อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ のすべてのチャプター: チャプター 281 - チャプター 290

ฮ่องกง~หลังจากอิทธิพัทธ์อิทธิพัทธ์ได้รับการปล่อยตัวจากคุกด้วยความช่วยเหลือของลูกชาย เขาตัดสินใจปักหลักที่ฮ่องกงเพื่อเริ่มชีวิตใหม่การอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวและลูกชายเป็นความฝันของเขาตั้งแต่ถูกคุมขังหลายปีแต่ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขามาพบจรัส เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับลูกชายคนเดียวของตน"มีอะไรเหรอ? ทำไมพ่อเห็นเหม่อลอยอยู่บ่อย ๆ?"อิทธิพัทธ์นั่งเคียงข้างลูกชายที่บาร์หรูหราวีไอพี ซึ่งเป็นแหล่งหาเงินของเจ้าพ่อค้ายาเสพติดจรัสส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมถอนหายใจยาว สีหน้าหม่นหมองบ่งบอกสภาพจิตใจของเขาในตอนนี้"พ่อรู้ว่าลูกกำลังคิดเรื่องบางอย่าง" อิทธิพัทธ์กล่าว ข้างหนึ่งกอดไหล่ลูกชาย "บอกพ่อมา อย่าปกปิดอะไรพ่อ อย่าให้พ่อได้รู้เรื่องจากคนอื่น!"จรัสค่อย ๆ หันศีรษะมองหน้าพ่อที่มีริ้วรอยตามอายุในใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่จะบอกความจริงเรื่องการตายของมยุรีและชัยลัย"พูดมา" อิทธิพัทธ์เร่ง "พ่อไม่ใช่หมอดูที่อ่านใจคนได้ บอกพ่อมา ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูก!"ชายวัยกลางคนหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะ สายตายังคงมองจรัสที่นั่งเงียบด้วยสีหน้าเศร้าหมอง"ลูกกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่? ทุกอย่างจบแล้ว พ่อได้เป็

ในรถที่ขับโดยลูกน้องของกฤษณ์ รัชนีรู้สึกแปลกใจที่รถกลับเลี้ยวกลับไม่ใช่แค่รถที่เธอนั่ง แต่รถพยาบาลและรถของว่าที่พ่อสามีก็กลับไปยังถนนอีกเส้นหนึ่ง"พ่อ ทำไมเราไม่ไปสนามบินแล้ว?" รัชนีถามขณะบีบเสื้อแจ็กเกตที่พ่อเธอสวมดวงตาของเธอหรี่ลงด้วยความสงสัย ใบหน้าวิตกกังวล หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะบรรยากาศในรถก็ตึงเครียดขึ้นมาอย่างมากสำหรับรัชนี ยิ่งกว่านั้นพ่อแม่ของเธอก็ยังดูสับสนเช่นกัน"แม่" รัชนีที่นั่งอยู่ระหว่างพ่อกับแม่ ก็หันตัวไปหากนก ซึ่งนั่งนิ่งด้วยสีหน้างุนงงเช่นกัน"มาถามพ่อกับแม่ พวกเราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะลูก ลูกน่าจะถามว่าที่แม่สามีของลูกมากกว่า" กนกตอบรัชนีถอนหายใจเบา ๆ เธออยากโทรหาว่าที่แม่สามีตามที่แม่แนะนำ แต่ก็ลังเลไม่นานเล็กเอียงตัวไปข้างหน้า กระซิบถามคนขับรถ"คุณครับ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ? ทำไมพวกเราถึงกลับรถ ทำไมไม่ไปสนามบินแล้ว?"คำถามของเล็กก็เป็นคำถามเดียวกับที่รัชนีและกนกอยากรู้ หญิงทั้งสองจึงตั้งใจฟังคำตอบจากคนขับ"ผมแค่ได้รับคำสั่งให้กลับรถอย่างเดียวครับ ผมเองยังไม่รู้ว่าเราจะไปไหน หรือเกิดอะไรขึ้น คงมีการเปลี่ยนแผนที่ผู้การของพวกเราวางไว้" คนขับซึ่งเป็นตำรวจนายหน

"บอส พวกเรามาถึงสิงคโปร์แล้ว ตอนนี้กำลังรอเครื่องบินที่จะลงจอดในอีกไม่นาน คาดว่าเครื่องบินจากจาการ์ตาจะมาถึงสนามบินเวลาสิบเอ็ดนาทียี่สิบนาทีครับ"จรัสยิ้มบาง ๆ อย่างเย็นชา เมื่อได้รับรายงานจากลูกน้องที่อยู่ในสิงคโปร์ทุกแผนถูกวางแผนไว้อย่างรัดกุม เขามั่นใจว่าการแก้แค้นเฉลิมและรัชนีในครั้งนี้จะสำเร็จอย่างแน่นอนหลังกำจัดเฉลิมและรัชนีแล้ว เขาจะฝังทุกความทรงจำที่เลวร้ายในอดีตไว้เบื้องหลัง และเริ่มชีวิตใหม่กับพ่อ"จับตาดูสนามบินให้ดี อย่าให้แผนครั้งนี้ล้มเหลว หากแผนล้มเหลวอีกครั้ง พวกแกจะได้เสียหัวแน่! เข้าใจไหม!" จรัสพูดด้วยเสียงเย็นชา พลางกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนเล็บซีดขาว"เข้าใจครับบอส" ลูกน้องตอบ"ดีมาก" จรัสเหลือบมองไปทางซ้าย มีผู้หญิงซบไหล่เขาอย่างออดอ้อน"พอหมอสารเลวนั่นถูกย้ายขึ้นรถพยาบาลแล้ว ก็ระเบิดรถคันนั้นซะ!""ได้ครับบอส พวกเราวางระเบิดไว้ในเครื่องยนต์รถพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบ พวกเรามั่นใจว่าจะไม่มีข้อผิดพลาดอีก""อืม อย่าให้พลาดก็แล้วกัน!" จรัสเน้นย้ำ"ครับบอส""ดี ฉันจะรอฟังข่าวดีจากพวกแก" จรัสวางสาย แล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างเตียงหลังคุยกับลูกน้องเสร็จ

จรัสได้ดูข้อความและวิดีโอจากลูกน้อง แต่เขาไม่คิดจะตอบกลับจรัสวางมือถือกลับบนโต๊ะ หลังจากดูวิดีโอจากลูกน้องที่สิงคโปร์ไม่นานโทรศัพท์ของเขาก็สั่น มีสายโทรเข้ามา ชื่อที่แสดงบนหน้าจอคือดิโอ ลูกน้องที่เพิ่งส่งข้อความมาให้ด้วยความเกียจคร้าน ชายคนนั้นรับสายโทรศัพท์"บอส ผมส่งวิดีโอให้แล้ว บอสดูเองได้เลย รถพยาบาลไฟไหม้หมดแล้ว""อืม ฉันดูวิดีโอแล้ว ทำงานดีมาก""ขอบคุณครับบอส แต่แล้วความปลอดภัยของพวกเราล่ะบอส? พวกเราไม่อยากติดคุก โดยเฉพาะในต่างประเทศด้วย"จรัสแค่เงียบ ไม่คิดจะช่วยเหลือลูกน้อง เพราะภารกิจทั้งหมดสำเร็จเรียบร้อยแล้ว"บอส พวกเราต้องการความช่วยเหลือ!"ตู๊ด!จรัสตัดสายทันที ไม่อยากพัวพันกับคดีเล็ก ๆ แบบนั้นหลังจากวางสาย เขาเปิดวิดีโอเล่นซ้ำอีกครั้งในวิดีโอเห็นชัดเจนว่ารถพยาบาลระเบิด แน่นอนว่าไม่มีใครรอดจากการระเบิดนั้นขณะที่วิดีโอความยาวห้านาทีกำลังเล่น อยู่ ๆ ประตูห้องของเขาก็ถูกเปิดโดยคนหนึ่งชายร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้ามาในห้องลับนั้นจรัสรีบเก็บโทรศัพท์ลงในลิ้นชักโต๊ะข้างหน้า ก่อนจะยิ้มให้พ่อของตัวเอง"มีข่าวอะไรจากอินโดนีเซีย?" อิทธิพัทธ์ถาม ดึงเก้าอี้มาวางหน้าโต๊ะ

"เฉลิมเป็นอะไรแม่?" กฤษณ์หอบเหนื่อย ก้าวเดินเร็วไปยังห้องไอซียูพร้อมภรรยาหน้าตาของเขาซีดเผือด ดวงตาเขาจ้องมองภรรยาที่เอาแต่เงียบ จนอดส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิดไม่ได้"แม่! ตอบสิ เฉลิมเป็นอะไร?" เสียงของเขาดังขึ้นดวงตาเสียงดัง "เดี๋ยวพ่อก็รู้เองตามนี้ มาตามเถอะ อย่าถามเยอะ เดี๋ยวเราก็ถึงห้องแล้ว"เมื่อถึงห้องไอซียู พยาบาลขอให้กฤษณ์และดวงตาเปลี่ยนชุดปลอดเชื้อส่วนรัชนีได้อยู่ในห้องปลอดเชื้อมานานแล้วหลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ กฤษณ์และดวงตาเข้าไปในห้องไอซียูกฤษณ์ตกใจมากเมื่อเห็นลูกชายลืมตาแล้ว และยิ้มเล็กน้อยมาหาเขา"เฉลิม" ร่างกายกฤษณ์อ่อนแอเหมือนไม่มีกระดูก เขาก้าวเดินช้า ๆ เข้าใกล้เตียงโรงพยาบาล ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาดวงตายิ้ม เธอตั้งใจปิดบังอาการของเฉลิมไว้ เพื่อเซอร์ไพรส์สามีแผนของเธอสำเร็จ กฤษณ์ดูตกใจและดีใจจนพูดแทบไม่ออก"ลูก ลูก... ลูกฟื้นแล้วเหรอ?" กฤษณ์ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง"ครับพ่อ" เฉลิมยิ้มให้พ่อข้างเตียง รัชนีคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง มือของเธอกุมมือเฉลิมไว้แน่น"ลูก... ลูกฟื้นจริง ๆ เหรอลูก?" กฤษณ์ถามซ้ำด้วยเสียงสั่นเขาสังเกตร่างกายลูกชายตั้งแ