تسجيل الدخولบทที่ 6 ไม่ได้จะเอาฟรี
คอนโดมิเนียม พอเข้าห้องไม่ทันได้วางกระเป๋าก็ถูกแฟนหนุ่มจู่โจม โดยการฉกชมริมฝีปาก “ อื้อ~ ” ฉันร้องประท้วง เพราะยังไม่ทันตั้งตัว อีกฝ่ายไม่ยอมถอนจูบ จับตัวฉันพาไปยังโซฟา มือหนาปลดกระดุมเสื้ออย่างคนกระหาย “ เฮือก~ ให้พี่นะ ” เสียงพี่เขาแหบแห้ง สายตาดูมีความหวัง “ น้องเป็นประจำเดือนค่ะ ” มือหนาหยุดชะงักลง “ เอ่อ...เป็นมากี่วันแล้วครับ ” “ มาเมื่อวานตอนกลางคืนค่ะ ” “ เอ่อ...จะกินอะไรไหมเดี๋ยวพี่ทำให้ แต่พี่ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ ” “ น้องขอโทษนะคะ ” สายตาเขาดูผิดหวังมาก ฉันเลยรู้สึกไม่ดีในใจขึ้นมาทันที “ ขอโทษทำไมล่ะ น้องไม่ผิดเลย เดี๋ยวพี่มานะครับ ” สิบห้านาทีต่อมา... ” น้องครับพี่ขอโทษนะ พอดีพี่มีงานวิจัยต้องทำกับเพื่อนอีก พี่ลืมไปเลย น้องกลับเองได้ไหมครับ” คนเป็นแฟนออกจากห้องน้ำมา ก็พูดขึ้นทันที “ อ่อ ได้ค่ะ ” “ พี่ขอโทษจริงๆ อดดูหนัง อดกินฝีมือพี่เลย ” “ ไม่เป็นไรค่ะ ” ยิ้มสู้ไปก่อนทั้งที่ในใจมันไม่ใช่แล้ว “ ไม่งอนพี่นะ จุ๊บ ” พูดพร้อมโน้มหน้าลงมาจุ๊บแก้มนวล “ ไม่หรอกค่ะ” “ สัญญาว่ารอบหลัง พี่จะทำตัวให้ว่างจริงๆ ” “ ค่ะ พี่รีบไปเถอะ น้องจะกลับกับแท็กซี่ค่ะ ” “ ครับ ลงไปพร้อมกันเลย เดี๋ยวพี่เรียกรถให้ ” เราทั้งคู่พากันออกจากห้อง ตรงไปยังลิฟต์ ในใจฉันนั้นไม่โอเคแล้ว ทำให้คิดอะไรหลาย ๆ อย่างได้ และโทษตัวเองไปด้วย ที่ทุกครั้งพี่เขาขอ ฉันก็มักจะเป็นประจำเดือน ทั้งที่นาน ๆ ทีกว่าเราจะว่างตรงกันในช่วงหลัง ๆ มา เพราะพี่เขาเรียนหนักขึ้น เราเลยพบเจอกันน้อยมาก แต่อีกอย่างมันก็ขัดแย้งขึ้นว่า พี่เขาแค่ต้องการมีอะไรกับฉันเอง พอไม่ให้ ก็รีบส่งกลับ หมายความว่าในใจพี่เขาตั้งแต่แรกไม่ได้คิดถึงฉันเลย แค่ต้องการเรื่องอย่างว่าก็แค่นั้นเอง ' ติ๊ง ' เสียงลิฟต์เปิด “ อ้าว ยัยนิรา พี่ธามสวัสดีค่ะ ” “ ดีครับน้องแพรว ” ” แพรว แกมาหาใครเหรอ ” ที่ถามเพราะรู้ว่าเพื่อนไม่ได้พักที่นี่ “ อ่อ มาหาเพื่อนแถวบ้านน่ะ นางมาพักกับแฟนที่นี่ ว่าแต่แกกับพี่ธามจะไปไหนเหรอ? ” “ ฉันจะกลับบ้านแล้ว พี่ธามจะไปทำงานวิจัยกับเพื่อน ๆ น่ะ ” “ อ่อ งั้นฉันไปก่อนนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ ” “ โอเค ๆ ” พอแพรวเดินไป ฉันกับพี่ธามเข้าไปในลิฟต์ มือเล็กกำลังจะกดลิฟต์... “ อย่าเพิ่ง ๆ พี่ลืมของที่ห้องอะ น้องลงไปก่อนนะ ไว้เดี๋ยวพี่จะโทรหา ” “ อ่อ...ได้ค่ะ ” แล้วพี่เขาก็เดินออกจากลิฟต์ไป ใจฉันก็รู้สึกไม่ดีแล้ว คิดว่าพี่เขาคงจะงอนจริง ๆ แหละ สองนาทีต่อมา... “ พาแฟนมาด้วยก็ไม่บอก ใจกล้าไม่เบานะพี่ กล้าเรียกฉันออกมา ” “ อย่าพูดมาก ฉันให้มา ไม่ได้จะเอาฟรี ๆ สักหน่อย เธอคิดมาว่าจะเอาเท่าไหร่ ฉันขอสองชั่วโมง ” “ หมื่นหนึ่งก็แล้วกัน ช่วงนี้เงินขาดพอดี ” “ จริง ๆ มันแพงมาก แต่ฉันยอมเพราะเธอลีลาเด็ด ” “ หึ ติดใจล่ะสิ ” “ อืม ” หลังจากนั้นทั้งคู่ก็พากันเข้าห้องไป เป็นช่วงเวลากอบโกย ไฟราคะกำลังครอบงำ ผิดถูกชั่วดี ไม่ได้อยู่ในความสมอง เพราะสิ่งตรงหน้ามันดึงดูดเหมือนต้องมนต์เสน่ห์ บ้านภาณุเมศธนัน “ ฮึก ฮื่อๆ ” พอถึงบ้าน น้ำตาที่อดกลั้นมาตลอดทางก็พลันไหลรินออกมา บวกกับรู้สึกตัดพ้อต่อแฟนหนุ่ม ขนาดทัักไปบอกว่าถึงบ้านแล้ว ตั้งแต่รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าปากซอยทางเข้าบ้านจนตอนนี้ผ่านมาห้านาทีแล้ว พี่เขาก็ยังไม่ติดต่อกลับมา “ อะไรเนี่ย มายืนร้องไห้อยู่หน้าบ้านทำไม ” เสียงพี่ชายดังขึ้น ใบหน้านวลรีบหันไปมอง แล้วโผเข้ากอดพี่ชายอย่างไม่ให้พี่เขาได้ทันตั้งตัว “ หนูเสียใจมาก ๆ ฮื่อ ๆ ปลอบหน่อย ” พูดออกไปด้วยน้ำเสียงสั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “ อกหักเหรอ? ” คนเป็นพี่ชายรีบผละจากน้องสาว แล้วจับไหล่เรียวสองข้างไว้ สายตาก็จ้องดวงตากลมที่เต็มไปด้วยน้ำตา “ เปล่า อึก ~ ” มือเล็กปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ” โกหก มันมีแค่ไม่กี่เรื่องที่จะทำแกร้องไห้ได้นิรา พี่รู้ ” “ ทำอะไรกันอยู่เหรอลูก ๆ ของแม่ ” “ แง่ ~ แม่ ฮื่อ ๆ ” เห็นเป้าหมายใหม่ก็พุ่งเป้าไปกอดทันที “ โธ่ ๆ ลูกสาวแม่ร้องไห้ทำไมคะ หรือพี่ภูมิแกล้งหนูอีกแล้ว ” มือของแม่ลูบศรีษะเล็กของลูกสาวไปด้วย ” โธ่แม่ ไม่ใช่ผมสักหน่อย ผมไม่ได้ทำน้อง น้องน่าจะอกหักจากผู้ชายมากกว่า ” “ เปล่านะคะ อึก พี่ภูมิแกล้งหนูค่ะแม่ ฮื่อ ๆ ” “ ตาภูมิแกล้งอะไรน้องอีก ดูสิน้องร้องไห้จนตัวสั่นแล้ว ” “ โหแม่ อย่าไปเชื่อการแสดงของยัยน้อง ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย นี่ผมก็เพิ่งถึงบ้านเองนะครับแม่ ” “ นิราคะ หนูโกหกแม่ใช่ไหม พี่ภูมิไม่ได้ทำหนูใช่ไหม ” “ พี่ภูมิทำค่ะ ฮื่อ ๆ ” “ โอ๋ ๆ เข้าบ้านไปกับแม่ ไปคุยกันให้รู้เรื่อง คนผิดก็ต้องขอโทษ ตาภูมิตามแม่มาเดี๋ยวนี้ ” “ อ้าว อะไรเนี่ย ผมไม่ได้ทำอะไรเลย จู่ ๆ ก็กลายเป็นคนผิดซะงั้น ยัยนิราการแสดง ชื่อนี้เหมาะสมกับแกมากน้องรัก ” เขาบ่นอุบอิบหลังจากแม่พาน้องสาวเข้าไปในบ้าน 🌿________🌿 นามปากกาผกายมาสบทที่ 19 ความรักบังตา“เด็ก ๆ ไปพักเถอะ เรื่องสู่ขอพวกผู้ใหญ่จะคุยกันเอง” พ่อของพี่แมทพูดขึ้น พวกเราก็ทำตามอย่างว่าง่าย พากันออกมาจากตรงนั้น ยัยโรส พี่ภูมิ พี่นิดา ยัยเม ก็พากันเดินแยกไป เหลือแค่ฉันกับพี่แมทที่เดินเคียงคู่กันออกมา“นี่แหนะ ๆ ”“โอ๊ย ๆ นิราตีพี่ทำไมครับ พี่เจ็บนะครับ”“ทำไมไม่บอกให้นิราเตรียมตัวบ้างล่ะคะ จะมาสู่ขอทั้งที ให้นิิราแต่งตัวสวย ๆ บ้างไม่ได้เหรอคะ”“กว่าจะเตรียมตัว ก็ไม่ทันไอ้ธามนะสิ เมื่อเช้ามันโทรมาบอกว่าจะไปสู่ขอนิรา พี่ได้ยินแบบนั้นพี่รีบเด้งตัวลุกจากเตียงไปหาพ่อแม่ทั้งที่ใส่ผ้าขนหนูพันช่วงล่างเลยแถมยังไม่ใส่กางเกงในด้วย ไอ้หนอนน้อยห้อยโตงเตงอยู่เลย พี่กลัวไม่ทันการณ์แหนะ”“ฮ่า ๆ รีบขนาดนั้นเลยเหรอคะ”“ใช่ พี่ไม่อยากเสียนิราไปอีก พี่รักนิรา พี่อยากครอบครองเพียงผู้เดียว ต่อให้นิราของพี่จะผ่านใครมาแล้วก็ตาม แต่คนสุดท้ายของน้องต้องเป็นพี่คนหล่อคนนี้คนเดียวครับ”“แหนะ ยังอวยตัวเองอยู่อีก แล้วทำไมต้องโกหกว่าไปทำงานด้วยคะ”“กะจะเซอร์ไพร์สไงครับ น้องว่าพี่ไม่หล่อเหรอ?”“ห
บทที่ 18 เลือกใครบ้านภาณุเมศธนันฉันกลับถึงบ้านก็แปลกใจไม่น้อยเพราะมีรถรามากมายที่ไม่รู้จักจอดอยู่ด้วย แต่มีสองคันที่ฉันรู้จักดี นั่นก็คือ...“รถพี่ธามนี่น่า” ยัยเมพูดขึ้นพร้อมสอดส่อง“นี่รถพี่แมทใช่ไหม” ฉันพูดขึ้น“ใช่ ๆ อะไรเนี่ย วันรวมญาติเหรอ? นั่นมันรถที่บ้านฉันนี่น่า ใครพามา หรือพ่อแม่ฉันจะมาด้วย” พี่แมทคิดจะทำอะไรเนี่ย“ไม่รู้สิ แต่ฉันไม่อยากเข้าบ้านเลยตอนนี้”ทำไมหัวใจมันสั่นขนาดนี้ กลัวหรือกังวลอะไรกันแน่ เฮ้อ~“นิรา กว่าจะมาได้นะ รีบเข้าไปข้างในเถอะ ไป ๆ เมมาด้วยสิ” ยัยโรสออกมาถึงจับมือฉันทันที สองคนนี้ทำความรู้จักกันเมื่อคืนที่ผับแล้ว“โรส พี่แมทมาที่นี่เหรอ” ยัยเมถามขึ้น“ใช่ เมไม่รู้เหรอว่าพ่อแม่เมมาด้วยนะ” สิ้นเสียงยัยโรส ฉันหยุดเดินเสียดื้อ ๆ“แกเป็นอะไรยัยนิรา” ยัยเมถามด้วยความแปลกใจ“นั่นสิ นิราแกโอเคไหมเนี่ย” ยัยโรสมองหน้าฉัน“พี่ธามมาด้วยเหรอ? ” ฉันถามขึ้น“ใช่ ๆ ฉันได้ยินพี่แมทเรียกไอ้ธาม”พี่แมทกับพี่ธามมาทำไม มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ
บทที่ 17 ปรับความเข้าใจกันแลัวผับMพวกเรามาสักพักแล้ว มีแค่ฉันกับพี่แมทที่นั่งอยู่ที่เดิม ส่วนยัยเมออกไปเต้นแล้ว วันนี้ให้นางหนึ่งวัน ให้ปล่อยสุดเหวี่ยงไปเลยฉันที่นั่งอยู่ ตอนนี้เริ่มรำคาญอีตาพี่แมทแล้วสิ มาคลอเคลีย นัวเนีย ฉันไม่ห่างเลย อะไรจะขนาดนั้น“นั่งดี ๆ จะตายเหรอคะพี่แมท”“โห ดูพูดเข้า”“นิราเบื่อพี่แล้วนะคะ นั่งห่าง ๆ บ้างก็ได้ นี่จะสิงนิราแล้วนะคะ”“ก็พี่ติดนิราไปแล้วอ่า”“เป็นแบบนี้กับทุกคนใช่ไหมคะ?”“ไม่เอาไม่พูดเรื่องเก่าแล้ว”“นิรา พี่แมท” ฉันหันมองเสียงที่คุ้นหูของอดีตเพื่อนรักที่ควงมากับ....“พี่ภูมิ!” เมื่อเห็นพี่ชาย ฉันก็รีบแกะมือพี่แมทออกจากร่างบาง แล้วลุกขึ้นยืนทันที“นิรา” พี่แมทมองฉันด้วยสายตาละห้อยก่อนจะหันไปมองพี่ภูมิกับยัยโรสที่ควงกันมา สองคนนี้สงสัยจะคบกันแล้วจริง ๆ สินะ“พี่ภูมิอย่าดุนิราเลยค่ะ” เสนอหน้า! ฉันไม่ได้ให้ช่วยสักหน่อยยัยนี่! หึก“บอกแม่แน่ ๆ เป็นเด็กเป็นเล็กหัดเข้าผับกินเหล้า ควงผู้ชาย นิสัยไม่ดี”“นิราไม่ได้
บทที่ 16 เช้าอกหัก เย็นได้แฟนใหม่การขัดขืนไม่เป็นผล มิสู้เข้าร่วม และฉันก็เลยจุดนั้นไปแล้ว พี่เขาไม่เพียงไม่ให้ฉันได้เอ่ยปากพูดอะไร ยังทำให้ฉันเกือบจะขาดใจตายอีก เพียงแค่ฉันออกเสียงจะพูด เขาก็ก้มมาประกบจูบอย่างนัวเนีย ช่วงล่างก็ทำหน้าที่ของมันไป ฉันแทบจะแยกอารมณ์ไม่ได้ หายใจไม่ทั่วท้อง จะตายเสียให้ได้ภารกิจร่วมรักบนเตียงหนา ไม่ได้ร้อนแรงอย่างที่คิด มันกลับอ่อนโยนเสียมากกว่า ท่วงทำนองของเอวหนาพริ้วไหว ไม่ได้กระแทกกระทั้น หรือลงแบบหยาบ ๆ แต่อย่างใด มันกลับอ่อนโยนมากกว่า เขาไม่ได้เร่งรีบ ทำไปเรื่อย แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกเกร็งเพราะความเสียวได้อารมณ์มาเต็ม หัวใจที่ร้อนรุ่มเริ่มเบิกบาน ภาพในครั้งอดีตย้อนกลับมา เป็นช่วงเวลาที่มีความสุข ที่ได้พูดคุยและหัวเราะด้วยกัน มันก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกดีมาก ๆ เพียงแค่สบตาและได้มองคนตรงหน้า หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มีความสุขมาก ๆ เหมือนมันจะล้นอกแล้วพากันออกทางหู‘ พลั่บ ๆ ’เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นพร้อมเสียงครางของเขาที่เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ มีเพียงฉันที่นอนกัดฟันไม่ให้เสียงดังออกไป“ครางให้พี่ฟังหน่อยได้
บทที่ 15 รวบหัวรวบหางครั้งแรกของฉันที่เข้ามาเหยียบบ้านของพี่แมท ตอนที่เป็นแฟนกัน ฉันก็ไม่เคยมาหรอก บ้านใหญ่โตไม่แพ้บ้านฉัน สไตล์การตกแต่งก็เรียบหรูดูแพง“หิวน้ำไหม”“ไม่ค่ะ พานิิราไปหาเมหน่อย”“งั้นมาสิ เดินตามพี่มา”ฉันก็ทำตามอย่างว่าง่าย โดยที่ไม่ได้นึกกลัวอะไรเขา กลับไว้ใจเขามาก ๆ‘แกร๊ก’พี่แมทเปิดประตูทันที โดยที่ไม่เคาะเรียกยัยเมก่อน แบบนี้มันจะดีเหรอ ยัยเมคงไม่เกรี้ยวกราดหรอกนะที่พวกเราถือวิสาสะเข้าไปโดยไม่ได้บอกฉันเดินเข้าไป ในหัวก็นึกภาพออกว่า ยัยเมคงนอนฟุบหน้าลงกับหมอนแล้วร้องไห้อยู่แน่ ๆ หูก็คงดับ ไม่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา แต่แล้วมันไม่ใช่ สายตาฉันก็สำรวจทั่วห้อง แค่การตกแต่งของคนนี้ก็บ่งบอกว่าไม่ใช่แล้ว ยัยเมชอบสีชมพูแต่ห้องนี้กลับมีแค่สีดำ และมีรูปถ่ายใบใหญ่ตรงหัวนอน เป็นรูปของพี่แมท งั้นหมายความว่าห้องนี้...เป็นห้องพี่แมทสินะ ฉันหันขวับไปหาพี่แมทที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องพร้อมยิ้มแฉ่ง“พี่แมท พี่หลอกนิรามาห้องพี่เหรอ คิดจะทำอะไรนิราฮะ เปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ นิราอยากไปหาเม“ ฉันเดินไปใกล้พี่
บทที่ 14 โดนบังคับห้างสรรพสินค้า“นิราอยากซื้ออะไรก็ซื้อไปเลย เดี๋ยวพี่จ่ายเอง” พบคนใจปล้ำแล้วหนึ่ง สงสัยอยากเปย์สาวมาก ๆ สินะ“นิราไม่ใช่พวกผู้หญิงของพี่ ไม่ต้องมาเปย์หรอกค่ะ ถ้านิราอยากซื้ออะไร นิรามีเงินจ่ายค่ะ”“ฮ่า ๆ มามะ พี่ชายมาเปย์น้องสาวพี่ดีกว่า” ยัยเมหัวเราะคิกคักเมื่อพี่ชายโดยสาวปฏิเสธ“อย่ามาเกาะแขนฉัน แกหัวเราะฉัน ฉันไม่ซื้ออะไรให้หรอก อยากซื้อก็จ่ายเองเลย”“งิ้อ ~ พี่สะใภ้ขา ดูพี่แมทสิรังแกเม”“ยัยเมแกพูดอะไร ฉันไม่ได้เป็นพี่สะใภ้แกสักหน่อย เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก”“ยัยเมแกพูดได้ดี มา ๆ เดี๋ยวฉันซื้อเครื่องสำอางให้หนึ่งชุด” เมื่อกี้ยังไม่สบอารมณ์กับน้องสาวอยู่นี่น่าฉันละเบื่อสองศรีพี่น้องคู่นี้จริง ๆ พูดอะไรก็ไม่รู้ จะบ้า! พี่สะพงพี่สะใภ้อะไรเล่า ใครอยากเป็นฮะ!“เมอยากกินไอศกรีมตรงนั้น พี่กับยัยนิรารอตรงนี้แป๊บนะ ใครอยากกินบ้างเดี๋ยวซื้อมาเผื่อ”“ไม่เอา” พี่แมทตอบ ฉันทำเพียงส่ายหน้า ก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ที่มีให้คนนั่ง“อยากกินอะไรไหม”“พวกเราเพิ่
เรื่อง รักครั้งใหม่ หัวใจยังคงเดิม คำโปรย เลิกกันอย่างไม่เข้าใจ เธอจับได้ว่าเขากับเพื่อนสนิทแอบจุ๊บกัน ไม่คิดว่าสามปีต่อมา เธอจะกลับมาเจอเขาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขากลับมาแปลก พยายามเข้าหา สุดท้ายแล้วเธอจะเลือกใครกันแน่ ⚠️นามปากกาผกายมาส⚠️ 🚨พูดคุยกับนักเขียน🚨 สวัสดีค่ะ พบกับไรต์เตอร์มินนี่อีก
บทที่ 4 สวมรอยเป็นผู้หวังดีตอนค่ำถ้าฉันมัวแต่กลัว แผนทุกอย่างก็พังสินะ ฉันไม่อยากให้มีร่าสมหวังกับความรัก อยากให้เธอรู้สึกผิดหวังมาก ๆ ฉันออกจากห้องของตัวเอง กำลังจะตรงไปห้องของผู้ชายคนนั้น แต่ก็ไม่ทันถึงห้องก็เห็นแมวคนรับใช้ยื่นถาดเหล้าให้กับเขาคนนั้นไปแล้วฉันต้องห้ามเขาไม่ให้กินเหล้า ฉันควรจะ
บทที่ 3 แผนชั่ววันต่อมา…“ นังมีย่า งานที่ฉันให้แกทำ เสร็จหรือยังฮะ ” น้องสาวต่างมารดาเสียงแปร๋นมาแต่ไกล“ เสร็จแล้วจ้ะ ”“ ดีมาก วันนี้แกก็อยู่แต่ในห้องก็พอนะ อย่าออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอกล่ะ เพราะมีแขกมา แม่ไม่อยากให้ใครได้เจอแกที่แต่งตัวซ่อมซ่อแบบนี้ ” สายตาคนเป็นน้องสาวมองเหยียดฉันจากหัวจรดเท้
บทที่ 2 คู่หมั้นน้องสาวสองวันต่อมาคำพูดของเพื่อนสาวยังคงหลอกหลอนในโลตประสาท มันทำให้ฉันเหมือนมีแรงกระตุ้นว่าควรจะฮึดขึ้นสู้สักตั้ง ไม่อยากนั้นชีวิตฉันก็จะเป็นที่รองรับอารมณ์ มือเท้าของพวกนั้นอยู่อย่างนี้แน่นอนไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยแค้นใจ โกรธเกลียดคนในบ้าน แต่เพียงเพราะทำอะไรพวกนั้นไม่ได้ ฉันเลยได้แ







