All Chapters of อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Chapter 201 - Chapter 210

กฤษณ์ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น สายตาว่างเปล่า ใบหน้าซีดเผือดหลังจากได้รับโทรศัพท์จากเฉลิมโทรศัพท์มือถือในมือยังคงสว่างและส่งเสียงดังอยู่ สายจากลูกชายโทรเข้ามาอีกครั้ง แต่ชายวัยกลางคนกลับเพิกเฉย หลายครั้งที่สายตัดไป แล้วก็ดังขึ้นมาอีกรอบติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!ข้อความสามข้อความเข้ามาแทนสายเรียกเข้าในโทรศัพท์ของกฤษณ์ เขาเลื่อนหน้าจอ อ่านแชตจากลูกชายเฉลิม (พ่อ ทำไมตัดสายผม? ทำไมพ่อถึงไม่ให้ผมดูแลรัชนีต่อ?)กฤษณ์ (ไม่ใช่ว่าห้ามดูแลรัชนีหรอกนะลูก แต่หยุดเข้าไปยุ่งกับปัญหาของเธอ หน้าที่ของลูกคือรักษาคนไข้ ไม่ใช่เข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนไข้ ปล่อยปัญหาทั้งหมดของเธอให้ตำรวจจัดการ ทำหน้าที่หมอของลูกไปก็พอ อย่าไปทำหน้าที่แทนตำรวจ เข้าใจไหม?)เฉลิม (ผมไม่เข้าใจครับพ่อ ที่ผมเข้าไปยุ่งเพราะชีวิตคนไข้ของผมกำลังตกอยู่ในอันตราย เธอกำลังถูกฆาตกรตามล่า)กฤษณ์ (ลูกช่างไม่รู้อะไรเลยนะ ได้โปรดฟังที่พ่อพูด อย่าเถียง ลูกไม่กลัวเลยหรือไงที่เห็นพยาบาลคนนั้นตาย?)เฉลิม (ผมไม่กลัวใครทั้งนั้นครับพ่อ ขอโทษนะครับ ครั้งนี้ผมต้องปกป้องคนไข้ของผม ผมรับผิดชอบเรื่องนี้ อีกอย่าง คนไข้คนนี้ยังเป็นญาติของภรรยาชยุตม์ด้วย)

โรงพยาบาลทั่วไป~"หมอคะ ความดันคนไข้ลดลงอย่างรวดเร็วค่ะ ชีพจรคนไข้กลับมาอ่อนลงอีกแล้ว" พยาบาลรายงานหมอในห้องไอซียู"เตรียมเครื่องกระตุ้นหัวใจ! เร็ว!" หมอธนภัทรสั่ง เสียงของเขาสั่นเพราะตื่นตระหนกเมื่อเห็นอาการของรัชนี"ค่ะหมอ!" พยาบาลสองคนรีบเตรียมเครื่องกระตุ้นหัวใจทันที ส่วนพยาบาลอีกคนช่วยหมอธนภัทรดูแลรัชนีหมอธนภัทรเช็ดเหงื่อที่ไหลพรากจนเปียกโชกหน้าผาก "พยาบาล ช่วยไปตามหมอเฉลิมให้ที!""ค่ะหมอ!" พยาบาลคนนั้นรีบเดินออกจากห้องไอซียูไปบรรยากาศในห้องไอซียูตึงเครียดขึ้นทันที เมื่อหน้าจอมอนิเตอร์แสดงเส้นกราฟที่วิ่งเร็ว พร้อมเสียง ‘บี๊บ’ ที่ดังแหลมมากหมอธนภัทรยิ่งตื่นตระหนกกับการรักษาคนไข้ครั้งนี้ เพราะคนไข้คนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพยานปากสำคัญของความผิดของใครบางคน"หมอเฉลิม รีบมาเถอะ!" เขาพูดเสียงเบา พลางวางแผ่นกระตุกไฟฟ้าลงบนหน้าอกของรัชนี "หนึ่ง! สอง! สาม! อดทนไว้นะ!"*ขณะเดียวกัน นอกห้องไอซียู พยาบาลที่หมอธนภัทรสั่งเมื่อครู่กำลังวิ่งไปตามทางเดิน เพื่อตามหาหมอเฉลิมคนที่เธอกำลังตามหาอยู่ใกล้แผนกธุรการของโรงพยาบาลพอดี เฉลิมกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่"ผมอยู่ที่โรงพยาบาล

***ข่าวเรื่องอาการของรัชนีไปถึงหูชยุตม์ ซึ่งตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลแม่และเด็กพร้อมกับกัลยาชยุตม์ได้รับโทรศัพท์โดยตรงจากเฉลิม เขารับสายนั้นและคุยเบา ๆ อยู่ในห้อง NICU“พี่คะ โทรศัพท์จากใครเหรอ?” กัลยาถามสามีที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ชยุตม์กระซิบว่า “โทรศัพท์จากหมอเฉลิมน่ะ ที่รัก พี่ขอคุยกับเขาแป๊บหนึ่งนะ เธออยู่คนเดียวได้ใช่ไหม?” เขาลูบศีรษะภรรยาเบา ๆกัลยาพยักหน้าช้า ๆ “ค่ะพี่ ฉันไม่เป็นไร พี่ไปคุยกับเขาเถอะ”“ขอบใจนะ” ชยุตม์พูดพร้อมรอยยิ้ม เขารีบเดินออกจากห้องปลอดเชื้อนั้น แล้วคุยกับเฉลิมต่อ“ขอโทษนะครับถ้าโทรมารบกวนคุณ” เฉลิมพูดจากปลายสาย“ไม่รบกวนเลยครับ” ชยุตม์ตอบ “แล้วตอนนี้อาการของรัชนีเป็นยังไงบ้าง?”“รัชนีพ้นช่วงวิกฤตแล้วครับ แต่ผมยังปิดเรื่องนี้ไว้จากพ่อแม่ของเธอ ก่อนที่รัชนีจะฟื้น เธอยังต้องอยู่ในห้อง ICU ไปก่อน ทั้งหมดก็เพื่อความปลอดภัยของเธอ”“แต่คุณแน่ใจเหรอว่าพ่อแม่ของรัชนีจะไม่เป็นห่วง ทำไมต้องปิดบังพวกเขาด้วย?”“จริง ๆ ผมก็ไม่สบายใจเหมือนกันที่ต้องปิดเรื่องอาการของรัชนีไว้ แต่ทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของเธอ คุณก็รู้ใช่ไหมว่ามีหลายคนอยากให้รัชนีตาย เป็นไปได้ว่า

ตกใจเมื่อเห็นพยาบาลคนหนึ่งของโรงพยาบาลนั้นเข้ามา เฉลิมจึงรีบเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าเย็นชา"อย่าพรวดพราดเข้ามาแบบนี้สิ! ช่วยเคาะประตูก่อน!" หมอหนุ่มรูปหล่อคนนั้นพูดอย่างมีอารมณ์เล็กน้อยในสถานการณ์แบบตอนนี้ ไม่มีใครที่ไว้ใจได้เลย โดยเฉพาะอาการวิกฤตของรัชนีก็เกิดจากพยาบาลคนหนึ่งในโรงพยาบาล"ขะ...ขอโทษค่ะหมอ" พยาบาลคนนั้นพูดพลางก้มหน้า "ฉะ...ฉันมาที่นี่แค่อยากจะ...""อยากจะอะไร?" เฉลิมพูดแทรก แล้วรีบหันไปมองรัชนี โชคดีที่สาวงามประจำหมู่บ้านคนนี้ฉลาดพอ เธอจึงรีบแกล้งทำเป็นหมดสติทันทีหลังจากแน่ใจว่ารัชนีเล่นละครได้ เฉลิมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นจึงหันกลับไปมองพยาบาลที่จู่ ๆ ก็พรวดพราดเข้ามา"พูดมา!" เฉลิมเร่งพยาบาลคนนั้นยิ่งประหม่า ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ แต่สิ่งที่เฉลิมกับหมอคนอื่นเห็น มีเพียงความหวาดกลัว เหมือนกำลังถูกข่มขู่อยู่"คุณมาที่นี่มีธุระอะไร คุณพยาบาล?" เฉลิมถาม คราวนี้เริ่มลดน้ำเสียงลง"ฉันมาที่นี่...ฉันแค่อยากจะ...""อยากจะอะไร?" หมอเกียรติถามขึ้นมา เพราะเริ่มถูกกระตุ้นอารมณ์ไปด้วย"พูดให้ชัด ๆ!" หมอธนภัทรเสริมพยาบาลคนนั้นยังคงก้มหน้า พลา

"บอส รัชนีตายแล้วครับ""แน่ใจนะ?""แน่ใจครับบอส พ่อแม่ของเธอเป็นลมไปเลยตอนรู้ว่าลูกสาวตาย""ไปตรวจดูศพ!""แต่ว่าบอส...""ไปตรวจศพซะ ฉันไม่ไว้ใจไอ้หมอแว่นคนนั้น มันเข้ามายุ่งเรื่องของฉันมากเกินไปแล้ว ตอนนี้พวกแกไปตรวจศพที่ห้องเก็บศพให้แน่ใจว่าเธอตายจริง ๆ""ครับบอส""อีกอย่าง จับตาดูอิทธิพลไว้! อย่าให้มันหลุดปากเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นแม้แต่คำเดียว ทำให้มันปิดปากให้ได้ ถ้าจำเป็นก็ขู่ครอบครัวมัน ให้มันขยับตัวไม่ได้! เข้าใจไหม?""ครับบอส พวกเราเข้าใจแล้วครับ พวกเราจะทำตามคำสั่งของบอสทุกอย่าง พอเสร็จแล้วจะรีบรายงานให้บอสทราบเลยครับ""ดี ฉันรอฟังข่าวดีจากพวกแกทุกคน ทำให้เรียบร้อย อย่าให้ตำรวจได้กลิ่นเด็ดขาด!"สายถูกตัดไป~***ไกลออกไปจากความวุ่นวายในเมือง ไม่มีเสียงอึกทึกของรถราที่วิ่งผ่านไปมาให้ได้ยินอีกแล้วความวุ่นวายที่เคยทำแทบทุกวัน ตอนนี้กลายเป็นเพียงความทรงจำอันงดงามสำหรับอิทธิพล ผู้ที่ถูกขังอยู่ในห้องขังเตียงนุ่ม ๆ ที่เคยเป็นที่พักผ่อนแสนสบายที่สุด เขาไม่ได้สัมผัสมันอีกแล้ว การนอนของเขาไม่อาจหลับสบายได้เหมือนเดิม เพราะมียุงคอย