บททั้งหมดของ A NIGHT OF POSSESSION: บทที่ 61 - บทที่ 70

Casa Yangco. Nasa loob ako ng opisina ng presidente, nakaupo sa mahabang sofa habang kaharap ko ang mag-asawang Yangco. Ayon sa napagkasunduan, tatlong beses sa isang linggo akong papasok para masanay sa takbo ng family business nila. Sa ngayon, assistant executive chef ang posisyong hawak ko—hindi opisina ang mundo ko kundi kusina, pero kailangan ko munang matutunan ang pulso ng kumpanya. “Hija,” nakangiting sabi ni Mrs. Yangco, “before lunch we’ll bring you to Yangco Cuisine—the family’s largest hotel and restaurant.” Nagningning ang mga mata ko. Mas interesado ako sa init ng kalan kaysa sa lamig ng boardroom; namimiss ko na ang lagitik ng kawali, ang usok na kumakapit sa buhok, ang amoy ng bawang sa mantika, at muling makapasok sa restaurant kung saan makikita ko ang mukha ng mga taong may kasiyahan sa mukha matapos kumain. “We’ll introduce you to the executive chef,” dagdag naman ni Mr. Yangco, ibinaba ang hawak na tasa ng tsaa. “He’s practicing his new recipe right now for

Matapos kong malinis ang kalat ay nakatayo lang ako sa gilid upang pagmasdan ang ginagawa ni Chef Dorian. Naghihintay din ako ng ipag uutos niya. Kailangan kong maging maingat sa mga kilos ko lalo na at masungit ang lalaking chef. Baka paalisin ako at ipadala na lang sa kumpanya kung saan hindi ko makayanan ang pagkabagot. Mas gusto ko doon sa Yangco Cuisine, mas gusto kong magluto kaysa tumitig sa lap top at mga papel. “Help with the garnish,” utos ni Chef Dorian habang ang atensyon niya ay nasa iniluluto. Kikilos sana ako subalit inunahan na naman ako ng babaeng cook na nasa di kalayuan. Muling umawang ang labi ko, assistant chef din kaya ang babae? “Microgreens, no bruises. Twelve plates.” Patuloy ng binata. “Yes, Chef.” Sagot ng babae, doon naman tumingin ang binatang Chef. “Janine?” Kunot noong sabi nito. Ngumiti ng kay tamis ang babae.“Chef, wala akong gagawin kaya tutulungan muna kita. I’m your assistant today,” sabi ng babae, pinatamis ang tinig at bahagyang sumandal s

Sa Yangco Cuisine, Ang mga plato sa harap ko ay nagsilbing pagsubok sa pagiging assistant chef ko, tutok na tutok ang atensyon ko sa pag gawa ng iba’t ibang plate presentation. Doon kilala ang Yangco Cuisine, sa magandang presentasyon na parang galing pa sa Paris. Ang totoo, iisang tao lang ang nanggaling sa Paris France, si Chef Dorian, nagtapos siya ng Culinary Arts sa isang sikat na paaralan sa France. Ang iba sa amin, wala sa kalingkingan niya pero masasabi kong iba-iba naman ang mga istilo sa pagluluto ng bawat Chef. Ang importante ay masarap, nabusog at masaya ang taong kumakain ng mga niluto ng isang Chef. Hinimas ko ang batok dahil bahagyang nangalay iyon sa matagal na pagkakayuko, masinsinan ang ginagawa ko upang ma-impress ko ang Head Chef. Sa kabilang istasyon, tahimik si Chef Dorian. Hinahalo ng sandok ang nilulutong sauce, kumuha siya ng tasting spoon at tinikman iyon, nakita kong iniluwa niya iyon nang bahagya, tapos ay muling inayos ang timpla. Ilang ulit niyang in

Hindi siya naghintay ng sagot ko. Pagkabukas ng mataas na gate ng Mondragon Grand Estate, pumasok ang sasakyan ng binata. “Chef, if you don’t pick me as your assistant for the competition, can I at least watch that day? I want to see who’s behind the team that always knocks Yangco Cuisine off the top spot,” Sabi ko. Hindi kaagad siya sumagot, nanatili siyang nakatingin sa kalsada habang nagmamaneho. “You mean the Luciano House,” sabi niya. “Ah, so it’s Luciano House. I’m curious about them,” sabi ko. “Did their head chef study in Paris too?” Tanong ko pa. Gusto kong malaman kung bakit natalo si Chef Dorian sa head chef ng Luciano House. “All I know is Jacques Luciano graduated in Culinary Arts in the US,” sagot niya. Gusto ko pa sana magtanong subalit tumigil na ang sasakyan. Inalis ko na ang seatbelt at nabuksan na ang pinto ng passenger side ng muli siyang nagsalita. “Eat something before you go to sleep,” he said, quieter than before. “And—if you’re coming in every d

“Dad and Mom will be home this week,” wika ni Cullen. Nakaupo na kami sa tapat ng hapag habang inihahain ng mga katulong ang mga pagkain pati na rin ang pagkain na niluto ko para sa kanya. “Is Don Gerbacio’s therapy successful?” Tanong ko. “As Mom said, Dad’s therapy went well. He can go back to the company now without worrying that his legs will go numb from standing or sitting too long,” salaysay niya. Tumingin si Cullen sa katapat na kapatid. “Caelus, can you pick them up?” Tanong pa niya. Umiling ang binata. “No. I’m busy,” Caelus answered, quick and flat. Cullen shook his head, a small, tired smile tugging at his mouth. “Okay. Henry’s in the province—he won’t be back until next week. Allan and I will pick them up with Mom.” Nang maihain na ang mga pagkain sa mesa, nagsimula na rin kaming kumain, lumabas naman ng dinning hall ang mga katulong. “How’s your job at Yangco’s Cuisine, Lena?” Tanong ni Cullen, dinampot ang mga kubyertos. “It’s good. I’m learning a lot f