง "ลูกของเราค่ะพี่"ชยุตม์พยักหน้าเบา ๆ เขาโน้มตัวลงพร้อมลูบแก้มเนียนของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน "พี่รู้ ตอนนี้ลูกไปอยู่บนสวรรค์แล้ว"ดวงตาทั้งสองข้างของกัลยาคลอไปด้วยน้ำตา หยดน้ำใส ๆ ไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันยังรู้สึกถึงการขยับของลูกในท้องอยู่เลยค่ะพี่ แต่ทำไมลูกถึงเสียล่ะ? ทำไมกัน?""ทุกอย่างเป็นเส้นทางของโชคชะตาที่เราต้องเจอ ต่อให้ลูกของเรารอด ลูกก็อาจต้องเจ็บปวดเพราะโรคที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ปล่อยให้ลูกไปอย่างสงบเถอะนะ"กัลยาส่ายหน้ารัว ๆ เธอยังคงทำใจไม่ได้ เธอร้องไห้อย่างเจ็บปวดเมื่อนึกถึงว่าลูกสาวของเธอไม่อยู่แล้ว "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฉันใช่ไหมพี่? ฉันดูแลท้องของตัวเองไม่ดี ฉันน่าจะดูแลสุขภาพให้ดีกว่านี้ ไม่ควรเหนื่อยเกินไป"ชยุตม์ถอนหายใจยาว ก่อนนั่งลงข้างเตียง "ไม

ก่อนที่พยาบาลจะเข้าไป ตำรวจสองนายที่ยืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นก็หยุดผู้หญิงในชุดสีขาวทั้งตัวคนนั้นไว้ เพื่อความปลอดภัย"ฉันจะมาเปลี่ยนขวดน้ำเกลือค่ะ คุณตำรวจ" พยาบาลพูดพลางชูขวดน้ำเกลือกับอุปกรณ์อื่น ๆ ที่อยู่บนรถเข็นให้ดูตำรวจนายหนึ่งตรวจรถเข็น ก่อนจะพยักหน้าให้สัญญาณกับตำรวจอีกนาย"เชิญเข้าไปได้ครับ" ตำรวจพูดพร้อมเปิดประตูให้ หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอะไรน่าสงสัยพยาบาลคนนั้นเข็นรถเข็นเข้าไป แล้วเดินเข้าใกล้เตียงคนไข้กนกมองอย่างงุนงงตอนที่พยาบาลบอกว่าจะมาเปลี่ยนขวดน้ำเกลือ รัชนีเองก็เช่นกัน แต่เธอพูดอะไรไม่ได้"เมื่อกี้หมอเฉลิมเพิ่งเปลี่ยนน้ำเกลือให้นะคะ คุณพยาบาล" กนกพูดกับพยาบาลหน้าซีดคนนั้นพยาบาลนิ่งเฉย ยังคงทำท่าหยิบขวดน้ำเกลือจากรถเข็นต่อ มือทั้งสองข้างสั่น แต่ก็ยังฝืนทำงานให้เสร็จ"แล้วนี่น้ำเกลืออะไรคะ คุณพยาบาล?" กนกถามอย่างเริ่มสงสัย เพราะเมื่อช่วงเย็นเฉลิมเพิ่งเปลี่ยนขวดน้ำเกลือไปเอง"เป็นวิตามินค่ะคุณแม่ วิตามินที่หมอธนภัทรสั่งไว้ น้ำยาตัวนี้ดีต่อการฟื้นตัวของเส้นประสาทสมองค่ะ" พยาบาลอธิบายพลางแขวนขวดน้ำเกลือไว้กับเสากนกมองลูกสาวที่ดูร้อนรนผิดปกติ "งั้นฉันขอถามหมอเฉลิ