บททั้งหมดของ A NIGHT OF POSSESSION: บทที่ 51 - บทที่ 60

Nasa loob na ako ng sasakyan ni Caelus, pauwi na kami sa Grand Estate. Tahimik lang ako habang nagmamaneho siya. Ngayon ay nakakaramdam ako ng hiya dahil sa nangyari kagabi sa amin ng binata, saglit ko siyang nilingon nakita kong tila ba balewala lang sa kanya ang nangyari. Hindi ko napigilang pagmasdan ang side profile niya. Indeed, Caelus was a vision of masculine perfection, driving his luxury car with a focused intensity that only added to his allure. He wore a crisp white long-sleeved shirt that clung to his broad shoulders and accentuated the chiseled muscles of his arms. Hindi ko napigilang sundan ang pag alsa ng mga muscles niya sa kanyang braso habang nakahawak siya sa manibela, my admiration deepening with every passing moment. It was hard to believe that a man like him, a Mondragon with an empire at his fingertips, was possessive of me, his piercing gaze and occasional touches sending shivers down my spine, making me feel like I was the only person in the world he wanted

LENA’s POV Naglalakad ako sa tahimik na hallway ng grand estate, ang malaking bintana sa gilid ko ay nagbibigay ng kaunting liwang mula sa buwan. Bigla, narinig ko ang pamilyar na boses ni Cullen mula sa likuran ko. "Lena." Tumigil ako sa paglalakad at nilingon siya, nakita ko kaagad ang magagandang mga ngiti niya. "Papunta ka ba sa lanai?" tanong niya, ang kanyang mga mata ay may bakas ng pagod mula sa mahabang araw sa kumpanya. Tumango ako. "Oo, magpapahangin lang sandali bago matulog." Sabi ko. Ang lanai na ang nagsisilbing tambayan ko pagkatapos kumain ng hapunan. Hindi pa rin nawawala ang mga ngiti sa labi niya. "Actually, I think I'll join you," sabi niya. "We can discuss the banquet party plans there. I need some fresh air anyway." Tumango ako at akmang maglalakad nang muli siyang magsalita. "Wait me there. Oh, and you want a wine to help you sleep? I’ll get you one," sabi niya pa. "Ako na ang kukuha, magkita na lang tayo sa lanai." Sabi ko. Muli siyang ng

Araw ng Banquet Party, nakatayo ako sa harap ng salamin habang nakatingin sa sariling repleksyon. Pinagmasdan ko ang sarili mula ulo hanggang paa. Hindi ko napigilang hangaan ang nakikita, hindi ako makapaniwala na sarili ko ang nakikita ng mga mata ko, pakiwari ko ay ibang tao ako. Ang dating simple at mahirap na dalaga ay napalitan ng sopistikadang babae. I wore an elegant champagne-colored strap dress that hugged my curves, with a slit on the side that showcased my long legs. My dark hair was pulled up, with a few loose strands framing my face, adding to my sophisticated look. Tipid akong ngumiti habang inayos ang suot kong mamahaling kuwintas na puno ng mga bato, regalo ni Cullen iyon. Hinagod ko pababa ang suot kong long dress saka ako nagpasyang lumabas ng silid at naglakad patungo sa main hall. Nang makarating ako sa living room kung saan naghihintay na sa akin si Cullen ay kaagad siyang lumingon sa akin. He was dressed in a sleek black tuxedo, his eyes fixed on me, and a hin

Tumatawa ako sa mga ibinulong ni Cullen—isa-isa niyang binubuksan ang “other side” ng mga executive sa business party, kung sino ang may utang na loob kay Don Gerbacio, sino ang bumibili ng upuan sa board, sino ang nagpapanggap na self-made. Nasa kalagitnaan kami ng bulungan nang mahagip ng mga mata ko ang bulto ni Caelus sa kabilang dulo ng banquet hall, may kausap na babae. Ang tawa ko ay biglang nawala. Nanatili ang ngiti sa labi ko, pero hindi na umabot sa mga mata ko. Nang makita kong sabay silang lumabas, tuluyang nilisan ng mga ngiti ang labi ko. Parang may kumurot sa dibdib ko, a sudden, strange tightness in my chest. Was I jealous? No way! Had he taken up that much space in me, in such a short time, that a simple conversation with someone else could shake me? “Lena, why? Who are you looking at?” tanong ni Cullen, sinusundan ng tingin ang direksyon ko. Mabuti na lang at nakalabas na ang dalawa, wala nang makita si Cullen kundi mga waiter na may dalang tray ng champagne. Hu

“What the hell is wrong with you?” Caelus asked, eyes narrowing. Iniharang niya ang kamay sa hamba ng pinto, habol ang hininga mula sa paghabol sa akin sa kahabaan ng hallway. Napasandal ako sa pintong kahoy, ang isang kamay ko ay nasa seradura, samantalang ang isa’y nakakapit nang mahigpit sa strap ng bag na bitbit ko. The hallway wall lights throw hard shadows across both their faces. “You don’t get to run and then slam the door,” he says, voice low so it doesn’t echo. “Not after tonight.” “Move,” sagot ko, na hindi tumitingin sa kanya. “I said thanks. That’s it.” “That’s not it.” Sabi niya, hindi niya itinulak nang mas malaki ang pinto, hinawakan lang niya ito para hindi ko maisara. “You’ve been quiet since the car. Tell me, what’s your problem?” Tanong pa niya, sa wakas ay tumingin na ako sa kanya. Kalahati ng katawan ko ang nakasilip sa pinto. “I’m just tired, I want to rest.” sabi ko, pilit pinapatatag ang boses kahit ramdam ko ang panginginig ng lalamunan. He looked