All Chapters of อ่า! อร่อยจังเลยค่ะ คุณหมอ: Chapter 341 - Chapter 350

"นายโทรหาใคร?" เฉลิมถามชยุตม์ที่กำลังรอให้ปลายสายรับโทรศัพท์ชยุตม์เงียบกริบไม่พูดอะไร ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ จ้องมองไปข้างหน้าอย่างดุดันบรรยากาศในรถตึงเครียดจนน่าอึดอัด ข่าวล่าสุดจากปรีดีทำให้ชยุตม์และเฉลิมยิ่งกระวนกระวายมากขึ้นเฉลิมมองคุณหมอสูตินรีแพทย์คนนั้น เขาไม่ได้ถามอะไรอีก ทำเพียงสังเกตว่าชยุตม์กำลังทำอะไรกล้ามเนื้อกรามของชยุตม์ขบแน่น มือของเขากำหมัดอยู่บนตัก เขายังคงจ้องถนนตรงหน้าอย่างดุดัน พลางรอให้สายโทรศัพท์เชื่อมต่อตู๊ด! ตู๊ด! ตู๊ด!ธาเนียยังไม่ยอมรับสายของเขา ทั้งที่โทรศัพท์ของผู้หญิงคนนั้นเปิดอยู่ความสงสัยของชยุตม์ที่มีต่อนางแบบคนนั้นยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาไม่น่าไปเชื่อผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนั้นเลยจริง ๆ แล้วตั้งแต่งานแถลงข่าวเมื่อกี้ เขาก็ควรจะสงสัยธาเนียได้แล้ว ความไม่รู้เรื่องของเธอเป็นแค่การเล่นละครตบตาเท่านั้นผู้หญิงคนนั้นเจ้าเล่ห์มาก แกล้งทำเป็นคนดีและทำตัวเป็นเหยื่อ ทั้งที่จริงแล้ว... เธอคือคนอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด"เป็นยังไงบ้างชยุตม์?" เฉลิมถาม ขณะรอไปด้วยสีหน้ากังวลชยุตม์ส่ายหน้า มอง

ตรวจสอบเสร็จแล้ว ชยุตม์กับเฉลิมก็กลับเข้าไปในรถยามสองคนเปิดแผงกั้นเหล็ก แล้วเชิญให้รถหรูคันนั้นขับเข้าไปที่แท้หมู่บ้านที่ธาเนียอาศัยอยู่เป็นหนึ่งในหมู่บ้านหรูที่มีระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวดมากโชคดีที่ชยุตม์กับเฉลิมพกเอกสารยืนยันตัวตนครบถ้วน พวกเขาจึงได้รับอนุญาตให้เข้าไป แม้จะไม่ได้บอกเหตุผลว่าจะเข้าไปพบใครในหมู่บ้านก็ตาม"เมื่อกี้นั่นใครเหรอ?" ระหว่างทาง เฉลิมเพิ่งนึกถึงผู้ชายที่เห็นเมื่อครู่ขึ้นมาได้หน้าตาของเขาดูคุ้น ๆ แต่เพราะช่วงนี้เฉลิมเจอคนใหม่ ๆ บ่อย เขาเลยนึกไม่ออกว่าเป็นใครทั้งที่เมื่อเช้าพวกเขาเพิ่งเดินสวนกันแท้ ๆ แต่เขาก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"เขาเป็นนักสืบที่ดูแลคดีการหายตัวไปของมนัส ถ้าจำไม่ผิดชื่อพายัพ เขาถูกพ่อเธอกับพ่อฉันขอให้มาช่วยตามหามนัส""อ๋อ..." เฉลิมตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ "ฉันเพิ่งนึกออก เมื่อกี้เขาก็อยู่ที่บ้านนายด้วยไม่ใช่เหรอ? เขาเป็นคนคุยกับกัลยาใช่ไหม? ทำไมฉันถึงลืมเร็วขนาดนี้นะ"ชยุตม์เพียงพยักหน้าเล็กน้อย สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับถนนข้างหน้าตั้งแต่เมื่อกี้รถของเขาก็ขับไปเรื่อย ๆ อย่างไร้ทิศทาง เพราะที่อยู่ที่เอกชัยให้มาไม่ค

เฉลิมที่กำลังตื่นตระหนกรีบล้วงกระเป๋ากางเกงอีกครั้งเพื่อหาโทรศัพท์มือถือมือที่สั่นเทาของเขาล้วงกระเป๋าทั้งซ้ายและขวาไปพลาง กวาดตามองไปรอบ ๆ ไปพลาง"มือถือฉันทิ้งไว้ในรถ" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวกมลหันไปมองด้านหลัง แล้วก้มหน้าลงครู่หนึ่ง มองกระเป๋ากางเกงของตัวเองที่ว่างเปล่าเหมือนกัน โทรศัพท์มือถือที่เขามักพกติดตัวไว้ ถูกทิ้งไว้ในรถตำรวจ"คุณกลับไปที่รถเถอะครับ เดี๋ยวผมไปช่วยคุณพายัพเอง" เขาแบ่งหน้าที่ให้"แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับชยุตม์ล่ะ?" เฉลิมดูตื่นตระหนกมากขึ้น "ฉันอยากช่วยพวกนาย""คุณไปด้วยก็ไม่มีประโยชน์ครับ เพราะคุณไม่มีอาวุธ กลับไปที่รถจะดีกว่านะครับ"เมื่อได้ยินคำพูดของกมลที่มีเหตุผล เฉลิมก็รีบพยักหน้าทันที"งั้นให้ฉันกลับไปที่รถใช่ไหม?" เขาถามเพื่อความแน่ใจ"ใช่ครับ ช่วยขอให้พ่อของคุณส่งกำลังตำรวจมาเพิ่มด้วยครับ ผมจะตามคุณพายัพขึ้นไปชั้นสอง""ได้" เฉลิมพยักหน้าอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งออกจากคฤหาสน์หลังนั้นไปส่วนกมลรีบวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นสองปัง!เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง กมลหยุดฝีเท้าลงพลางสังเกตรอบ ๆ จุดที่เขายืนอยู่สองมือที่ถือปืนสั่

หลังจากลงบันไดมา ชยุตม์ก็นิ่งค้างอยู่หน้าประตูสูงหนึ่งเมตรที่อยู่ตรงใต้บันไดชั้นสอง"หมอ..." โชคดีที่พายัพยังตามคุณหมอหนุ่มหล่อคนนั้นทัน "อย่าวู่วามเลยหมอ เราวางแผนกันก่อนดีกว่า" เขาเดินเข้าไปหาชยุตม์ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูมือของพายัพตบไหล่ชยุตม์ทำให้คุณหมอหนุ่มหล่อหลุดจากภวังค์ "เราวางแผนกันก่อนจะเข้าไปในห้องเก็บของใต้ดินเถอะ อย่าวู่วามเลย เราไม่รู้ว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่บ้าง"ชยุตม์มองพายัพแล้วพยักหน้าเบา ๆ ยอมเห็นด้วย เพราะจริง ๆ แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่ อาจจะมีกับดักมากมายอยู่ในนั้นก็ได้"เราไปหาที่ปลอดภัยกันก่อนเถอะครับหมอ"ทั้งสองคนเดินออกห่างจากประตูห้องเก็บของใต้ดิน เพื่อหาที่ปลอดภัยสำหรับพูดคุยและวางแผนเมื่ออยู่ห่างจากประตูพอสมควรแล้ว ชยุตม์ก็พูดว่า "แผนคืออะไร? เราต้องรีบลงมือก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป ฉันมั่นใจว่าเฉลิมกับลูกของฉันอยู่ในนั้น"พายัพมองสำรวจรอบ ๆ บริเวณที่เขาอยู่ในตอนนี้หลังจากแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เขาก็พูดว่า "ถ้ามนัสอยู่ในห้องเก็บของใต้ดินนั่นจริง ๆ แปลว่าต้องมีคนร้ายคนอื่นอยู่ในนั้นด้วย หรือบางทีตัวการของเรื่องทั้งหมดนี

"คุณลุงคะ ได้โปรดตอบคำถามหนูหน่อยเถอะค่ะ! พี่ชยุตม์กับมนัส พวกเขาปลอดภัยใช่ไหมคะ?" กัลยาถามซ้ำผ่านโทรศัพท์ แต่กฤษณ์ก็ยังคงเงียบไม่พูดอะไรเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของคุณแม่ลูกสองคนนั้น เขาก็อดสงสารไม่ได้ เขาจะพูดได้ยังไงว่ายังหาชยุตม์กับมนัสไม่เจอ?หัวใจของกัลยาคงแหลกสลายแน่ แต่ต่อให้ปิดบังยังไง... ผู้หญิงคนนั้นก็ต้องรู้อยู่ดีกฤษณ์สูดหายใจเข้าลึก ๆ หัวใจและความคิดของเขากำลังต่อสู้กัน มันยากเหลือเกินที่เขาจะพูดความจริงออกไป"ได้โปรดบอกหนูเถอะค่ะคุณลลุง" กัลยาขอร้องเสียงแผ่วหลังจากเงียบไปนาน กฤษณ์ก็พูดว่า "ขอโทษนะลูก แต่สามีและลูกของหนู เรายังหาไม่เจอ เราเจอแค่เฉลิมกับศพตำรวจในบ้านหลังนั้น ขอโทษนะ..."คำตอบนั้นทำให้เสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องของกัลยาดังขึ้นกว่าเดิมกฤษณ์ได้แต่นิ่งเงียบ พลางถอนหายใจเบาๆเสียงร้องไห้นั้นค่อย ๆ หายไป แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มของปรีดีที่เริ่มพูดขึ้น"ได้โปรดช่วยลูกกับหลานฉันด้วย ช่วยตามหาพวกเขาที ฉันเชื่อว่าตำรวจต้องเอาชนะอิทธิพัทธ์ได้ อย่าปล่อยให้ความชั่วชนะตลอดไป!" เสียงของปรีดีสั่นเครือ พร้อมกับเสียงสะอื้นอย่างเจ็บปวดกฤษณ์สูดหายใจเข้ายาวขึ้นและ