All Chapters of เรื่องสั้น 2 เรื่อง: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 5 พี่ชาย14 : 00 น.“ แกช่วยโทรหาพี่ชายฉันให้หน่อยสินิรา ให้มารับฉันหน่อย ” ตั้งแต่เที่ยงจนถึงตอนนี้ เพื่อนสาวเพิ่งจะหยุดร้องไห้ แต่ยังมีสะอึกเบาๆอยู่บ้าง“ เอามือถือแกมาสิ ” ฉันรับมากดโทรหาออกทันที เพราะเมกดโทรออกเบอร์พี่ชายของตนเอาไว้แล้ว (” โทรมาทำไม ไม่มีเรียนเหรอ ”)(” ถ้ามีเรียนแล้วจะโทรหาคุณพี่เหรอ ถามมาได้ ”)(“ เธอเป็นใคร เอามือถือยัยเมไปได้ยังไง ”)“ นิรา~ ” เมพูดเบาๆ พร้อมดึงชายกระโปรงฉัน ประมาณว่าให้รีบพูดแต่ฉันก็นึกขึ้นทันทีว่าเผลอพลั้งปากไป ก็มันยังโมโหแฟนยัยเมไม่หาย ฉันกดโทรไปกดวางสายรัวๆ ฉันเลยไม่ได้ต่อว่า อารมณ์มันเลยค้าง ผลกรรมดันไปตกที่พี่ชายยัยเมแทน(” เอ่อ...สวัสดีค่ะ ใช่พี่แม็กซ์หรือเปล่าคะ นี่เพื่อนของเมนะคะ ”) (” โทรผิดแล้ว ”)(” อ้าว คุณไม่ใช่พี่ชายยัยเมเหรอ ”)(” แล้วมันขึ้นหน้าจอว่าชื่ออะไรล่ะ คนหล่อหรือเปล่า หรือเธอสายตาไม่ดีเลยไม่เห็น ”)“ ยัยเม พี่ชายแกอวยตัวเองจัง ไม่เห็นจะหล่อเลย ” หันหน้าไปมองเพื่อนสาวพร้อมเลิกคิ้วสูง แต่มือถือยังแนบหูอยู่(” นินทาผู้ใหญ่ พูดให้ดีๆหน่อยสิ ”)(“ คุณพี่มารับน้องสาวคุณด้วย ตอนนี้เลย ”)(” อ่านชื่อฉันหรือยังที่หน้

บทที่ 7 ก็แค่แฟนเก่าเองเป็นวันหยุดที่แสนจะเศร้า และเหงามาก ร่างบางนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงแล้วเห็นจะได้ ในใจก็ฟุ้งซ่าน ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย มันยังรู้สึกนอยด์ ๆ เฟล ๆ กับการกระทำของแฟนหนุ่มมาก ๆครืดดด ครืดดด มือถือสั่น แอบดีใจคิดว่าต้้องเป็นแฟนหนุ่ม แต่ชื่อที่โชว์หราบนหน้าจอบ่งบอกว่าไม่ใช่ ใบหน้าที่ยิ้มแย้มออกมาในตอนแรกกลายเป็นหุบยิ้มลงอัตโนมัติ(“ อืม ว่าไงยัยเม ”)(“ เป็นอะไร น้ำเสียงดูเหนื่อย ๆ นะ ”)(“ พี่ธามไม่โทรหาฉันเลย ตั้งแต่แยกกันเมื่อวาน ”)(“ แกก็โทรไปเองสิยัยนิรา ”)(“ ฉันโทรหาเป็นสิบ ๆ สายแล้ว พี่เขาหายไปเลย สงสัยจะงอนฉันหนักมาก ”)(“ ก่อนแยกกัน ทะเลาะกันเหรอ ”)(“ ก็ไม่เชิง ฉันเป็นประจำเดือน พี่ธามเขาจะขอ...แบบนั้นแหละ ”)(“ อ่อ เรื่องแบบนี้พูดยาก ฉันไม่ขอออกความคิดเห็นแล้วกัน ยังไงแกก็โทรไปก่อนเผื่อพี่เขาเห็นแล้วใจอ่อนอาจจะรับสาย แกก็พูดกันอย่างใจเย็น ๆ ถามก่อนว่าทำไม หายไปไหนหรือถ้าไม่รับสาย แกก็ไปหาถึงที่เลย ”)(“ ไม่รู้พี่เขาไปทำงานหรือเปล่านี่สิ กลัวไปเสียเที่ยวอะ ”)(“ ไปที่พี่เขาฝึกงานเลย ”)(“ ไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของพี่เขาหรอก ไม่อยากใ

บทที่ 5 เป็นของฉันแล้วจะกลัวอะไรอีก เช้าตรู่ เสียงดังเอะอะข้างนอกห้อง ทำให้ฉันสะดุ้งตื่น ก่อนจะหันมองไปที่ประตู พร้อมพาร่างบางที่แสนเมื่อยล้าลุกขึ้น แต่กลับโดนมือหนาจับกดไว้ให้นอนลงเหมือนเดิม “ จะไปไหน ” เสียงของเขาดังทุ้มนุ่มข้างกกหูฉัน ความซาบซ่านในใจก็บังเกิดขึ้น เรื่องราวของเมื่อคืนที่ผุดขึ้นมาทำเอาขนลุกซู่ “ ข้างนอกมีเสียงดังค่ะ ฉันจะไปดู ” “ ช่างมัน ” มือหนาเชยคางเรียวขึ้น ก่อนที่ปากหนาจะก้มมาประกบจูบ เรื่องราวของเมื่อคืน ฉันยังจำมันได้ดี ครั้งแรกของฉันมันก็แสนเจ็บปวดอยู่นะ แต่ในเมื่อเลือกแบบนั้นแล้ว ฉันก็จำยอมกล้ำกลืนฝืนทนจนเขาเสร็จสมดั่งใจหมาย แต่ใครจะคิดว่านั้นแค่เริ่มต้น เพราะหลังจากนั้นเขาก็ทำมันถี่ ๆ ตอนแรกฉันรู้สึกปวดแสบ แต่เพียงเวลาไม่นานเหมือนฉันจะเริ่มมีอารมณ์คล้อยตาม มีบางช่วง บางจังหวะที่ฉันเด้งรับ ตอบสนองเขาไปด้วย ไม่รู้เพราะความมัวเมาในกามของฉันที่โดนเขาปลุกขึ้นมาหรือเปล่า ฉันที่ยังรู้สึกเคอะเขินและเงอะ ๆ งะ ๆ ก็ยอมให้เขาเชยชมไป ฉันทำเพียงแค่หลับตาพริ้มและปล่อยใจให้ล่องลอยตามไป ในตอนนี้ต่อให้ใครมาพูดว่า ฉันใจง่าย ฉันก็คงพร้อมจะน้อมรับแล้ว ทั้งที่เ

บทที่ 7 ถวายตัว“ ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนสิ ”“ ฉันไม่หิวค่ะ ” ความจริงไม่มีแรงมากกว่า เขาเล่นไม่พักเลย จะมีแรงที่ไหนเหลือ“ ไม่หิวก็ต้องกิน เธอจะได้มีแรงปรนเปรอฉันอีก ”“ คุณยังไม่พออีกเหรอ ”“ ยัง ”“ คุณปล่อยให้ฉันกลับห้องไปเถอะ ตอนนี้แม่เลี้ยงคงตามหาฉันอยู่ ”“ ช่างพวกเขาสิ หาเธอไม่เจอก็ดี จะได้ไม่มีใครมาต่อว่าเธออีก อยู่กับฉันไม่อดตายหรอก ”“ สักวันพวกเขาต้องมาค้นห้องของคุณแน่นอน ”“ ถึงเวลานั้น ฉันก็จะบอกกับทุกคนว่าเธอมาให้ท่าฉันเอง ” เงิบเลยฉัน เขาคิดจะผิดคำพูดเหรอ ?“... ”“ หึ เงียบเลย เธอกลัวเหรอ ? ”“ … ” พยักหน้ารับ“ หึ หึ รีบลุกมากินข้าวสิ เธอจะได้มีแรงต่อต้านคนพวกนั้น ” ใครจะไปกินลง สุดท้ายความหวังก็สูญเปล่า ฉันก็แค่เปลืองเนื้อเปลืองตัวให้กับคนหลอกลวงก็แค่นั้น“ เธอไม่ได้ยินเหรอ ฉันบอกให้ลุกขึ้นมากินข้าว ! ไม่ได้บอกให้นอนต่อ ” ใครจะกินก็กินไป แต่ฉันไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว โกรธคนตรงหน้ายังไม่กล้าโวยวายเลย ได้แต่โทษวาสนาของตัวเองที่เกิดมาให้ผู้คนรอบข้างกดขี่ และได้แต่โทษตัวเองว่าใจง่าย เชื่อคนง่าย ทั้งที่คนตรงหน้าเป็นแค่คนแปลกหน้าก็เท่านั้น“ มีย่า! ฉันรู้ว่าเธอได้ยิน ฉันจะนับ

บทที่ 9 หยุดพูดเดี๋ยวนี้ฉันยืนนิ่งเงียบไปเลย ไม่อยากขัดอะไร อยากให้พวกเขาคุยกันเองมากกว่า“ ใครบอกว่ามีย่าเป็นคนรับใช้ เธอเป็นลูกคนโตของคุณมนตรีต่างหากล่ะครับ ” เขาพูดจบก็ปล่อยมือมีร่าแล้วมาจับมือฉันแทน“ ฮะ จะ...จริงเหรอ ”“ ถ้าพ่อกับแม่ไม่เชื่อก็ถามคุณบัวแย้มดูสิครับ ”“ คุณบัวจริงเหรอคะ ” แม่ของจักรพงษ์หันไปถามคนที่เงียบอยู่นาน“ เอ่อ...ใช่ค่ะ ” บัวแย้มพยักหน้าพร้อมฝืนยิ้ม“ อ้าว อย่างนั้นก็ไม่เป็นไรสิ เราก็ดองกันเหมือนเดิม ” พ่อของจักรพงษ์พูดขึ้น“ ไม่ได้ค่ะ ยัยนี่เป็นลูกของพ่อมนตรีแต่ไม่ใช่ลูกของแม่มีร่านะคะ สมบัติทุกอย่างรวมถึงบ้านหลังนี้จะเป็นของแม่มีร่าคนเดียวค่ะ คุณลุงคุณป้าคิดดูนะคะ ” มีร่าพูดแทรก บัวแย้มจับมือลูกสาวและปรามไม่ให้พูดต่อ“ คุณมนตรีไม่ให้อะไรลูกสาวคนโตบ้างเหรอคะ ” แม่ของจักรพงษ์ยังมีความสงสัยอยู่“ พ่อมนตรีจะมีสิทธิ์อะไรอีกล่ะคะ นี่ก็ไม่รู้ว่าจะตายวันไหน นอนเป็นผักอยู่ คุณลุงคุณป้าคิดว่ายังไงล่ะคะ ก็แม่หนูไงเป็นคนจัดการทรัพย์สินทั้งหมดในตอนนี้อะ ” ฉันทำได้เพียงกำมือแน่น แต่แล้วคนข้าง ๆ เหมือนจะรู้เลยเปลี่ยนเป็นโอบกอดเพื่อปลอบประโลม“ มีร่า ” บัวแย้มเอ่ยห้าม เพ