วิศวะร้ายสุดท้ายก็รัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

Ep.11 ดีไม่ห่างเหิน (NC)“นุ่มไปทั้งตัว”… “จะขาวอะไรขนาดนี้”“ยะ อย่าพูดได้ไหม” เธอเขินอายที่เห็นสายตาของเขาสำรวจร่างกายเธอ“จะถอดชุดเองหรือให้พี่ถอดให้ครับ”“เอ่อ…คือ” เธอไม่รู้ว่าต้องเลือกแบบไหน แล้วการที่เธอถอดชุดเองกับการที่เขาถอดชุดให้ความหมายมันต่างกันหรือเปล่า แต่สุดท้ายพอร์ชก็ตัดสินใจถอดเสื้อผ้าให้กอหญ้าเองเพราะรู้ว่าเธอเขินอาย และคิดว่าครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกของเธอ เขาแค่ลองถามดู หากคนที่มีประสบการณ์มาบ้างจะกล้าถอดเอง ไม่ต้องรอให้ผู้ชายถอดให้ แต่เรื่องนี้มันก็ชี้วัดไม่ได้หรอก แต่เขามั่นใจมากว่ากอหญ้าไม่เคยผ่านมือใคร แต่ต่อให้เคยผ่านใครมาเขาเองก็ไม่ได้ซีเรียสกับเรื่องนี้ แต่ถ้าถามว่าเขาอยากได้ครั้งแรกของเธอไหม ตอบได้ตามตรงเลยว่าอยากได้มากเขาถอดเสื้อผ้ากอหญ้าออกช้าๆ ราวกับลุ้นสัดส่วนของเธอไปเรื่อยๆ มันตื่นเต้น เพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันเกินความคาดหมายเกินกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้ ตัวเล็กแต่ซ่อนรูป เอวบางแบบนี้จะรับไหวตอนที่เขากระแทกแรงๆ ได้ไหมนะ อดคิดไม่ได้จริงๆ เมื่อเปลื้องเสื้อผ้าแฟนสาวเรียบร้อยแล้ว เขาจัดการถอดกางเกงตัวเองออกอย่างรวดเร็ว สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้อันเดอร์แวร์ดีด

Ep.13 ความสุขแค่ช่วงเวลาสั้นๆ “หญ้า รอพี่ที่นี่นะ เดี๋ยวพี่รีบมา”“เดี๋ยวก่อนค่ะ พี่พอร์ชจะรีบไปไหนคะ”“คือเพื่อนพี่มีปัญหาครับ พี่จะรีบกลับมานะ”“บอกหญ้าหน่อยได้ไหม ว่าธุระสำคัญอะไรพี่พอร์ชถึงต้องรีบไป”“คือ เพื่อนพี่โจรขึ้นบ้านน่ะ”“เขาควรโทรหาตำรวจ”“...”“ถ้าพี่พอร์ชช่วยได้ขนาดนั้นก็ไปเถอะค่ะ”พอร์ชถอนหายใจเบาๆ เขาไม่ได้รำคาญ แต่ที่กอหญ้าพูดก็ถูก แต่เขา… ก็ต้องไป“พี่รับปากเพื่อนไว้แล้ว ไม่งอนนะครับ พรุ่งนี้เราตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน”“ค่ะ ขับรถดีๆ นะ”ฉันน้อยใจได้ไหมนะ ถ้าน้อยใจมันจะดูงี่เง่าเกินไปหรือเปล่า พี่พอร์ชอยู่กับฉันที่นี่ ห่างจาก กทม.สองร้อยกว่ากิโลเมตร เขาควรโทรหาตำรวจมากกว่าไหม แล้วถ้าห้ามไม่ให้ไป ฉันก็คงถูกมองเป็นคนไม่มีเหตุผล และถูกมองเป็นคนไม่มีน้ำใจหรือเปล่านะ ฉันก็แค่เป็นห่วง ตอนนี้มันดึกแล้ว และพี่พอร์ชก็เป็นคนที่ขับรถเร็วมาก สุดท้ายฉันก็ได้แต่เก็บความเป็นห่วงนี้ไว้ในใจ เพราะเขาไม่อยู่รอที่จะฟังนอนไม่หลับ เพราะตอนนี้ฉันเป็นห่วงใครอีกคนอยู่ โทรหาก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ อีกด้าน“พอร์ช”พรึบ! ฟางโผเข้ากอดพอร์ชอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่เขาก็ไม่คิดที่จะสะบัดตัวอ

Ep.15 เลือกที่จะโกหกพูดติดเล่นไปแบบนั้น ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจ แต่เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องมาเครียดกับเรื่องนี้ของเธอมากนัก ให้มันเจ็บที่เธอและจบที่เธอคนเดียวก็พอ เลือกให้โอกาสเขาเอง เจ็บแล้วไม่ยอมจำ จะโทษใครได้นอกจากโทษตัวเองพอร์ชหายไปไม่ได้ติดต่อกอหญ้ามาเลยตั้งแต่คืนนั้น เขาแอบไม่พอใจที่กอหญ้าประชดประชันและขึ้นเสียงใส่เขา เขาไม่ชอบเพราะมันไม่น่ารัก แต่ก็ไม่ได้สำนึกตัวเองเลยว่าที่กอหญ้าเป็นแบบนี้เพราะใคร ต่อให้ไม่ใช่กอหญ้า ต่อให้เป็นคนอื่น หากเจอเรื่องราวแบบเดียวกันกับเธอ อาจจะระเบิดอารมณ์หนักกว่านั้นก็เป็นได้ แต่นี่กอหญ้าแค่พูดจาไม่น่ารัก เธอแค่พูดจาประชดประชันเพื่อหวังว่าให้เขาคิดได้บ้างว่าที่เธอเป็นแบบนี้เพราะใครและเพราะอะไร แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ควรไปคาดหวังอะไรจากเขา เขาที่เคยดูถูกเธอว่าไม่รู้จักความรักดีพอ เขาเองต่างหากที่สมควรเก็บประโยคนี้ไว้ต่อว่าตัวเองคงจะเหมาะสมกว่า เขาเองนั้นแหละไม่รู้จักความรัก และเขาก็ไม่สมควรได้รับความรักดีๆ จากใครเลยสักคนคอนโดกอหญ้าเรียนเสร็จก็กลับคอนโด ทั้งที่มีแฟนแต่ก็ใช้ชีวิตแบบคนโสด เพราะแฟนของเธอหายไปตั้งแต่วันมะรืนแล้วออด ออด ~~ เสียงกดออดหน้าประตูดั

Ep.17 กวนประสาทหลังจากที่แอลได้ข้อมูลจากพอร์ชมาบ้าง เขามั่นใจว่าเพื่อนยังบอกทุกอย่างไม่หมด คงจะรอเคลียร์อะไรๆ ด้วยตัวเองก่อน แอลได้เล่าเรื่องที่พอจะรู้มาบ้างให้โนเนฟัง แค่ข้อมูลแค่นั้น เรื่องคืนนั้นที่พอร์ชหายไปทั้งคืน เธอไม่มั่นใจว่าจะตัดสินพอร์ชได้เลยไหมว่าผิด เธอเองก็ไม่แน่ใจเพราะมันเป็นเรื่องของคนสองคนที่จะต้องพูดคุยและตัดสินใจกันเอาเอง โนเนก็เลยเลือกที่จะเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน กลัวว่าถ้ากอหญ้าได้ฟังแล้วมันจะยิ่งทำให้ทั้งสองคนมีปัญหากัน แต่กลับกัน… ถ้าหากเป็นเธอก็คงตัดจบเหมือนกัน เพราะสิ่งที่พอร์ชทำมันก็ค่อนข้างจะชัดเจน แต่สุดท้ายแล้วเธอไม่อยากคิดอะไรแทนเพื่อน ให้กอหญ้าตัดสินใจเองจะดีกว่า เรื่องนี้เธอบอกแน่ แต่ขอรอดูสถานการณ์ของทั้งสองคนก่อน โนเนหนักใจไม่น้อย กับพอร์ชก็นับถือเป็นพี่ชาย อีกคนก็เพื่อนรัก หนักใจจริงๆในช่วงนี้กอหญ้าไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองเท่าที่ควรเพราะมีเรื่องให้ทุกข์ใจ เธอกินไม่ได้นอนไม่หลับ ถึงจะกิน ก็กินไม่ตรงมื้อ แต่ละวันเวลาก็ไม่ตรงกัน บางครั้งงดมื้อด้วยซ้ำ หลังๆ มาก็รู้ตัวว่าตัวเองเริ่มจะป่วย แต่ก็ไม่ได้สนใจตัวเองแม้แต่นิดเดียว คนเราเวลามันเสียใจมากๆ แรงที่จะกินข้

Ep.19 ความเฉยชาคือการบอกลากอหญ้าเราสี่คนนั่งทานข้าวด้วยกันในสถานทีที่ไม่คุ้นตา ปกติทานด้วยกันที่ร้านอาหาร แต่ตอนนี้ทานด้วยกันที่โรงพยาบาล ฉันซาบซึ้งใจมากนะที่เพื่อนสองคนอยู่เคียงข้างในวันที่ฉันเองหมดแรงจะไปต่อ ขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือเป็นอย่างดี ฉันไม่อยากคิดเลยว่าถ้าฉันมาถึงโรงพยาบาลไม่ทันมันจะเป็นยังไง สุดท้ายแล้วคนที่เรียกว่าแฟนกลับไม่ได้อยู่ด้วยกันในตอนที่ต้องการความช่วยเหลือ ซ้ำยังใจร้ายออกไปหาผู้หญิงคนนั้นในช่วงที่ฉันหลับไปแล้ว ทำแบบนี้ได้ยังไงโคตรใจร้ายเลย และแน่นอน… ฉันโคตรเกลียดเขามากเหมือนกันแกร๊ก… เสียงประตูถูกเปิดออกโดยคนด้านนอกห้องพอร์ชและพอลที่เดินเข้ามา สายตาคนในห้องมองไปยังประตูเป็นสายตาเดียวกัน ยกเว้นก็แต่กอหญ้า เธอไม่ได้มองมาสักนิด เธอรู้ว่าเป็นเขา เธอจำกลิ่นน้ำหอมได้ แค่ได้กลิ่นที่คุ้นเคยก็รู้เลยว่าเป็นเขาที่เดินเข้ามาสภาพของพอร์ชในตอนนี้ก็ดูแย่พอสมควร แต่น่าแปลกใจที่ไม่มีเพื่อนคนไหนเห็นใจเขาสักคน ถ้าจะมีก็มีแต่คนรอรุมทึ้ง“ขอคุยกับกอหญ้าเป็นการส่วนตัว” พอร์ชเดินเข้ามาก็เอ่ยขอในสิ่งที่ตัวเองต้องการทันที“...” กอหญ้า“...” โนเน“...” พิชชี่“...” แอล“...” พอลทุ