All Chapters of อ้อนรักวิศวะเพลย์บอย 3P: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12ใจจะขาด มาถึงห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่เหล่าวัยรุ่นเด็กไทยชอบมารวมตัวกันที่นี่ ฉันเดินควงแขนพี่สายฟ้ากับพี่พายุเข้ามาท่ามกลางสายตาของผู้คนแต่พวกฉันสามคนก็ไม่ได้สนสายตาใครหรอกนะ ใครจะมองก็มองไปสิ พี่ชายหล่อแถมตัวฉันก็ส๊วยสวยพี่สายฟ้าเดินตรงมาที่ร้านอาหารเป็นร้านราดหน้าทะเล เขารู้ว่าฉันเป็นคนชอบทานราดหน้าทะเลมาก "พี่สายฟ้ารู้ใจฉันที่สุดเลย""เมื่อวานจะตีกันตายวันนี้มาออเซาะมันเฉย""พี่สายฟ้าไม่เคยโกรธฉันเกินหนึ่งวันหรอก จริงไหม""หึ! หมาบางตัวมันไม่ให้โกรธไง""หมาตัวไหนคะ?"ฉันหันไปมองพี่พายุ ตอนนี้พี่พายุแทบจะกัดหัวฉันอยู่แล้ว ฉันอยากจะหัวเราะให้ลั่นห้าง เมื่อราดหน้าทะเลมาเสิร์ฟพวกเราสามคนก็นั่งทานอย่างเอร็ดอร่อย โปรแกรมวันนี้นอกจากซื้อของขวัญวันเกิด ฉันยังขอร้องให้ทั้งสองพาไปดูหนังด้วย"หนังอะไร หนังผีไม่ดูนะฉันไม่ชอบ""เธอก็น่าจะรู้ว่าไอ้พายุมันกลัวผีจะตาย ตอนเด็ก ๆ เธอเคยไปแกล้งมันจำได้ไหมมันฉี่แตกเลย""อ๋อ จำได้สิ ตอนนั้นพี่พายุเดินลงมาหาคุณป้า ฉันเลยแกล้งพี่พายุใส่หน้ากากผียืนอยู่ใต้บันได พอพี่พายุเดินมาร้องกรี๊ดฉี่แตกเลยฮ่า ๆ ๆ"ไม่รู้ว่าฉันกับพี่สายฟ้าคุยกันดังไปหรือ

บทที่ 14ของขวัญวันเกิด พี่สายฟ้าใช้นิ้วแหย่เข้าไปเขาเกี่ยวงอนิ้วกระทุ้งจนฉันต้องอ้าขาให้กว้างที่สุด ส่วนพี่พายุฝังใบหน้าลงมาเลียน้องนุ่มนิ่มของฉันจนเปียกแฉะฉันผงกหัวขึ้นมาดู ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังช่วยกันเกี่ยวกระทุ้งสลับกันเลียจนน้ำปรารถนาของฉันพวยพุ่งออกมา ทั้งสองไม่รอช้าช่วยกันดูดเลียจนฉันหมดแรง"อ๊าาา~ พอแล้วค่ะ~ "ดูท่าของขวัญวันเกิดวันนี้ ฉันคงถูกพี่สายฟ้ากับพี่พายุสวิงกิ้งแน่ ๆ หลังจากที่ฉันนอนหมดแรงเพราะใช้เสียงร้องครางหวานให้พวกเขาฟัง แถมยังต้องเสียน้ำมากมายให้พวกเขาดื่มกินพี่พายุเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกพี่สายฟ้าก็เช่นกัน แทนที่ฉันจะใช้จังหวะนี้วิ่งหนี กลับกลายเป็นฉันนอนอ้าขารอรับความเสียวอย่างลืมอายพี่พายุเข้ามาประชิดตัวฉันทางด้านซ้าย เขาหอมแก้มจูบปากไซร้คอ มือบีบคลึงหน้าอกหนึ่งข้าง เช่นเดียวกับพี่สายฟ้าเขาเข้าประชิดตัวฉันทางด้านขวาทั้งจูบทั้งหอม ดูดนมอีกข้างเหมือนเด็กน้อยหิวนมฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว ความต้องการมันพุ่งทะยานขึ้นเรื่อย ๆ จากที่อยากจะร้องห้ามไม่ให้เขาทำ ตอนนี้ฉันกลับเงยหน้าขึ้นไปจูบพี่พายุ พร้อมสอดลิ้นเข้าไปในปากของเขา จนเขาดูดลิ้นของฉันอีกมือก็บีบนมขยั

บทที่ 16แค่เอาประชดใครบางคนเช้าวันนี้ฉันต้องตื่นมาทานข้าวด้วยอาการปวดหัวตัวร้อน ส่วนพี่สายฟ้ากับพี่พายุพวกเขาไม่เป็นอะไรเลยอาการปกติทุกอย่าง แถมยังยิ้มกันหน้าระรื่นเหมือนคนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง "เจียมไปเอายาลดไข้มาให้ฉันด้วยหนูขนมน่าจะแย่ ไปหาหมอดีกว่าไหมลูก""ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า กินยาลดไข้ยาแก้อักเสบก็น่าจะดีขึ้นค่ะ""แก้อักเสบ? กินยาแก้อักเสบทำไมลูก หนูเป็นอะไรเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"เหมือนฉันจะลืม แค่เป็นไข้ไม่ต้องกินยาแก้อักเสบก็ได้จึงรีบยกมือขึ้นปฏิเสธคุณป้าพร้อมหน้าตาที่เหลอหลา"คุณป้าขา ขนมไม่ได้เป็นอะไรค่ะแค่กินกันเอาไว้เฉย ๆ ตอนนี้มันรู้สึกเจ็บคอนิด ๆ ค่ะ""เจียมเอายาแก้อักเสบมาด้วย สายฟ้าพายุอยู่บ้านดูน้องดี ๆ นะลูกแม่จะไปช่วยงานพ่ออาจจะไปหนึ่งอาทิตย์""หนึ่งอาทิตย์เลยเหรอคะคุณป้า!""ใช่ลูก อาจจะไปหนึ่งอาทิตย์ช่วงนี้ใกล้จะตัดยอดโบนัสให้พนักงานแล้ว"ตายห่า คุณป้าไม่อยู่บ้านหนึ่งอาทิตย์แล้วฉันจะทำยังไง ฉันหันไปมองที่สายฟ้าเขายักคิ้วให้ฉันเชิงท้าทาย ส่วนพี่พายุกระตุกยิ้มมุมปากอย่างคนเจ้าเล่ห์พี่น้องคู่นี้โคตรน่ากลัวเลย ฉันไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับพวกเขาแล้ว"ไม่ต้องห่วงครับ

บทที่ 18มิ้นต์คือใครเรื่องร้านขนมเหมือนเคยเป็นความฝันของฉันตอนเด็ก ๆ เลยนะ ตั้งแต่จำความได้ฉันก็มีคุณป้าที่ชอบพาไปทำกิจกรรมนอกบ้าน ตอนเด็ก ๆ พี่สายฟ้ากับพี่พายุชอบรุมแกล้งฉัน บางทีก็พาฉันนั่งรถเข็นเอาไปปล่อยไว้ข้างประตูบ้านติดป้ายแจกฟรีจนคุณลุงขับรถกลับเข้ามาเห็นฉันนั่งร้องไห้อยู่ในรถเข็น คุณลุงรีบมาอุ้มฉันพาฉันเข้ามาในบ้านจนพี่สายฟ้ากับพี่พายุถูกตีทุกวันหลังจากนั้นคุณป้าก็มักจะพาฉันไปเที่ยวร้านกาแฟ ไปเดินดูร้านขนม ทำให้ฉันถูกปลูกฝังอยากจะทำขนมเป็น โตขึ้นเวลาวันหยุดหรือปิดเทอม คุณป้าก็มักจะชวนฉันไปเรียนทำขนมจนฉันมีวิชาความรู้ติดตัวมา "สนใจไหม""สนใจสิแต่ขอให้ฉันเรียนจบก่อนได้ไหม ถ้าเปิดร้านตอนนี้ฉันกลัวว่าการเรียนของฉันมันจะไม่เหมือนเดิม ฉันไม่ได้เรียนเก่งเหมือนพวกพี่เป็นทุนเดิมหรอกนะ""เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา ถ้าเรียนจบฉันจะเปิดร้านให้"ฉันเผลอขยับเข้าไปกอดที่พายุถึงเขาจะทำตัวแข็งทื่อ หันหน้าไปอีกทางแต่อาการหูแดงของพี่พายุมันก็บ่งบอกว่าเขากำลังเขินฉันอยู่ ฉันตักเค้กสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาป้อนพี่พายุ แม้เขาจะหันหน้าหนีปฏิเสธแต่ฉันก็ยังคะยั้นคะยอจนพี่พายุยอมทานเค้กในช้อนของฉัน"อร่อยไ

บทที่ 20โคตรทรมานเปรี้ยง!!! แค่ฉันก้าวขาเดินออกมาจากตึกคณะ ฟ้าฝนก็เทลงมาอย่างหนัก เอาเข้าไปซ้ำเติมฉันเข้าไป! "เป็นบ้าอะไรของเธอมายืนตากฝนทำไมเนี่ย เดี๋ยวป่วยขึ้นมาอีกลำบากฉันกับไอ้พายุนะเว้ย!"พี่สายฟ้าวิ่งมาหาฉัน เขาดึงแขนฉันให้หลบฝนแต่ฉันยังยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โถมกระหน่ำลงมา ฉันเริ่มร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ จนพี่สายฟ้าหยุดชะงักมองหน้าฉัน ไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไรจู่ ๆ ก็หันมาหาเขาพร้อมกับสวมกอดและปล่อยร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาพี่สายฟ้ายืนกอดฉัน โอ๋ฉัน ลูบหัวฉันอยู่ท่ามกลางสายฝน นักศึกษาคนอื่นคงจะมองว่าฉันกับพี่สายฟ้าเป็นอะไร ทำไมถึงมายืนปลอบใจกันอยู่แบบนั้น หรือไม่ก็คงคิดว่าฉันกำลังอกหักจนพี่ชายเข้ามาปลอบใจ"ฮืออ ฮึก! ฮือออ""ไม่ต้องร้อง เธอจะร้องทำไมไอ้พายุมันไม่ได้ตาย""ฉันเกลียดพี่พายุ! ฮือออ""อ้าวทะเลาะกับมันเหรอ""ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว พาฉันออกไปได้ไหมฉันอยากกลับบ้าน พี่สายฟ้าพาฉันกลับบ้านเถอะนะ ฮือออ""สภาพแบบนี้คงต้องกลับนั่นแหละ เดินไหวไหม"ในขณะที่ฉันร้องไห้จนตัวสั่น พี่สายฟ้าเข้ามาอุ้มฉันในท่าเจ้าสาว เขาพาฉันเดินมาที่รถ ตอนนี้ฉันไม่สนสายตาของใครทั้งนั้น ฉันซบอกของ