บททั้งหมดของ อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: บทที่ 481 - บทที่ 490

อาการของจรัลดีขึ้นมากแล้ว การฟื้นตัวเกิดขึ้นรวดเร็วกว่าที่หมอเคยคาดการณ์ไว้มากธาริกาแทบไม่อยากเชื่อเมื่อเห็นคนไข้ของเขาสามารถทำกิจกรรมต่าง ๆ ได้ราวกับไม่เคยตกอยู่ในภาวะโคม่าเลยสักนิดเมื่อมาที่ห้องพักฟื้น ธาริกาเห็นจรัลกำลังอุ้มเด็กชายหน้าตาหล่อเหลา ยืนอยู่ตรงหน้าต่างห้อง"อาการของคุณคงที่มากแล้วนะครับ ดูเหมือนคุณจะไม่อยากอยู่โรงพยาบาลนี้แล้วใช่ไหมครับ คุณจรัล?" ธาริกายิ้ม พลางเดินเข้าไปใกล้เตียงผู้ป่วยตรงหน้าเขาไม่มีคนไข้นอนอยู่บนเตียงอีกแล้ว คนไข้ที่ต้องถูกตรวจกลับกำลังยุ่งอยู่กับการดูแลลูกแทนธาริกาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางอุปกรณ์การแพทย์ที่ไม่ได้ใช้แล้วลงบนโต๊ะเล็กจรัลหันมามอง แล้วก้าวสั้น ๆ เข้าไปหาหมอหนุ่มคนนั้น "อย่างที่คุณหมอเห็นครับ ผมกำลังถูกเจ้าชายรูปหล่อของผมรออยู่ เขาบอกตลอดว่าอยากเล่นกับพ่อที่บ้าน คนที่เบื่อการอยู่ที่นี่ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นเจ้าชายน้อยคนนี้กับแม่ของเขา"เขาชี้ไปที่ไพโรจน์ แล้วก็ปรางที่กำลังนั่งหลับตาอยู่บนโซฟาใบหน้าของปรางดูอ่อนล้า เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้วที่เธอนอนไม่ค่อยหลับ เพราะเอาแต่เป็นห่วงอาการของว่าที่สามี"ผมเห็นแล้วครับ" ธาริกาหัวเราะเบ

เพราะอยากรู้คำตอบของใบเฟิร์นมาก ผู้หญิงหลายคนที่อายุห่างกันพอสมควรจึงพากันขยับเข้าไปใกล้ใบเฟิร์นมากขึ้นจากระยะห่างแค่คืบเดียว ใบเฟิร์นถึงกับรู้สึกได้ถึงลมหายใจของคนตรงหน้าร่างผอมของใบเฟิร์นแนบติดกับผนังห้องครัว ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว เธอกลั้นหายใจเล็กน้อยเพื่อให้มีพื้นที่ข้างหน้ามากขึ้น"ขะ...ขอโทษนะคะ ฉะ...ฉันขยับตัวยากแล้วค่ะ" ใบเฟิร์นพูดด้วยเสียงอึดอัดรัชนีหันไปมอง เห็นแม่สามี แม่แท้ ๆ และป้าของตัวเองกระตือรือร้นกันเกินไป จนไม่รู้ตัวว่าทำให้ใบเฟิร์นกลัวแต่เธอเองก็ทำแบบเดียวกัน พอรู้ตัวจึงรีบก้าวถอยหลัง"คุณแม่ทั้งหลาย ถอยออกมาหน่อยได้ไหมคะ สงสารใบเฟิร์นบ้าง" รัชนีเหลือบมองดวงตากลืนน้ำลาย จู่ ๆ ก็ทำตัวไม่ถูก เพราะในบรรดาทุกคน เธอดูเป็นคนที่อยากรู้มากที่สุดจนแทบจะเป็นลมจะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้ยังไง คำตอบของใบเฟิร์นอาจช่วยชีวิตคู่ของเธอกับท่านผู้การเอาไว้ได้ถึงเธอจะเชื่อเต็มร้อยว่ากฤษณ์เป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์ แต่ถ้าไม่มีเรื่องบนเตียง ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็คงจืดชืดแน่"ถอยหน่อยค่ะ" รัชนีพูดอีกครั้งเมื่อได้ยินแบบนั้น เหล่าแม่ ๆ ในชุดเดรสลายดอกก็พร้อมใจกันถอยหลัง เปิดพื

พิมตาโต เมื่อได้ยินพี่ชายตวาดใส่ด้วยคำว่า “บ้า” ที่หลุดออกมาจากปากของเล็กทั้งชีวิต เธอไม่เคยได้ยินเล็กพูดเสียงแข็งใส่เธอเลยสักครั้ง นับประสาอะไรกับการพูดคำหยาบแต่ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่คำพูดแรง ๆ และเสียงตวาดเท่านั้น สายตาของเล็กก็ดูคมกริบ แดงก่ำ ราวกับลูกตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า"บ้าอะไรล่ะพี่?" แทนที่จะสำนึกถึงความผิดเมื่อครู่ พิมกลับอารมณ์ขึ้นไม่แพ้กันและเถียงพี่ชายกลับ"คำพูดของเธอนั่นแหละบ้า! เธอคิดได้ยังไงถึงเสนอเรื่องบ้า ๆ แบบนั้นออกมา! พี่จะยอมให้เฉลิมมีเมียหลายคนได้ยังไง แถมยังเป็นหลานของพี่เองอีก!""อ้าว มันผิดตรงไหนล่ะ? ตามศาสนาก็ไม่ได้ผิดนี่ อีกอย่างที่ฉันแนะนำแบบนี้ก็เพราะฉันผิดหวังในตัวพี่"เมื่อได้ยินคำว่า “ผิดหวัง” เล็กก็กัดกรามแน่น อารมณ์ยิ่งพุ่งขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีอะไรบ้างที่เขาไม่เคยทำให้น้องทั้งสามคน?แต่ทุกอย่างกลับเหมือนสูญเปล่า เพราะน้องทั้งสามคนของเขาไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเลย"ผิดหวังอะไรอีก? ทุกอย่างพี่ก็ทำให้เธอกับน้อง ๆ ของพี่หมดแล้ว ยังขาดอะไรอีก? ทำไมเธอยังพูดว่าผิดหวังได้? ถ้าไม่ใช่พี่ ใครจะช่วยเรื่องเงินทองของพวกเธอทุกคน? ใคร? พี่ไม่เคยขออะไรเลย พี่เต

การเดินทางกลับบ้านทำให้หัวใจเต้นแรงมนัสที่นั่งอยู่บนเบาะหลังรถมาตั้งแต่เมื่อกี้ ดูทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล รอคอยให้ถึงบ้านเร็ว ๆ"เป็นอะไรไปลูก?" กัลยาลูบศีรษะของมนัสที่เอาแต่มองถนนผ่านกระจกหน้าต่างมาตลอด"ผมรอไม่ไหวแล้ว อยากถึงบ้านเร็ว ๆ ครับแม่" มนัสตอบ "เมื่อไหร่เราจะถึงครับ? ทำไมทางมันไกลจัง?"พอได้ยินคำถามนั้น ชยุตม์ที่นั่งอยู่ข้างคนขับก็หันกลับไปมองด้านหลังพร้อมรอยยิ้มทันที"อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้วลูก น่าจะอีกห้านาทีเอง" เขาตอบ"ได้ยินไหมจ๊ะลูกรัก? อีกไม่นานก็ถึงแล้ว รอก่อนนะ อดทนอีกนิดนะ" กัลยาอุ้มร่างเล็ก ๆ นั้นขึ้นมานั่งบนตักมนัสพยักหน้า พร้อมถอนหายใจหลายครั้ง "นี่ดึกแล้วเหรอครับแม่?"ตั้งแต่เมื่อกี้เขาเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดลงเรื่อย ๆ เหมือนเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว"ใช่จ้ะ ตอนนี้เกือบสองทุ่มแล้ว" กัลยาตอบพอได้ยินคำตอบนั้น มนัสก็ก้มหน้าลงอย่างหงอย ๆ มือเล็ก ๆ ของเขากำเข้าหากันแน่นพร้อมถอนหายใจยาว"เป็นอะไรไปลูกรัก?"มนัสเงยหน้าขึ้นมองแม่ของเขา "ถ้าทุกคนหลับกันหมดแล้ว และไม่รู้ว่าเรากลับมาล่ะครับ?"กัลยามองไปข้างหน้า สบตากับสามีของเธอที่ยังคงหันกลับมามองด้านหลังอยู่"พี่ ลองโทรห

กัลยาเห็นพายัพกำลังรอคำตอบจากฌตรียาจากไกล ๆภาพตรงหน้านั้นทำให้เธอนึกย้อนไปถึงความพยายามของชยุตม์ตอนขอพรจากพ่อของเธอน้ำตาใสๆ ก็ไหลลงมา เปียกใบหน้าสวยของกัลยาโดยไม่รู้ตัว เธอยิ้มอย่างตื้นตัน พลางกุมหน้าอกที่เต้นแรงตามไปด้วย ระหว่างรอคำตอบของฌตรียา"เอาเลยฌตรียา ตอบว่าได้ไปเลยสิ" กัลยาพูดอย่างใจร้อน แต่สิ่งที่เห็นตรงนั้นคือ... ฌตรียายังเขินอาย ไม่ยอมตอบคำถามของพายัพเสียทีเพราะไม่อยากรบกวนช่วงเวลาสำคัญนั้น กัลยาจึงตัดสินใจกลับไปที่ครัวก่อน เลื่อนความตั้งใจที่จะเอาน้ำไปเสิร์ฟที่ห้องรับแขกออกไปขณะเดียวกัน ฌตรียายังคงเงียบ ปล่อยให้คำถามของพายัพค้างอยู่แบบนั้น"เธอยินดีเป็นภรรยาของพี่ไหม?" พายัพถาม พร้อมจ้องมองเธออย่างลึกซึ้งคนที่ถูกมองยังคงนิ่งเงียบ น้ำตาของเธอยังคงไหลอาบแก้ม มีความรู้สึกไม่อยากเชื่อปะปนอยู่ นี่พายัพขอเธอแต่งงานจริง ๆ เหรอ?"ฉัน... ฉันขอเวลาตอบหน่อยนะคะพี่ ขอโทษค่ะ" ฌตรียาพูดเสียงแผ่วพายัพยิ้ม ถึงจะยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจน แต่เขาก็ยังรู้สึกโล่งใจที่ฌตรียาไม่ได้ปฏิเสธทันที"ได้ พี่จะให้เวลาเธอคิด""ขอบคุณค่ะพี่" ฌตรียาพูดพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ "ก่อนหน้านั้น ฉันข