All Chapters of อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Chapter 231 - Chapter 240

ชัยลัยชะงักค้างเมื่อเห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพิจารณาคดีชายคนนั้นก้าวเข้ามาในห้องที่เงียบสนิทด้วยฝีเท้าหนักแน่น ทว่าตอนนี้กลับเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทุกคนต่างพูดถึงการมาถึงของเขา ก่อนที่ชายคนนั้นจะไปนั่งลงบนเก้าอี้พยาน“ผมจะให้การเป็นพยาน และผมได้เตรียมเอกสารมาครบแล้ว รวมถึงยื่นหลักฐานสำคัญเข้าสู่การพิจารณาคดีแล้วครับ” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“พี่เอกชัย!” ดวงตาทั้งสองข้างของชัยลัยเบิกกว้าง เมื่อเห็นคนที่เธอเคยช่วยเหลือมาตลอด กลับเป็นคนที่แทงข้างหลังเธอเสียเองด้านหน้า ผู้พิพากษากระซิบกับผู้ช่วยของเขา พลางเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาตามหน้าผาก“ผมเป็นพยาน และผมมีหลักฐานด้วยครับท่าน! หลักฐานทั้งหมดถูกต้องและเชื่อถือได้” ชายคนนั้นซึ่งแท้จริงแล้วคือเอกชัยกล่าวย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นมาก่อน ชยุตม์ก็ส่ายหน้าด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ“พี่เอกชัย” ชยุตม์พูดไม่ออก เขายังไม่อยากเชื่อว่าลูกพี่ลูกน้องของตัวเองจะมาให้การเป็นพยานคุณหมอหนุ่มหล่อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางใช้มือทั้งสองข้างลูบหน้าเขาสูดลมหายใจยาว แล้วกลับไปมองด้านหน้าอีกครั้ง เพื่อให

เมื่อได้ยินรัชนีเดาท่าทางของเขาที่ดูทำตัวไม่ถูก รอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏบนริมฝีปากของเฉลิม เขาเดาะลิ้นเบา ๆ พลางส่ายหน้าเขาค่อย ๆ เดินกลับเข้าไปใกล้สาวงามประจำหมู่บ้านคนนั้น พร้อมถือน้ำเปล่ามาหนึ่งแก้ว แล้ววางลงบนโต๊ะมือแข็งแรงของเขาหยิบจานอาหารเมื่อครู่ขึ้นมา แล้วกลับไปป้อนคนไข้อีกครั้งรัชนีมองคุณหมอหนุ่มหล่อด้วยดวงตาที่หรี่ลง “คุณหมอเขินเหรอคะ?” เธอถามซ้ำคำถามเดิมเฉลิมส่ายหน้าเบา ๆ “ผมไม่ได้เขิน ผมเป็นหมอ ผมชินกับการดูแลคนไข้ผู้หญิงอยู่แล้ว ความใกล้ชิดของเราตอนนี้ไม่ได้ทำให้ผมคิดอะไรแปลก ๆ หรอก อีกอย่างคุณก็ยังเป็นภรรยาของคนอื่นอยู่”รัชนีพยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิคะหมอ คุณพูดถูกแล้ว คุณหมอจะมาเขินฉันทำไมล่ะ อีกอย่างฉันก็มั่นใจว่าคุณหมอต้องมีแฟนแล้วแน่ ๆ หรือไม่ก็มีผู้หญิงในฝันที่กำลังเล็งอยู่ใช่ไหมคะ? ถ้าใช่ ฉันขออวยพรให้คุณหมอได้คู่กับผู้หญิงคนนั้นนะคะ”รัชนีพูดประโยคนั้นอย่างกระตือรือร้น จนไม่รู้ตัวว่าริมฝีปากของเธอยื่นออกมาเล็กน้อย เหมือนป้า ๆ ในหมู่บ้านที่กำลังเมาท์เรื่องเสียหายของคนอื่นอย่างออกรสเฉลิมจ้องรัชนีนิ่ง มองการขยับริมฝีปากแดงเป็นธรรมชาติของคนไข้ตัวเอง พลางยิ้มอ

"ผมไม่เชื่อคำพูดของคุณหรอก" จรัลพูดพลางมองเธอด้วยสายตาดูแคลน"แต่ฉันพูดความจริงนะ แกมีพี่สาวคนหนึ่ง" มยุรีย้ำเรื่องพี่สาวของจรัลอีกครั้งเมื่อได้ยินคำอธิบายจากหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ชายที่มีรอยสักก็นิ่งเงียบ ดวงตาจ้องมองอย่างพินิจสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของมยุรี พยายามจับพิรุธความจริงจากทุกคำที่หลุดออกมาหลังจากใช้ชีวิตตัวคนเดียวมาเนิ่นนาน ไม่มีพี่น้อง เขาจึงไม่อาจเชื่อได้ทันทีว่าจู่ ๆ ตนเองจะมีพี่สาวโผล่มาบางทีผู้หญิงตรงหน้าอาจแค่กำลังหาผลประโยชน์ด้วยการโกหกเรื่องแบบนี้ก็ได้"เธอชื่อ ชัยลัย เป็นพี่สาวของแก เธอเป็นลูกของพ่อแกกับผู้หญิงคนอื่น ไม่ใช่เมียหลวง อาจจะเหมือนกับแม่ของแก ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เมียน้อยของอิทธิพัทธ์" มยุรีพูดต่อ สีหน้าของเธอดูจริงจังจรัลเบนสายตาหนี มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นขึ้น ก่อนจะปล่อยลมหายใจยาวออกมาตรงหน้าเขา มยุรียังคงจับตามองหลานชายที่ดูเหมือนยังไม่เชื่อ"พ่อของแกมีลูกสาวกับผู้หญิงที่เขาเลี้ยงเอาไว้ แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ถูกพ่อแกเลี้ยงดู เป็นฉันเองที่เลี้ยงเธอมาจนโต ฉันขอเด็กคนนั้นมาเลี้ยง เพราะฉันมีลูกไม่ได้ แล้วฉันก็เลี้ยงเด็กคนนั้นมาจนถึงต

เช้าวันต่อมา~เหมือนกับในทุก ๆ เช้า เฉลิมเตรียมอาหารเช้าไว้ให้รัชนีเรียบร้อยแล้ว เขาเดินเข้ามาในห้องหลังจากป้าชุติมาช่วยแต่งตัวให้รัชนีเสร็จ“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอ” รัชนีทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรเหมือนเช่นเคย ราวกับเมื่อคืนไม่ได้เกิดอะไรขึ้น“อรุณสวัสดิ์” เฉลิมตอบ แล้วนั่งลงตรงหน้าคนไข้ของเขา “วันนี้มีตารางทำกายภาพบำบัดนะ” เขาวางจานอาหารลงบนโต๊ะรัชนีพยักหน้าเป็นสัญญาณว่าเข้าใจแล้ว สายตาของเธอจับจ้องไปที่จานซึ่งเต็มไปด้วยกับข้าวที่เธอชอบ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันก่อนจะหันไปมองเฉลิมด้วยสายตาเต็มไปด้วยคำถาม คุณหมอรู้ได้ยังไงว่าเธอชอบกินอะไร?“กินก่อนนะ” เฉลิมพูดพลางป้อนรัชนี“คุณหมอกินข้าวเช้าหรือยังคะ?”“กินแล้ว ผมกินไปก่อนหน้านี้” เฉลิมดูเก้ ๆ กัง ๆ ตอนคุยกับคนไข้ของเขารัชนีสังเกตเห็นจึงพูดขึ้น “เรื่องเมื่อคืน ฉันไม่อยากจำมันอีกแล้วค่ะ เราทำตัวเหมือนปกติก็ได้”เฉลิมพยักหน้าอย่างอ่อนแรง ถึงเมื่อคืนเขาจะเป็นคนขอให้ลืมเรื่องจูบนั้นไป แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้กลับเป็นเขาเองที่รู้สึกไม่อยากยอมปล่อยไปรัชนีจ้องเฉลิมนิ่ง ก่อนจะพูดว่า “คุณหมอรู้ได้ยังไงคะว่าอาหารที่ฉันชอบคืออะไร?” คำถามที่วน

หลังจากปรีดีออกจากบ้านของปรีชา บรรยากาศภายในบ้านก็เงียบลง เกศราและสโนห์นั่งเหม่ออยู่ในห้องกินข้าว คิดถึงความปลอดภัยของอดีตตำรวจคนนั้น"ทำไมคุณปรีดีถึงได้ดื้อขนาดนี้นะคะ ถึงกับต้องไปสนามบินด้วยตัวเองเลย คุณเกศรา" สโนห์พึมพำพลางมองไปยังสะใภ้ร่วมตระกูลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะส่วนกัลยาเข้าไปในห้องแล้ว โดยอุ้มมนัสที่หลับสนิทหลังจากอาบแดดยามเช้าไปด้วยเมื่อได้ยินคำถามจากสโนห์ เกศราก็เพียงถอนหายใจยาว ความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอก ทำให้เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร"ขอให้คุณปรีดีปลอดภัยนะคะ" สโนห์ภาวนา"อามีน" เกศราพูด ก่อนถอนหายใจยาวอีกครั้งอย่างแผ่วเบาบรรยากาศในครัวกลับมาเงียบอีกครั้ง สโนห์และเกศราต่างคนต่างเงียบ แต่ในใจของทั้งสองยังคงสวดภาวนาอย่างดีที่สุดเพื่อความปลอดภัยของปรีดีถ้าปรีดีไม่ดื้อดึงออกไป บางทีตอนนี้สถานการณ์ในบันดุงคงไม่ทำให้หัวใจเต้นระทึกเหมือนตอนนี้ความเป็นห่วง ความกลัว และความกังวลปกคลุมหัวใจของภรรยาปรีดี รวมถึงสะใภ้ร่วมตระกูลของเธอด้วย"คุณเกศรา เราควรบอกเรื่องนี้กับชยุตม์ไหมคะ?" สโนห์ถามอีกฝ่ายเกศรายังคงเงียบ เพียงมองสโนห์ด้วยสีหน้าอ่อนล้า มือของเธอเอื้อมไปจับนิ้วม