บททั้งหมดของ อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: บทที่ 251 - บทที่ 260

หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากมยุรีถูกจับ ครอบครัวของชยุตม์ก็รู้สึกถึงความสงบสุข ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเชื่อว่าจรัลเสียชีวิตไปแล้วหลังจากเหตุการณ์ยิงกันในครั้งนั้นตอนนี้ชีวิตของชยุตม์และกัลยาสงบลงมาก แผนการกลับบันดุงของรัชนีก็ถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น และตอนนี้เธอก็ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่ของเธอแล้วอาการของรัชนีดีขึ้นเรื่อย ๆ เธอสามารถขยับแขนทั้งสองข้างได้เหมือนคนปกติแล้ว ถึงแม้ว่าเธอยังคงต้องนั่งรถเข็นอยู่ เพราะขาทั้งสองข้างยังไม่สามารถขยับไม่ใช่แค่นั้น ข่าวดีก็ทยอยเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และสิ่งที่เฉลิมเฝ้ารอในที่สุดก็เป็นจริง ศาลศาสนาได้อนุมัติคำร้องขอเพิกถอนการแต่งงานที่ทนายของครอบครัวปรีชายื่นไปตอนนี้สถานะของรัชนีกลับมาเป็นหญิงสาวโสดที่ไม่มีพันธะการแต่งงานอีกต่อไป ส่วนเฉลิมเองก็กำลังวางแผนแต่งงานกับหญิงสาวที่เขารักความสุขครั้งนี้ถูกจัดฉลองกันที่คฤหาสน์หรูของปรีชา ทั้งสามครอบครัวมารวมตัวกันและพูดคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ขณะที่ทุกคนกำลังพูดถึงช่วงเวลายากลำบากที่พวกเขาผ่านพ้นมาได้ จู่ ๆ รัชนีก็พูดแทรกขึ้นมา"ฉันมีเรื่องอยากพูดกับพี่กัลยา" รัชนี

ตอนสามทุ่ม หลังจากที่รัชนีกับพ่อแม่ของเธอกลับไปแล้ว ชยุตม์ ปรีชา และปรีดี ยังคงอยู่ในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังนั้นบรรยากาศในห้องรับแขกเงียบสนิท ผู้ชายทั้งสามคนนั่งนิ่งด้วยสีหน้าผิดหวังคำสารภาพของรัชนีเมื่อครู่นี้ ทำให้ปรีชาทั้งอับอาย โกรธ และเจ็บใจมาก การทรยศที่รัชนีทำกับครอบครัวของเขา ทำให้เขาผิดหวังอย่างมากส่วนชยุตม์ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนโหดร้ายอย่างรัชนี ที่กล้าทำร้ายแม้กระทั่งครอบครัวของตัวเองได้ลงคอ"ขอโทษนะครับคุณปรีดี ชยุตม์ ... ผมขอตัวไปที่ห้องก่อนนะ" ปรีชา พูดแล้วลุกขึ้น เดินด้วยฝีเท้าอ่อนแรงไปยังห้องนอนภายในห้องนอน เขาเห็นภรรยานั่งร้องไห้อยู่บนเตียง เสียงสะอื้นของหญิงวัยกลางคนดังไปทั่วทั้งห้อง"แม่" ปรีชาเรียก พลางเดินเข้าไปหาเธอ จากนั้นก็ขึ้นไปบนเตียงแล้วกอดภรรยาไว้"พ่อ แม่ขอโทษนะ ขอโทษที่หลานของแม่ทำชั่ว จนทำให้หลานสาวของเราต้องตาย" สโนห์ร้องไห้โฮในอ้อมกอดของสามี "แม่รู้ว่าพ่อต้องโกรธและผิดหวังมาก แม่ก็เหมือนกัน แม่เสียใจ อาย แล้วก็เจ็บปวดมากที่ได้ยินคำสารภาพของรัชนี เมื่อกี้ เธอใจร้ายกับลูกพี่ลูกน้องของตัวเองได้ยังไง"ปรีชานิ่งเงียบ ได้แต่ถอนหายใจยาวอย่างช้า

สายจากเฉลิมถูกตัดไป รัชนีถอนหายใจอย่างหงุดหงิด หยาดน้ำใส ๆ ค่อย ๆ ไหลลงมาอาบใบหน้าที่ซีดเผือดลงด้วยความหวาดกลัวความคิดเลวร้ายต่าง ๆ เริ่มตามหลอกหลอนเธอ เมื่อกี้พวกเขาเพิ่งวางแผนเรื่องแต่งงานและเริ่มต้นชีวิตที่มีความสุขกันเอง ทำไมบททดสอบถึงกลับมาอีกแล้ว?เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะปัดความคิดร้าย ๆ ทั้งหมดออกไปให้ไกล แต่ลางสังหรณ์กลับบอกว่าที่นั่นต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่“พี่เฉลิม!” รัชนีพึมพำ พลางกุมหน้าอกที่จู่ ๆ ก็แน่นขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ออกสายตาของเธอจับจ้องไปที่นาฬิกาแขวนผนังตรงหน้า เห็นตัวเลขที่บอกเป็นเวลาห้าทุ่มเธอถอนหายใจยาว ในใจอยากไปโรงพยาบาลเหลือเกิน แต่สภาพตอนนี้ไม่เอื้ออำนวย ระยะทางระหว่างบันดุงกับจาการ์ตาไกลมาก“พี่ อย่าทำให้ฉันกลัวแบบนี้สิ” เธอพึมพำเบา ๆ น้ำตาลงมาไม่หยุดความกลัวถาโถมเข้าครอบงำหัวใจของเธอเธอมองนาฬิกาแขวนผนังอีกครั้ง ก่อนจะก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วเรียวรีบกดโทรเบอร์ของเฉลิม โทรหาคนรักของเธออีกครั้ง แต่ไม่มีคนรับสาย“พี่ ฉันกลัว” ด้วยเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิด เธอลากร่างอ่อนแอของตัวเองลงจากเตียง คลานไปยังประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่มือของเธอสั่นตอนเอื

ตลอดทางที่มุ่งหน้าไปจาการ์ตาปรีดี สังเกตเห็นว่าลูกชายของเขาเอาแต่นิ่งเงียบ และเหม่อลอยมากกว่าปกติเพราะกลัวว่าการเดินทางของพวกเขาจะติดขัดเพราะเรื่องไม่คาดคิด ปรีดี จึงคิดจะเสนอตัวเป็นคนขับรถเอง"ถ้าลูกยังง่วงอยู่ ให้พ่อขับรถเองก็ได้นะ ชยุตม์" ปรีดี มองลูกชายด้วยสีหน้าเป็นห่วงชยุตม์หันมามอง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ "ผมไม่เป็นไรครับพ่อ ผมแค่คิดถึง กัลยา ผมกลัวว่าตอนนี้เธอจะตามหาผมอยู่""อ๋อ ถ้าอย่างนั้นลูกก็โทรหาเธอสิ หรือส่งข้อความไปบอกเธอก็ได้ เธอจะได้ไม่เป็นห่วง แล้วลูกเองก็จะได้สบายใจขึ้นด้วย"เมื่อรู้สึกว่าความคิดของพ่อถูกต้อง ชยุตม์ จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากช่องเก็บของหน้ารถพอเห็นแบบนั้น ปรีดีก็รีบพูดทันทีว่า "จอดรถข้างทางก่อน ชยุตม์! อย่าโทรศัพท์ตอนขับรถอยู่ มันอันตราย!" เขาพูดอย่างตื่นตกใจเล็กน้อย"ครับพ่อ" รถยนต์คันนั้นค่อย ๆ ชะลอความเร็วลง จากนั้นชยุตม์ ก็จอดรถข้างทางเท้า แล้วโทรหากัลยาไม่นานนัก... สายของเขาก็ถูกคนรักรับ"ฮัลโหลพี่ ตอนนี้ถึงไหนแล้วคะ" กัลยาถามด้วยน้ำเสียงแหบหนัก เหมือนเพิ่งตื่นนอน"เธอรู้ว่าพี่ออกมาเหรอ""ค่ะ เมื่อกี้ฉันถามแม่ แล้วแม่บอกว่าพี่กับพ่อมีธุระที่

เมื่อเห็นกฤษณ์ร้องไห้อย่างเจ็บปวด ปรีดีก็รีบเดินเข้าไปหาชายวัยกลางคนนั้น"เราไปทางนั้นกันเถอะ ชยุตม์!" เขาชวนลูกชายเดินเข้าไปใกล้กฤษณ์ชยุตม์ประคองร่างที่หนักของผู้เป็นพ่อที่เดินโซเซเข้าไปหาเพื่อนร่วมรบในอดีตระหว่างทางปรีดีเช็ดหยดน้ำใส ๆ ที่ไหลออกจากหางตาและเปื้อนแก้ม เขารู้สึกเหมือนจะทนกับความเศร้าลึก ๆ นี้ไม่ไหวอีกแล้วคนที่สูญเสียไม่ใช่เขา แต่หัวใจของเขากลับเจ็บปวด เมื่อคิดว่าเฉลิมอาจกลายเป็นหนึ่งในเหยื่อของเหตุระเบิด"ลูกพ่อ!" เสียงตะโกนของกฤษณ์ดังก้องปรีดีเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้มากขึ้น"ลูกพ่อ! อย่าไปนะลูก! ลูกต้องรอดนะ!" กฤษณ์ร้องไห้ พลางใช้มือขุดซากปรักหักพังตรงหน้าไปด้วยและตะโกนไม่หยุดปรีดีกับชยุตม์ยืนอยู่ด้านหลังกฤษณ์ จากนั้นก็ก้มตัวลงช่วยนายทหารคนนั้นขุดซากอาคารข้าง ๆ พวกเขา เจ้าหน้าที่แพทย์กำลังนำศพที่อยู่ใกล้กฤษณ์ก่อนหน้านี้ออกไปชยุตม์ถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะศพนั้นไม่ใช่เฉลิม ส่วนหมอศัลยกรรมคนนั้นยังคงถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง"เร็วเข้า ชยุตม์ ช่วยกัน!" ปรีดีใช้มือเปล่าขุดซากปรักหักพังต่อไป เช่นเดียวกับกฤษณ์ด้านหลังพวกเขา เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามห้าม แต่ชายว