บททั้งหมดของ After Divorce: Triplets For The Second Chance, Mr. Billionai: บทที่ 21 - บทที่ 30

“Ako nga Auntie Amanda,” mahinahong kumaway si Amara at tumango nang magalang.“Ikaw nga talaga!” mabilis na lumapit si Amanda sa kanya, at agad na napuno ng galit ang kanyang mga mata.“Ang lakas mo pa ngang bumalik! Sinasabi ko sa’yo, nasaan ang apo ko? Saan mo dinala ang apo ko?” bulalas nito.Nang marinig ni Amanda na namatay ang kanyang pinakamamahal na apo, labis ang kanyang galit at muntik nang mahimatay.Sa nakalipas na limang taon, labis na kinamumuhian ni Amanda si Amara.Ngayon, sa kanyang harapan, sumabog ang galit na itinago at pinananatili nito sa loob ng limang taon.Hinablot ni Amanda si Amara at mahigpit siya nitong hinawakan.“Amara, ano ang nangyari sa batang iyon noon? Hindi mo pala talaga ipinalaglag ang pagbubuntis noon, niloko mo kami, ‘di ba?” galit na tanong nito.Labis na nagdamdam si Amanda; kahit na sabi ng lahat na ipinalaglag ni Amara ang bata, ramdam niya na may itinatagong katotohanan ang babae.Ngunit hindi pa rin siya makapaniwala na may isang ina na

Nang makita ni Amara ang pulseras, tila may matalim na kirot na tumama sa kanyang dibdib, at biglang nanlamig ang kanyang mga mata.“Ganoon mo ba talaga kagustong kunin ang mga bagay na akin?”“Mga bagay mo?” kunwari’y nagtatakang sagot ni Mistica. “Ano ang ibig mong sabihin? Ang pulseras na ito?”Tumayo siya at dahan-dahang lumapit kay Amara, saka kumurap na parang inosente.“Ito ay regalo sa akin ni Nardo. Ano ang basehan mo para sabihing sa’yo ito? May patunay ka ba?” matigas niyang sabi.Nang marinig ni Amara na si Nardo ang nagbigay ng pulseras, sumilay pa rin ang kirot sa kanyang malamig na mga mata.“Kadiri.”Masayang itinaas ni Mistica ang kanyang kamay at pinagmasdan ang pulseras.“Talagang napakaganda.” aniya.Ngumiti si Mistica at bahagyang lumapit sa tainga ni Amara. Ang kanyang tinig ay puno ng panunukso.“Amara, ang pulseras na ito ay akin dahil nasa pulso ko ito. Hindi lang ang pulseras, pati si Nardo ay akin din.” anito.“Talaga?” Bahagyang itinaas ni Amara ang kanyang

"Hindi ka niya kilala, pati na rin si Amara kaya bakit ka niya sisiraan para rito? Kung hindi niya narinig ang mga salitang iyon, kaya bang makabuo ng ganito ang isang batang tulad niya?" galit na tanong ni Nardo."A…ako…" Walang masabi si Mistica habang nakatayo doon.Kagagaling lang ni Amara mula sa pagkagulat nang makita si Sally doon ngunit nang makita niyang kumindat ito sa kanya sa gitna ng kanyang mga hikbi. Ang matalinong maliit na demonyo. Hindi alam ni Amara kung iiyak o matatawa sa sandaling iyon.Lumingon si Nardo at sumulyap kay Amara na nakatayo roon na may malamig na ekspresyon. Isang bahagyang bakas ng pagsisisi ang kumislap sa kanyang madilim na mga mata.Ilang sandali, sa wakas ay, pumasok ang matanda at tinapos ang palabas na iyon.Nagpahayag nang pabaya si Mistica, sinagot naman siya ni Amara sa pamamagitan ng sampal, pantay na ang laban.Umupo sa sofa si Mistica na namumula ang mga mata, at pinapalubag-lubag siya ni Amanda.Samantala, patuloy na sumusulyap si Nar

Ipinatong ni Amara ang kanyang mga kamay sa balakang, tumingin pababa sa maliit na bata sa harap niya, at mahinang sumigaw, "Sally! Ipaliwanag mo sa akin nang maayos kung ano ba talaga ang nangyari, paano ka nakarating sa kabisera, at nasaan naman ang dalawa mong kapatid na lalaki? Saan na naman tumakbo ang dalawang batang iyon? Ano ba ang sinabi ko sa inyo? At dumating ka pa talaga dito sa kabisera. Akala mo ba talagang matibay ang puso ng Mommy mo at hindi matatakot nang lubos, kaya sinusubukan mo akong takutin hanggang sa mamatay ako sa takot?" galit na sabi niya rito.Sa tindi ng galit ni Amara, muntik na siyang himatayin.Sinabi ng tatlong bata kagabi na mananatili silang masunurin sa Bansang Yera. Pero ano ang naging resulta? Ano ba talaga ang nangyari?Ang resulta, sunod-sunod silang dumating dito sa Imperial. At ang pinakamalala pa, dinala pa siya ni Nardo sa kanilang bahay.Sinusubukan nga ng pamilyang Morales alamin kung may anak ba siya, at kinakabahan pa siyang iginiit noon

Matapos ang ilang sandaling pagbanlaw, nabawasan na ang sakit na nararamdaman ni Amara kaya't binawi niya ang kanyang braso at sinabi, "Ah, medyo okay na ako ngayon." aniya.Pinatay ni Nardo ang tubig at humarap kay Amara. "Tanga ka lang ba? Paano mong nagawang saluhin ang napakainit na tubig gamit lang ang iyong mga kamay?" matigas na tanong nito.Tinitigan ni Amara ang nagdidilim na mukha ng lalaki, nagtataka kung bakit siya nagagalit. Hindi naman siya ang napasukan ng mainit na tubig, di ba?Ikinaway ni Amara ang kanyang kamay at mahinang bulong, "Hindi naman sa nag-aalala ako sa iyo, pero bakit ka naman nagagalit nang ganito?" "Ano ang sinabi mo?" tanong ni Nardo.Inangat ni Amara ang kanyang ulo at tinitigan ang guwapo ngunit madilim na mukha ni Nardo. "Alam kong mainit ang tubig. Mas maselan ang balat ng mga bata, at kung sila ang mapasuan, mas malala ang magiging pinsala kumpara sa akin. Nang makita ko ang nangyayari, siyempre hindi ko hahayaang masaktan siya." paliwanag niya.