Alle Kapitel von อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Kapitel 361 – Kapitel 370

เมื่อหน้าจอมือถือปลดล็อกได้สำเร็จ ชยุตม์ก็รีบโทรหาเบอร์ของคนรักทันทีเบอร์มือถือของภรรยา เป็นเบอร์เดียวที่เขาจำได้ขึ้นใจ แต่ถึงแม้เบอร์ของกัลยาจะยังเปิดใช้งานอยู่ สายนั้นก็ยังไม่มีใครรับสาย"ที่รัก รับสายเถอะนะ" ชยุตม์พึมพำ รอให้ภรรยารับโทรศัพท์หัวใจของเขาเต้นรัวเร็ว ลมหายใจหอบถี่ ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆระหว่างรอให้มีคนรับสาย เขาก็มองไปทางชัยลัยเป็นระยะ เพื่อให้แน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นยังหมดสติอยู่จิ๊!ชยุตม์เดาะลิ้น เมื่อรู้ตัวว่ายังไม่ได้ปิดปากผู้หญิงคนนั้น ถ้าชัยลัยฟื้นขึ้นมา มีโอกาสสูงมากที่เธอจะกรีดร้องเขารีบถอดเสื้อกล้ามที่ใส่อยู่ออกมาแล้วฉีกมัน จากนั้นก็มัดปากชัยลัยไว้แน่นหลังจากจัดการชัยลัยเสร็จ ในที่สุดก็มีคนรับสาย เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของภรรยาเขาอย่างชัดเจน"ฮัลโหล นี่ใครคะ?" เสียงตื่นตระหนกของหญิงวัยกลางคนดังขึ้น"แม่ครับ นี่แม่ใช่ไหม? ผมเองครับแม่ ชยุตม์ ผม..." ชยุตม์จำเสียงแม่ของตัวเองได้ทันที"ชยุตม์! คุณพระช่วย ลูก!"สายถูกส่งต่อให้ตำรวจทันที"คุณชยุตม์ครับ พวกเราจากตำรวจนะครับ คุณบอกได้ไหมว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? สัญญาณจากเครื่องติดตามในตัวคุณจู่ ๆ ก็หายไป"ชย

ใบหน้าของชยุตม์ตื่นตระหนกทันที เมื่อเห็นชัยลัยลืมตาขึ้น ผู้หญิงคนนั้นดิ้นขัดขืนและพยายามจะกรีดร้องเสียงกรีดร้องของชัยลัยดังพอสมควร แม้ปากของเธอจะถูกผ้าอุดเอาไว้ตื่นตระหนก!ชยุตม์ใช้แรงทั้งหมดที่มีจับตัวชัยลัยเอาไว้ กดเธอเข้ากับผนัง และพยายามปิดปากอดีตภรรยาของเขาด้วยมือเปล่าโชคดีที่เมื่อกี้เขาทันได้ยัดปากชัยลัยด้วยเสื้อกล้ามของตัวเองไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นชีวิตเขาคงจบเห่ และอาจถูกเอาไปเป็นอาหารจระเข้แน่แต่ถึงอย่างนั้น เสียงร้องก็ยังคงเล็ดลอดออกมา แม้จะเบามากก็ตาม คล้ายเสียงหนูถูกประตูหนีบชัยลัยดิ้นสุดแรง ถึงแม้ทั้งขาและมือของเธอจะถูกมัดเอาไว้"อื้มมม! ปล่อย! ปล่อย!" ชัยลัยดิ้นขัดขืนสุดกำลัง และยังคงพยายามกรีดร้อง "อื้ออออ! ปล่อยยยย!"น้ำตาของเธอไหลรินอาบใบหน้า เมื่อเห็นใบหน้าของชยุตม์ท่ามกลางความมืด ใบหน้าของผู้ชายที่เธอรักมาตลอด และยังเคยหวังให้เขาเป็นพ่อของเพชร'พี่ใจร้ายมาก!' เสียงตะโกนนั้นทำได้เพียงดังอยู่ในใจ 'ฉันเกลียดพี่ พี่ชยุตม์!'ยิ่งนานไป ชยุตม์ก็ยิ่งรับมือกับแรงของชัยลัยที่แข็งแรงพอสมควรไม่ไหว ผู้หญิงคนนั้นไม่หยุดดิ้น และเตะสะเปะสะปะไปทั่วร่างกายของชยุตม์ที่อ่อ

บรรยากาศตึงเครียดอบอวลอยู่ในคฤหาสน์ของชยุตม์ เหล่าตำรวจกลับมาหารือกันอีกครั้ง หลังจากสายโทรศัพท์ถูกคุณหมอหนุ่มรูปหล่อคนนั้นวางไปเฉลิมกับนักสืบพายัพเลือกหาที่ที่เงียบกว่านี้ เพื่อพูดคุยเรื่องแผนการแทรกซึมเข้าไปในภายหลังพวกเขาเลือกห้องนั่งเล่น บรรยากาศที่นั่นสงบกว่า มีเพียงแสงสว่างจากโคมไฟคริสตัลแขวนดวงเดียวแต่ไม่ใช่แค่ชายหนุ่มรูปหล่อสองคนนั้นที่ร่วมปรึกษากัน ปรีดีก็เข้าร่วมภารกิจช่วยเหลือครั้งนี้ด้วยเขาจะตามไปยังฐานของอิทธิพัทธ์ เพื่อไปสมทบกับกฤษณ์ที่ไปถึงก่อนแล้ว"แผนแรก ฉันจะให้เอกชัยจ่ายเงินจ้างผู้หญิงกลางคืนให้ไปที่นั่น ผู้หญิงคนนั้นจะคอยเบี่ยงเบนความสนใจลูกน้องของอิทธิพัทธ์ แล้วพอพวกมันเผลอ เราก็รีบเข้าไปให้เร็วที่สุด" เฉลิมพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมศัลยแพทย์หนุ่มเพิ่งมาถึงบ้านของชยุตม์ตอนตีสอง หลังจากเขารู้สึกว่าสภาพร่างกายดีขึ้น และความทรงจำเริ่มกลับมา เขาก็ขอเข้าร่วมภารกิจในครั้งนี้ส่วนนักสืบพายัพมาถึงก่อนหน้านั้นแล้ว เขาเองก็รู้สึกว่าสภาพร่างกายดีขึ้น จึงตัดสินใจมาช่วย"ลุงเห็นด้วยกับไอเดียสุดยอดของเธอนะ แต่แล้วชัยลัยที่ตายไปแล้วล่ะ?" ปรีดีมองอย่างกังวล คิดถึงชะต

ใบเฟิร์นถอนหายใจอย่างยอมจำนน เมื่อชายที่มีรอยสักเลิกกระโปรงของเธอขึ้น และแยกขาทั้งสองข้างของเธอออก"พี่ อย่ารุนแรงนะคะ" ใบเฟิร์นอ้อนวอนด้วยสายตาขอร้อง"ชู่ว์ แฉะแล้วนะที่รัก" ชายคนนั้นหัวเราะคิกคัก ใช้นิ้วแตะร่องด้านล่างแล้วดึงมันเบา ๆ "หอมจัง เธอดูแลมันเก่งนะที่รัก"หยดน้ำใส ๆ ไหลลงมา เปียกใบหน้าซีดเผือดของใบเฟิร์น ‘พี่เอกชัย ช่วยด้วย...’ราวกับยมทูตมายืนรออยู่ข้าง ๆ เธอมั่นใจว่าคืนนี้เธอต้องตายแน่ ๆ ตายตั้งแต่อายุยังน้อย"พี่ใส่เข้าไปนะ" ชายคนนั้นเล็งอาวุธของเขาไปยังร่องด้านล่างแต่ก่อนที่เขาจะทันได้สอดอาวุธใหญ่ที่มีเส้นเลือดปูดโปนเข้าไปในแนวปะการังของใบเฟิร์น จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเรียกเธอขึ้นมาชายทั้งห้าคนหันไปทางต้นเสียงพร้อมกัน"ใบเฟิร์น! แกอยู่นี่เอง แม่เรียกแกน่ะ รีบไปเร็ว! แม่กำลังวีนอยู่ เหมือนเงินหาย!" นันทนาตะโกนใบเฟิร์นยิ้มอย่างโล่งอก รีบดึงกระโปรงลง แล้วหลุดออกจากวงแขนของชายที่มีรอยสักคนนั้น"แม่เรียกหาฉันเหรอ" เธอรีบก้าวออกไป พลางเช็ดน้ำตา"ใช่ รีบไปกันเถอะ" นันทนาจับแขนใบเฟิร์นไว้ชายที่มีรอยสักและเพื่อนอีกสี่คนได้แต่นิ่งเงียบ ตะลึงกับความสวยของนันทนา ผู

ภายในห้องแคบ ๆ อับทึบ และมืดมิด... ชยุตม์นั่งพิงผนังด้วยร่างกายที่ยิ่งอ่อนแรงลงเรื่อย ๆเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาถูกใช้จนหมด หลังจากลากร่างของชัยลัยไปไว้ที่มุมห้องใต้บันไดด้วยลมหายใจหอบถี่ ชยุตม์จ้องมองผู้หญิงจากอดีตของเขาคนนั้น ที่ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป"ฉันฆ่าเธอ" เขามองมือที่ซีดเผือดทั้งสองข้างของตัวเอง ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาฆ่าคนตายกับมือชยุตม์สูดลมหายใจยาว พยายามยอมรับความจริงข้อนั้น ว่าเขาคือฆาตกรตอนนี้สิ่งที่เขาหวังมีเพียงอิสรภาพ ได้พบครอบครัว และช่วยลูกคนแรกของเขาให้รอดไม่ว่าอะไรเขาก็จะทำทั้งนั้นในห้องมืดนั้น จู่ ๆ โทรศัพท์ในมือของเขาก็สว่างขึ้น เขาสะดุ้งวาบ เผลอคิดไปว่าคนที่ติดต่อมาคืออิทธิพัทธ์แต่ความตกใจนั้นก็หายไป เมื่อเขาเห็นข้อความหนึ่งที่ส่งเข้ามาจากตำรวจ[คุณชยุตม์ครับ พวกเราส่งกำลังช่วยเหลือไปที่นั่นแล้ว กรุณาอย่าเปลี่ยนตำแหน่ง อีกไม่นานคุณหมอเฉลิมกับนักสืบพายัพจะไปช่วยคุณครับ]เมื่ออ่านข้อความนั้น รอยยิ้มโล่งใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันซีดเผือดของเขา เขาพิมพ์ตอบกลับไปด้วยมือที่สั่นเทาและอ่อนแรง[ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับคุณตำรวจ ผมยังอยู่ที่เดิม ผมจะรอพวกเขามา