All Chapters of วิศวะร้ายสุดท้ายก็รัก: Chapter 1 - Chapter 10

Ep.1 คำบอกลาโรงเรียน XXX2 ปีที่ผ่านมาเพื่อนรักของฉันที่ชื่อโนเนตกลงยอมเป็นแฟนกับรุ่นพี่ที่ชื่อพี่แอล ก่อนหน้านั้นพี่แอลและกลุ่มเพื่อนจะมาเจอกันที่ห้องสมุดทุกวันเลยก็ว่าได้ ทำให้ทั้งสองกลุ่มค่อนข้างที่จะสนิทกันมาก ช่วงเลิกเรียนก็ไปทานอาหารไปหาของอร่อยๆ ทานด้วยกัน เราไปด้วยกันทั้งหกคนเลย ส่วนตอนแยกย้ายขากลับพี่พอร์ชมักจะเป็นคนมาส่งฉันที่หน้าปากซอยทางเข้าหมู่บ้านเสมอเพราะเป็นทางผ่าน และทุกวันๆ ก็เป็นแบบนั้นตลอดมา จนกระทั่ง… ฉันเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้พี่พอร์ช พี่พอร์ชเป็นรุ่นพี่ที่ใจดี อบอุ่น ยิ้มหวาน และมีการกระทำน่ารักๆ ให้เด็กน้อยวัย 17 ปี อย่างฉันเกิดความประทับใจและตกหลุมรัก เมื่อความรู้สึกทุกอย่างเดินทางมาถึงจุดนี้ ฉันคาดหวังมาก คาดหวังความรัก ความสุขและความสมหวัง เพราะถ้าฉันเดาไม่ผิด และฉันเองก็ช่างใจคิดมาตลอดระยะเวลาหนึ่งแล้ว ฉันรู้สึกว่าพี่พอร์ชก็มีความรู้สึกดีๆ แบบนั้นให้ฉันเหมือนกัน เราสองคนต่างก็รู้สึกแบบเดียวกัน ใจตรงกัน จนกระทั่งวันนั้น วันที่ฉันรวบรวมความกล้าสารภาพความรู้สึกที่มีทั้งหมดออกไปงานเลี้ยงปัจฉิมวันนี้เป็นวันเลี้ยงส่งรุ่นพี่มัธยมปีที่หก ตอนนี้โนเนได้กลับบ้าน

Ep.3 หลีกเลี่ยงไม่ได้พอร์ชนั่งจิบไวน์ไปเรื่อยๆ ภายในใจมันกลับคิดไม่ตกเรื่องกอหญ้า อยากเข้าหาจะต้องเริ่มจากตรงไหนก่อนดี บอกเลยว่ากอหญ้าในตอนนี้สวยหวานถูกใจเขามาก ถึงแม้ว่าสเปกเขาจริงๆ จะชอบอีกแบบนึงก็ตาม แต่สาวหวานก็ไม่เลว น่าสนใจไวกว่าความคิด เขาอยากรู้ว่าที่ผ่านมากอหญ้าเป็นอย่างไรบ้าง เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อเข้าแอพ ไอ-จี เปิดดูความเคลื่อนไหวที่ผ่านมาของเธอ แต่ทำไมแอบรู้สึกขัดใจนิดหน่อยที่เห็นรูปกอหญ้ายิ้ม เธอยิ้มหวานยิ่งกว่าตอนที่มีเขาอยู่ในช่วงเวลานั้นอีก “ยิ้มสดใสอะไรขนาดนั้นวะ”… “แล้วไอ้นั่นมันเป็นใคร”มีรูปภาพหนึ่งที่พอร์ชเลื่อนเห็นคือกอหญ้าถ่ายรูปคู่ผู้ชายคนนึงที่อายุโตกว่าเธอ แม้กอหญ้าจะยิ้มหวานใส่ตากล้อง แต่ผู้ชายคนนั้นส่งยิ้มหวานและสายคู่นั้นตามองกอหญ้าอย่างไม่ละสายตา สายตาแบบนั้น... ผู้ชายด้วยกันมันมองออกยังดีที่กอหญ้าไม่บล็อกเขา ใจจริงเขาก็คิดว่ากอหญ้าอาจจะบล็อกเขาไปแล้วด้วยซ้ำ และหลังจากนั้นเขาไม่เคยเข้าไปดู ไอ-จี เธออีกเลยจนกระทั่งวันนี้… กอหญ้าในตอนนั้นเธอตั้งใจไม่บล็อกช่องทางการติดต่อ เธอแค่ลบออกอย่างเดียว เธอใจเด็ดมากพอสามารถหักดิบได้ เจ็บแค่ไหนก็ทน ถึงแม้จ

Ep.5 ทำคะแนนเมื่อพอร์ชพอจะมองออกแล้วว่ากอหญ้าเริ่มใจอ่อน เริ่มหวั่นไหว และมองออกว่าเธอยังคงหลงเหลือความรู้สึกดีๆ ให้เขาอยู่ เขาไม่รอช้าที่รุกหนัก วางแผนที่จะทำคะแนนเพื่อเอาใจและจะเอาชนะใจกอหญ้าอีกครั้งให้ได้ ครั้งนี้ขอเป็นฝ่ายรุกเธอคืนบ้าง เขาจะพยายามทำให้มันดีที่สุดอาหารของโรงพยาบาลต่อให้ไม่ป่วย มันก็มีรสชาติไม่อร่อยอยู่ดี เพราะมันเป็นรสชาติอ่อนๆ จืดๆ ซึ่งไม่ใช่ทางของกอหญ้าเลย กอหญ้าชอบทานพิชซ่าและชอบทานอโวคาโด้นมสดปั่น เขาจำเมนูโปรดทั้งสองของกอหญ้าได้เป็นอย่างดี“มาทานของโปรดสิ อาหารที่นี่มันไม่อร่อยหรอกนะ”“พี่พอร์ชจำได้ด้วยเหรอคะ”“จำได้ และพี่ก็อยากให้เราช่วยทบทวนความจำให้พี่ใหม่อีกครั้ง”“...”“พี่เอาจริงนะ”“ก็แล้วแต่นะคะ ไม่การันตีว่าพี่จะทำสำเร็จ”พอร์ชยักไหล่ใส่กอหญ้าราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย และสำหรับเขาเองก็คิดว่ามันคงไม่ยากสักเท่าไหร่ เขาเคยเป็นคนโปรดของเธอ เลิกชอบแล้วไง เขาไม่สนใจ ครั้งนี้เขาตั้งใจจะทำให้เธอชอบเขายิ่งกว่าเดิมไปอีก รอดูได้เลย เขาทำได้แน่ เขามั่นใจแบบนั้นพอร์ชและกอหญ้ากำลังจะออกจากโรงพยาบาล เขาดูแลกอหญ้าไม่ห่างกาย รับยาให้ ยาที่ว่าก็คือวิตามินบำรุงร่างกา

Ep.7 จำทุกอย่างได้เช้ากอหญ้าเมื่อคืนกว่าที่ฉันจะไล่พี่พอร์ชกลับไปได้ก็ดึกพอสมควร กลับมาครั้งนี้เขารุกหนักในแบบที่ฉันเองก็ตั้งตัวไม่ทัน ฉันไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าเราสองคนจะกลับมาคุยกันแบบนี้ได้อีก เพราะเขาเคยทำให้ฉันเจ็บ แต่แบบนี้เรียกว่าเจ็บแล้วไม่จำหรือเปล่านะ แต่สิ่งหนึ่งที่บ่งบอกความเป็นตัวฉันได้เป็นอย่างดีคือ ฉันซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง และแน่นอนว่าฉันก็จะไม่ล้อเล่นกับความรู้สึกใครเป็นอันขาดอีกด้วยและก่อนที่พี่พอร์ชจะกลับออกไป เขายังถือวิสาสะแย่งมือถือจากฉันไปกดปลดบล็อกและกดติดตามตามแอพพลิเคชั่นต่างๆ แต่อันที่จริงฉันก็ไม่เคยบล็อกเบอร์ เขาเลยนะ ฉันทำเพียงแค่ลบเบอร์พี่พอร์ชต่างหาก แต่ถ้าถามว่าฉันจำเบอร์เขาได้หรือไม่ ครั้งนั้นที่เขาโทรมาฉันจำได้ขึ้นใจเลยล่ะ และฉันก็ตั้งใจที่จะไม่รับสายตอนนี้ฉันก็อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ฉันมีเรียนช่วงเช้าแต่วันนี้ฉันต้องออกจากคอนโดเร็วกว่าปกติเพราะฉันไม่มีรถขับไปเรียน ฉันต้องเดินทางด้วยตัวเองจึงเผื่อเวลาเยอะพอสมควร เช้ามากในลิฟต์มีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้น แต่ก็ดีเหมือนกันที่มันไม่ใช่ช่วงเวลาเร่งรีบ ไม่อย่างงั้นนะคนเต็มลิฟต์เลยล่ะ ติ๊ง! เสี

Ep.9 คือใคร? (เดย์ & อีโมจิปริศนา)แต่สุดท้ายก็… ปึง! เสียงประตูกระจกเลื่อนปิดพอร์ชตัดสินใจรับสายจากใครคนนั้น คนที่เคยให้ความหวังเขาแต่สุดท้ายก็ไม่ได้เลือกเขาอยู่ดี แล้วอยู่ๆ ตอนนี้ทำไมถึงต้องโทรมา คิดถึง… เธอคิดถึงเขางั้นเหรอ ส่วนเขานั้น…“ครับ”(พอร์ช รับสายเราสักทีนะ)“...”(วันก่อนฟินบอกเราว่าเจอพอร์ชด้วย เราดีใจมากเลยนะ)“มีอะไรหรือเปล่า”(นอนไม่หลับน่ะ คิดถึง)“...”(เอ่อ เราหมายถึงคิดถึงเพื่อนเก่าๆ แล้วสบายดีกันหรือเปล่า)“ก็ดี ฟางล่ะ”(สบายกาย แต่ไม่ค่อยสบายใจน่ะ)“...”(พรุ่งนี้ว่างไหม ว่าจะชวนมาทานข้าวที่บ้านเราน่ะ ชวนเพื่อนคนอื่นมาด้วยก็ได้นะ หลายๆ คนสนุกดี)“ช่วงนี้เราไม่ค่อยว่างน่ะ”(เหรอ งั้นไม่เป็นไรก็ได้ ต้องมีสักครั้งแหละที่พอร์ชต้องมาหาฟาง งั้นฟางไม่กวนแล้วนะ)“ครับ”พอร์ชถอนหายใจหนักๆ ในใจมันสับสนและว้าวุ่นใจ แล้วคำที่บอกว่า คิดถึง… “ช่างแม่ง” เมื่อเกิดความสับสน เขาก็เลยเลือกที่จะตัดใจไม่เก็บมันมาคิดในตอนนี้ ท้องฟ้ายามค่ำคืนเกือบตีสาม แม้ท้องฟ้ามืดสนิทแต่ก็เห็นหมู่ดาวชัดขึ้น ต่างก็ส่องแสงสว่างระยิบระยับรอบตัว พอร์ชเงยหน้ามองท้องฟ้าคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั