Tous les chapitres de : Chapitre 261 - Chapitre 270

อ้อมกอดของผู้เป็นพ่อที่แน่นมาก ยิ่งทำให้รัชนีเป็นกังวลมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเธอได้ยินเสียงร้องไห้ที่พยายามกลั้นไว้ดังแผ่ว ๆ ออกมาจากปากของพ่อ"พี่เฉลิม ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะพ่อ" เสียงของรัชนีอ่อนลง เช่นเดียวกับเสียงร้องไห้ที่เริ่มหยุดลงเธอนิ่งเงียบ รอให้พ่อของเธอตอบคำถามที่มาจากความกังวลในใจเล็กคลายอ้อมกอด ดวงตาที่แดงก่ำของเขาเริ่มมีหยาดน้ำใสไหลรินออกมา"พ่อ" เสียงของรัชนีติดอยู่ในลำคอ มือทั้งสองข้างของเธอบีบไหล่เล็กแน่น จ้องเขาอย่างจริงจัง "ช่วยบอกหนูหน่อยว่า พี่เฉลิมไม่เป็นอะไร!"หลังจากเงียบไปหลายนาที เล็กก็สูดลมหายใจยาว ก่อนจะตอบด้วยเสียงแผ่วเบา "ลูก เฉลิม ถูกพบอยู่ใต้ซากอาคารโรงพยาบาลในสภาพน่าเป็นห่วงมาก ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาลบักติ และอาการวิกฤต"เมื่อได้ยินคำอธิบายของพ่อ รัชนีก็แข็งค้าง น้ำตาของเธอไม่ไหลอีกแล้ว แต่ศีรษะกลับปวดร้าวอย่างหนักสายตาของเธอเริ่มพร่าเลือน ราวกับทั้งโลกมืดสนิทไปหมด หลายวินาทีที่เธอรู้สึกเหมือนหลุดไปยังอีกโลกหนึ่ง จนในที่สุดเสียงของ กนกก็ปลุกเธอให้ตื่นจากความตกใจนั้น"รัชนี! เข้มแข็งไว้นะลูก ถ้าลูกเป็นอะไรไป แล้วเฉลิมจะเป็นยังไง เขาต้องการลูกนะ"

หลังจากคุยกับพ่อเสร็จ ชยุตม์ก็โทรหาใครบางคนอีกครั้งเหมือนก่อนหน้านี้ สายของเขาถูกรับทันที คราวนี้เป็นที่รักของเขา“พี่ ฉันรอสายจากพี่อยู่เลย อาการของพี่เฉลิมเป็นยังไงบ้าง? เขาถูกพาไปโรงพยาบาลแล้วใช่ไหม?” กัลยาถาม น้ำเสียงของเธอสั่นอย่างเป็นห่วง“พาไปแล้วที่รัก” ชยุตม์ตอบ “เราก็ได้แต่ภาวนาให้เขาปลอดภัยที่สุด”“งั้นพี่ยังไม่รู้อาการตอนนี้ของเขาเหรอ?”“ยัง หมอกำลังดูแลเฉลิม อยู่ในห้องผ่าตัด เขาเพิ่งเข้าไปได้ครึ่งชั่วโมงเอง เรารอฟังข่าวจากหมอก่อน”กัลยา เงียบไป ได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจยาวจากปลายสาย“รัชนี รู้เรื่องนี้หรือยัง?” ชยุตม์ถาม“รู้แล้วพี่ เมื่อเช้าพ่อไปที่บ้านรัชนีแล้ว ตอนนี้พวกเขาน่าจะกำลังเดินทางไปจาการ์ตา”“ดีแล้วที่เธอรู้ ขอให้เธอมาถึงที่นี่เร็ว ๆ เฉลิม ต้องการให้เธออยู่ข้าง ๆ มาก”“จ้ะพี่” กัลยาตอบเสียงเบา “สงสารเธอนะพี่ บททดสอบหนักขนาดนี้ ทั้งที่ฉันยกโทษให้เธอไปแล้ว”“บางทีนี่อาจเป็นวิธีหนึ่งให้เธอชดใช้บาปทั้งหมดของตัวเองก็ได้ ขอให้หลังจากเรื่องนี้จบลง เธอได้เจอความสุขสักที”“สาธุ ฉันก็หวังแบบนั้นเหมือนกันพี่ แล้วบางทีเรื่องทั้งหมดนี้ก็อาจเป็นคำเตือนจากความผิดท

เพิ่งออกมาจากห้องผ่าตัด หมอที่ชื่อณรงค์ ก็ถูกดวงตาถามขึ้นมาทันทีเขายืนตัวตรงอยู่ตรงธรณีประตูห้องผ่าตัดที่เปิดอยู่ดวงตาหันไปมองทางห้องเย็นนั้น เห็นอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ติดอยู่บนร่างของ เฉลิม ยังไม่ถูกถอดออกผ้าพันแผลที่เต็มไปด้วยเลือดพันอยู่รอบศีรษะของศัลยแพทย์คนนั้น ทำให้หัวใจของดวงตา ยิ่งแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ"อาการลูกชายของฉันเป็นยังไงบ้างคะหมอ" ดวงตา ถามซ้ำด้วยเสียงแหบพร่า พยายามกลั้นน้ำตาไว้หมอณรงค์ถอนหายใจยาว สายตาของเขาหันไปมองรัชนี ที่นั่งอยู่บนรถเข็น"หมอคะ..." เสียงของรัชนีติดอยู่ในลำคอ แทบจะหายใจไม่ทันเพราะร้องไห้ "อาการพี่เฉลิม เป็นยังไงบ้างคะ ช่วยตอบหน่อยค่ะหมอ"หมอณรงค์ ตอบเสียงเบา "หมอเฉลิม... เขาอาการโคม่าครับ"เมื่อได้ยินคำตอบของหมอณรงค์ ร่างกายของดวงตา ก็ยิ่งอ่อนแรงและเซถลาไปด้านข้าง โชคดีที่มือของเธอยังคว้ากำแพงไว้ได้ทัน"ลูกชายของฉัน... อาการโคม่าเหรอ" ครั้งนี้ดวงตา ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีก น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาอาบใบหน้าของเธอเธอค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างไร้เรี่ยวแรงไปยังเก้าอี้รอด้านหลัง แล้วนั่งลงด้วยสายตาว่างเปล่า"พี่เฉลิม อาการโคม่าเหรอ" รัชนีมองเข้าไปในห้องผ่

กฤษณ์เชื่อว่า อิทธิพัทธ์คือผู้อยู่เบื้องหลังตัวจริง แม้จะยังมีความเป็นไปได้อื่นอยู่ก็ตาม ตอนนี้เขากับปรีดี ยังคงคุยกันเรื่องเหตุระเบิด จู่ๆ ผู้การตำรวจคนนั้นก็หย่อนขาทั้งสองข้างลงจากเตียง“จะไปไหน?” ปรีดีถาม พร้อมรีบขยับไปจับแขนเพื่อนสนิทไว้ ใบหน้าของเขาตึงเครียดด้วยความเป็นห่วงกฤษณ์แกะมือของปรีดีออก พร้อมยิ้มบาง ๆ “ฉันแค่เป็นลมเพราะช็อก ไม่ได้เป็นอัมพาตสักหน่อย”ปรีดีหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนสนิท “เออ ฉันรู้ แค่ฉันยังเป็นห่วงอยู่ สภาพนายยังอ่อนแรงอยู่เลย”“สภาพของฉันขึ้นอยู่กับอาการของเฉลิม ถ้านายบอกว่าเขาดีขึ้นแล้ว ฉันก็จะรีบแข็งแรงขึ้นทันที”อึก!ปรีดีกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด ๆ ศีรษะของเขาก้มลงทันที มองพื้น เหงื่อไหลออกมาจากรูขุมขนบนหน้าผากที่มันเงาของเขาอย่างหนัก“พาฉันออกไปจากห้องนี้หน่อย ฉันอยากไปดูอาการของเฉลิม”“เอ่อ...” ปรีดี เริ่มลน “ฉันว่านะ เราควรคุยเรื่องจรัลกับอิทธิพัทธ์ ให้ชยุตม์ และพ่อแม่ของรัชนี ที่นั่งอยู่ข้างนอกรู้ก่อน พวกเขาต้องรู้ว่าอิทธิพัทธ์ อาจจะกลับมาแก้แค้นอีก ถ้าเขารู้ว่าเฉลิมยังมีชีวิตอยู่”กฤษณ์เงียบไป ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า

แผนแรกไม่ได้รับการเห็นชอบจากชายที่มีรอยสัก ซึ่งแท้จริงแล้วก็คือจรัล ใช่แล้ว ลูกชายของอิทธิพัทธ์ยังมีชีวิตอยู่ตอนที่มีการปิดล้อมที่สนามบิน จรัลไม่ได้อยู่ที่นั่น ก่อนที่ขวัญใจ จะตัดสินใจกลับไปอินโดนีเซีย เขากลับไปอยู่ที่บ้านเกิดของตัวเองก่อนแล้วแต่หลังจากรู้ว่าตัวเองถูกตำรวจหมายหัว และรู้ว่ารัชนียังมีชีวิตอยู่ เขาก็ตัดสินใจกลับไปฮ่องกง"บอกมา แผนที่สองของพวกแกคืออะไร!" จรัลสั่งด้วยสายตาคมกริบ"แผนที่สอง... ถ้าแผนแรกล้มเหลว พวกเราจะปิดถนน แล้วทำให้รถขนผู้ต้องขังต้องวิ่งผ่านถนนเปลี่ยว ตรงนั้นลูกน้องของบอสจะรอรับคุณมยุรีกับพี่สาวของบอสอยู่ครับ"จรัลเดาะลิ้น คำตอบเกี่ยวกับแผนที่สองก็ยังไม่ทำให้เขาสนใจอยู่ดี "มีแผนอื่นไหม?""มีแน่นอนครับบอส""แผนแบบไหน?" จรัล ถาม"แผนที่สาม... ลูกน้องของบอสจะเข้าไปในอาคาร แล้วปลอมตัวเป็นพนักงานทำความสะอาด คุณมยุรี ได้รับแจ้งแล้วว่าให้ไปห้องน้ำตอนสิบเอ็ดโมงสามสิบนาที ช่วงกลางวัน ส่วนตอนสิบเอ็ดโมงสี่สิบ คุณชัยลัยก็จะไปห้องน้ำเหมือนกัน ตอนนั้นลูกน้องของบอสจะพาคุณชัยลัยกับคุณมยุรี ออกจากห้องน้ำ ผ่านช่องระบายอากาศที่อยู่ในห้องน้ำครับ"จรัลนิ่งเงียบอยู่ก