All Chapters of A Night of Possession: Chapter 81 - Chapter 90

Lumipas ang mga araw, bumilis ang takbo ng oras, hindi ko namalayan na weekend na pala. Nang araw na iyon, pagkatapos ng huling praktis namin ni Chef Dorian, lumabas ako ng kusina upang pumunta sa aking silid. I had plans with Caelus to go somewhere, but I don't know where yet. I was about to enter my room when someone spoke behind me, and I turned to see Steven. “Lena, would you come with me? May kailangan lang akong bilhin at kailangan ko ng opinyon mo, masasamahan mo ba ako?“ tanong niya, habang nakatingin sa mga mata ko. I almost said no because I had plans, but since it was the first time he'd invited me somewhere, I felt like I couldn't refuse. "Okay, sure," nakangiting sagot ko, ngumiti siya pabalik. “Alright, let’s go!” Sabi niya na hinawakan ako sa braso at hinila. Nakasalubong namin si Chef Dorian na patungo sa silid niya. “Where are you going?” Tanong niya bago tumingin sa braso kong hawak ni Steven. Hindi naman ako binitawan ng lalaki. “We’re going somewher

"You want to swim?" Tanong ni Caelus habang magkatabi kaming nakatanaw sa malawak na dagat hawak ang tasa ng paubos na kape. I turned to him, a hint of hesitation in my voice. "But I didn't bring a swimsuit." A warm smile spread across his face as he rose to his feet. "I told you my caretaker prepared everything you needed. Go check the bed; all your clothes are there." Binitawan ko ang tasa at pinatong ko sa coffee table, naglakad ako papasok sa loob ng villa, curiosity piqued. As I pushed open the door, a gasp escaped my lips. The bed was adorned with an array of clothes, all perfectly arranged. My gaze landed on a striking red string swimsuit, its bold color drawing me in like a siren's call. Inabot ko iyon, nagdadalawang isip kung isusuot ko ba, simpleng babae lang ako at bago makilala si Caelus ay isa akong konserbatibong babae. Kakayanin ko bang suotin iyon? Pero sa huli ay nanaig ang isang bahagi ko, kaming dalawa lang ng binata ang naroon sa resort kaya bakit ako mahi

May kung anong kuryenteng dumaloy sa aking kaibuturan nang maramdaman ko ang marahang pagdampi ng labi ni Caelus sa gilid ng aking leeg. Kasabay nito’y pumulupot ang kanyang mga bisig sa aking baywang, marahang hinihila ako palapit sa init ng kanyang katawan. “Lena, I miss you,” bulong niya, habang sunod-sunod na halik ang ibinibigay sa aking balat. Mariin akong napapikit habang nararamdaman ko ang kakaibang kilabot sa loob ko na parang may libo-libong mariposa ang sabay-sabay na nagliliparan sa aking sikmura. Napahawak ako sa kanyang mga braso, at lalo pa iyong humigpit nang maramdaman ko ang init ng kanyang dila sa aking sensitibong balat. “After dinner, dessert is a must… and you’re the best part of the night,” wika niya, paos at hitik sa lambing. “Hmmm…” mahina kong ungol nang marahang dumikit ang kanyang labi sa aking tainga. Unti-unting gumapang ang kanyang kamay sa aking katawan, hanggang sa dumako iyon sa aking dibdib, he traces its curves with a gentle touch, his finger

“Lena?” Napakurap ako nang tawagin ako ni Cullen. Napagtanto kong nakatitig lang pala ako sa kanya. “Ah, Yes.” sagot ko, pilit na ngumiti. Tinitigan ako ni Cullen, tila sinusukat ang bawat kilos ko. “You seem distracted,” puna niya. “Just… didn’t sleep well,” palusot ko. Bahagyang tumango si Cullen, ngunit hindi nawala ang mapanuring tingin niya. “Then you should eat well,” sabi niya. “I don’t like seeing you like that.” His words were simple, but there was something inexplicable in the way he said it. Tumayo ako, "I need to prepare your breakfast." sabi ko, pinigilan niya ako. "No need, I just want coffee and bread." sabi niya. Naupo na ulit ako. Tahimik na nagsimula ang agahan. Ngunit sa ilalim ng katahimikang iyon, ramdam ko ang tensyon—hindi ko alam kung saan nanggagaling ang nerbyos ko. "So, how's the preparation for the food competition?" tanong ni Cullen sa gitna ng pagkain. "Everything is ready, Mr. Mondragon," sagot ni Chef Dorian. Tumingin sa aki

Hindi inaalis ni Caelus ang tingin sa akin. Kaya naman ako na ang nagkusang umiwas. “Lena, look at me,” agaw ni Chef Dorian sa atensiyon ko, tumingin ako sa kanya. “Is that enough to stop you?” seryosong tanong niya. Napakagat labi ako atsaka umiling. “No, Chef.” sabi ko. “Then move.” Tumango ako at kumilos, sa pagkakataong iyon, mas mabilis at mas determinado na. Hindi ko pinansin ang pagkirot ng daliri ko, ang mahalaga sa araw na iyon ay ang kumpetisyon. Sa gitna ng lahat, may kung anong bumubulong sa akin na muling tingnan ang audience, at awtomatikong tumitig lang ang mga mata ko sa iisang tao. Kay Caelus. Nakatayo pa rin siya subalit hindi na nakasandal. Nakatingin siya sa akin ng diretso. This time, parang humupa na ang nararamdaman niyang selos, mas mababakas sa mukha niya ang pag aalala sa akin. Huminga ako nang malalim, pilit na inaalis ang kaba sa dibdib. “Good,” narinig kong sabi ni Chef Dorian. “Now we're cooking.” Nagsimula na kami, nakatutok ang a