All Chapters of อ้อนรักวิศวะเพลย์บอย 3P: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 21เลิกยุ่งกับฉันสักทีฉันนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่หลายวัน คุณลุงกับคุณป้าแวะมาเยี่ยมแต่พวกท่านต้องเดินทางกลับจังหวัดระยอง เพราะโรงงานสายไฟเกิดปัญหานิดหน่อยจึงอยู่กับฉันไม่ได้พี่พายุมาหาฉันทุกวันแต่ฉันไม่คุยกับเขา ฉันคุยกับพี่สายฟ้าแค่คนเดียว จนวันนี้ฉันจะได้ออกจากโรงพยาบาลพี่พายุมารับฉันตั้งแต่เช้า แต่ฉันเลือกที่จะรอกลับพร้อมพี่สายฟ้า"จะกลับบ้านเลยหรืออยากไปเดินเที่ยวห้าง กินขนมกินอะไรไหม" "ฉันอยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำพี่สายฟ้าพาไปหน่อยนะ นะ ๆ ๆ""ได้อยู่แล้ว"ฉันเดินเกาะแขนที่สายฟ้าผ่านหน้าพี่พายุแม้พี่พายุอยากจะเดินตาม แต่พอเห็นฉันปิดประตูรถใส่เขาก็ทำได้แค่เก็บข้าวของที่ขนลงมาขึ้นรถ "มึงจะไปกับกูหรือเปล่าไอ้พายุ""มึงพาขนมไปเถอะกูไปจะเสียบรรยากาศเปล่า ๆ เดี๋ยวกูกลับไปรอที่บ้านฝากขอโทษขนมด้วย""กูไม่รับฝาก"เสียงทั้งสองคนคุยซุบซิบกันอยู่หลังรถ จนพี่สายฟ้าขึ้นมานั่งบนรถเขาก็ขับรถพาฉันมาที่ห้างใกล้ ๆ โรงพยาบาล เพื่อมาทานก๋วยเตี๋ยวต้มยำเดินชอปปิ้งซื้อขนม ถามว่าฉันมีความสุขไหม ไม่เลยฉันไม่มีความสุขอะไรเลย สถานะฉันตอนนี้มันเหมือนเมียน้อยที่ไปยุ่งกับคนที่มีแฟนแล้ว เขากำลั

บทที่ 23ออกจากบ้านคำถามของพี่ดิวทำเอาฉันไปไม่เป็น มาขอคบแบบนี้ฉันขอปฏิเสธนะ ฉันขอรับไว้แค่ความรู้สึกดี ๆ ที่มีให้กัน แต่จะให้ฉันไปคบกับเขาอนาคตไม่รู้ว่าฉันจะโดนตบเหมือนที่พี่มิ้นต์โดนหรือเปล่า ไหนจะพี่สายฟ้ากับพี่พายุอีก เดี๋ยวก็เป็นเรื่องเป็นราวไม่จบไม่สิ้นส่วนเรื่องที่ฉันบอกว่าฉันจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอกฉันพูดเรื่องจริง จะให้ฉันทนอยู่ในบ้านหลังนั้น โดนบั่นทอนจิตใจไปเรื่อย ๆ ฉันคงอกแตกตายฉัน ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนวันเดอร์วูแมนนะที่จะถึกทนได้ทุกสถานการณ์มาถึงมหาวิทยาลัยฉันเข้าร่วมการประชุมกับพวกรุ่นพี่ เสร็จแล้วพี่ดิวก็เดินมาหาฉันกับโจโจ้เรื่องที่ฉันจะไปดูหอพักคอนโด โจโจ้อยากให้ฉันไปพักอยู่คอนโดเดียวกัน พี่ดิวจึงอาสาพามาดูโจโจ้ยังไม่รู้เรื่องราวความสัมพันธ์ของฉันกับพี่สายฟ้าและพี่พายุ แต่มันรู้ว่าฉันคงมีเรื่องเครียดไม่สบายใจ จนพี่ดิวเดินออกไปคุยกับเจ้าของคอนโดโจโจ้ก็รีบเดินมาถามฉันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แม้ฉันจะไม่อยากตอบไม่อยากพูดถึงแต่มันก็อัดอั้นเหลือเกินที่ปรึกษาใครไม่ได้เลยฉันตัดสินใจเล่าเรื่องราวให้โจโจ้ฟัง มันยกมือขึ้นทาบอกอีกมือหนึ่งปิดปากเพราะกลัวเสียงร้องอุทานจะดังออกไปด

บทที่ 25ซัดกันนัวบ้านพิพัฒน์พลพาณิชย์สายฟ้าขับรถกลับมาที่บ้าน เข้ามาถึงเขาก็ปัดข้าวของบนโต๊ะ จนหล่นแตกกระจาย ส่วนพายุเอาแต่นั่งมองไม่พูดไม่จาสักคำจากบ้านที่เคยมีความสุข มีเสียงหัวเราะและมีเสียงก่นด่าของสองพี่น้อง ตอนนี้มันกลับมีแต่ความทุกข์ มีแต่เสียงทะเลาะเบาะแว้งกันตั้งแต่เช้ายันเย็น คนเป็นแม่ต้องมาเห็นลูกชายเปลี่ยนไปท่านก็เริ่มไม่สบายใจ"พายุทำไมวันนี้กลับบ้านช้าจัง สายฟ้าด้วย""ผมแค่ขับรถตามไปดูว่าน้องอยู่ยังไง ส่วนไอ้พายุผมไม่รู้""ผมไปทำธุระมาครับ""เรื่องหนูมิ้นต์แม่ได้คุยกับหนูมิ้นต์แล้วนะ พรุ่งนี้แม่จะให้หนูมิ้นต์มาทานข้าวที่บ้าน ลูกโอเคใช่ไหมพายุ""ทำไมคุณแม่ไม่คิดถามอะไรผมเลย คุณแม่ตัดสินใจเองทุกอย่าง เรื่องมิ้นต์คุณแม่ไม่ต้องมายุ่งหรอกครับ""ไม่ยุ่งก็คงไม่ได้ ยังไงหนูมิ้นต์ก็เป็นเมียลูกนะพายุ จะปล่อยให้เมียตัวเองไปอยู่คอนโดเท่ารูหนูทำไม บ้านเราก็หลังใหญ่โตก็เอาหนูมิ้นต์มาอยู่ด้วยสิ""ใช่ มึงก็เอาเมียมึงมาอยู่ด้วยสิ ส่วนกูจะได้ออกไปอยู่ข้างนอก""มึงจะไปหาขนมใช่ไหมไอ้สายฟ้า!""มันเรื่องของกู ไม่เกี่ยวกับมึง""ไม่มีใครได้ไปหาขนมทั้งนั้นแหละ สายฟ้าลูกจำลูกสาวป้านุชได้ไหมน่

บทที่ 27ขนมได้เป็นดารามหาวิทยาลัยเอกชน1 เดือนเต็ม ๆ ที่ฉันแทบไม่ได้ติดต่อกับพี่สายฟ้าและพี่พายุเลย พวกเขาใช้ชีวิตแบบไหนฉันก็ไม่รู้ ฉันไม่ได้ก้าวขาไปเหยียบที่ตึกวิศวะแม้แต่หางตาฉันก็ไม่เคยมอง ฉันกลับมาทำกิจกรรมกับเพื่อน ๆ และพี่ ๆ เป็นตัวแทนของคณะนิเทศได้ไปประกวดร้องเพลงไปเต้น จนมีแมวมองมาทาบทามฉัน อยากให้ฉันลองไปแคสโฆษณา แต่ฉันไม่มีผู้ปกครอง จะกดโทรศัพท์โทรหาคุณป้าก็ไม่กล้า ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณป้าจะยังมองฉันเหมือนเดิมอยู่ไหม"แกส่งข้อความไปบอกคุณป้าก็ได้นะ บอกว่าแกกำลังไปแคสงานโฆษณา เผื่อจะได้คำอวยพรมาบ้าง"โจโจ้เดินมานั่งข้างฉัน ตั้งแต่ฉันออกมาอยู่ข้างนอกก็มีโจโจ้นี่แหละที่คอยดูแลฉัน ให้กำลังใจฉันในทุก ๆ เรื่อง"เอาไว้ได้งานแล้วค่อยบอกก็ได้""เอาที่แกสบายใจ ไปเตรียมตัวเถอะวันนี้จะได้ลองไปแคสงานกัน"ถ้าฉันได้งานมีชื่อเสียงเมื่อไหร่ ฉันคงให้โจโจ้เป็นผู้จัดการส่วนตัวฉัน ขอให้ฉันได้งานนี้เถอะฉันจะได้มีอนาคตที่ดี ส่งเสียตัวเองโดยไม่ต้องกลับไปพึ่งเงินของคุณป้าอีก มาถึงสถานที่นัดหมายฉันก็ถูกพามาแนะนำตัวให้ผู้ใหญ่รู้จัก ก่อนจะเริ่มฟังผู้กำกับโฆษณาสอนเรื่องการมองมุมกล้องต่าง ๆ ตอนซ้อมฉันท

บทที่ 29เกือบได้ต่อยกันหมั้น! ฉันมองหน้าพี่พายุเหมือนเขาแสดงความไม่พอใจในสิ่งที่พี่มิ้นต์พูดออกมา แต่ดูเหมือนพี่มิ้นต์ไม่สนใจ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่ชอบฉันก็ได้ ดูจากสายตาที่พี่มิ้นต์มองฉันแล้ว มันเป็นสายตาที่ดูซ่อนความเกลียดชังเอาไว้ข้างใน"ยินดีด้วยนะพี่พายุ ถ้าฉันไม่ติดธุระฉันจะแวะไปงานบ้านพวกพี่นะ""ขนม...""แล้วพี่สายฟ้าล่ะจะหมั้นกับใครหรือเปล่า พักหลังฉันไม่ค่อยเห็นพี่กับพี่สายฟ้าเลยแต่คงสบายดีใช่ไหม ถ้าไม่สบายดีคงจะมาบ่นให้ฉันฟังแล้วสิ ฮ่า ๆ ๆ"โจโจ้มันรีบหันมาจับมือฉันเพราะเสียงของฉันมันสั่นเหมือนคนจะร้องไห้ แม้แต่พี่พายุเขาก็ทำท่าอยากจะลุกขึ้นมาจากโต๊ะ"เผ็ดอ่ะกินไม่ไหวแล้ว โจโจ้เช็กบิลเถอะฉันจะไปหาไอติมกิน กับข้าววันนี้มันเผ็ดมากเลยฉันกินไม่ได้ แกจ่ายเงินไปก่อนนะเดี๋ยวฉันเคลียร์ค่าใช้จ่ายให้แกเอง ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน"ความลนลานของฉันมันทำให้พี่พายุเดินตามออกมา ฉันก็รีบวิ่งเขาก็วิ่งตามจนสุดท้ายฉันก็ถูกเขาดึงเข้ามาที่บันไดหนีไฟ"ขนมฉันขอโทษที่ปล่อยให้เรื่องราวมันเป็นแบบนี้""ฮืออ มาขอโทษทำไม พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดฉันแค่เผ็ดจนร้องไห้เฉย ๆ อาหารร้านเมื่อกี้มันไม่อร่อยเลย ไม่รู้