ตามรักคืนใจ [ลูกแฝด] のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ดนตรีวงออเชสตรา เริ่มบรรเลงเพลงไพเราะ อ่อนหวานแต่ก็ดึงความสนใจของผู้คน คู่นักเต้นรำที่ถูกเซ็ทติ้งไว้ ต่างออกมาเปิดฟลอว์ด้วยชุดสีดำเรียบๆ ไม่นานนัก ร่างคุ้นตาของเจ้าของงานอย่างตะวันก็เดินเข้ามาทักทายเจนิวาอีกครั้ง"น่ารักน่าชังเชียว ชื่ออะไรกันบ้างหรอครับเนี่ย"รอยยิ้มอบอุ่นปรากฎอยู่บนใบหน้าของตะวัน เขานั่งยองๆ ตรงหน้าเด็กน้อยทั้งสอง พลางลูบหัวเจย์เดนอย่างอ่อนโยน แต่ก็ไม่ลืมจะวางมือหนาลงบนแก้มเจนนี่เบาๆ เป็นการทักทายด้วย"สวัสดีครับคุณลุงสุดหล่อ/สวัสดีค่ะคุณลุง"เด็กน้อยทั้งสองยกมือไหว้พร้อมทักทายเสียงใสอย่างรู้งาน จนตะวันขำเบาๆ ด้วยความเอ็นดู"เจย์เดนกับเจนนี่ค่ะ ลูกชายกับลูกสาวของฉันเอง"คนฟังพยักหน้ารับ ข่าวที่เธอท้องโตจนต้องย้ายไปอยู่ที่อเมริกาดังไปทั่วในวงสังคม แม้แต่เขาที่อยู่อเมริกายังได้รับรู้ข่าว และถึงจะตกใจมากแค่ไหน แต่ความเป็นห่วงคนรู้จักที่เป็นผู้หญิงตัวคนเดียว แถมพ่วงลูกน้อยในท้องไร้คนดูแลนั้นมีมากกว่า พยายามหาทางติดต่ออย่างไรก็ไม่เป็นผล ตะวันกลับชื่นชมเธอด้วยซ้ำ ที่ยืนหยัดด้วยตัวคนเดียวเลี้ยงลูกได้ แถมยังเป็นลูกแฝด แค่มองเด็กน้อยทั้งสองปราดเดียวก็รู้แล้ว ว่าเจนิวาเป็นผู้

โต๊ะอาหารเย็นที่เต็มไปด้วยความอึดอัดของวัฒนพานิช วนกลับมาอีกครั้ง สาวใช้ต่างเรียงรายเสิร์ฟอาหารกลิ่นหอมฉุยหลากหลายลงบนโต๊ะ"นี่จ้ะเจย์เดน เจนนี่ กินเยอะๆ นะลูก"กานดาวาดยิ้มใจดี ตักผัดน้ำมันหอยลงในจานให้หลานชายและหลานสาว พร้อมกับลูบหัวด้วยความเอ็นดู โต๊ะอาหารเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ ต่างคนต่างไม่สนใจอะไร จดจ่อกับอาหารตรงหน้าเพียงเท่านั้นนัยน์ตาคมของน้ำตาลปรายมองเด็กชาย ที่ตักนั่นตักนี่เข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย"แค่ก!ๆ"เจนิวาที่ได้ยินเสียงเจย์เดนไอเบาๆ ก็หันไปมองลูกชายคิ้วขมวด เธอยกน้ำให้ลูกชายจิบ แต่ก็ไม่เป็นผล เด็กน้อยยังคงไอ และยิ่งไอหนักขึ้นเรื่อยๆ จนหน้าที่ขาวผ่องนั้นแดงเผือด"แค่ก!ๆๆ"เมื่อเห็นท่าไม่ดี มือเล็กก็รีบอุ้มลูกชายขึ้นหน้าตื่น พร้อมกับสาวเท้าออกไปยังรถที่อยู่ด้านนอก โดยมีประภาและเจนนี่ที่จูงมือกันตามออกไปติดๆ"ตายจริง เกิดอะไรขึ้นน่ะ"กานดายกมือขึ้นทาบอก สถานการณ์ต่างจากอาหารติดคอ เด็กน้อยดูเหมือนจะหายใจไม่ออกเสียมากกว่าปรีชาทำเพียงปรายตามองเล็กน้อย ก่อนจะคีบเป็ดเข้าปากไปคำโต"ไม่ตายหรอก กิน"คำสั่งเสียงเรียบของผู้เป็นพ่อ เรียกความพอใจใ

"กรี้ดดด เจ้าตัวแสบของป้า"คนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง กรี้ดเสียงเบาด้วยใบหน้าจะร้องไห้ โผเข้ากอดเจ้าหลานชายตัวแสบที่นั่งเคี้ยวผลไม้ตุ้ยๆ อยู่บนเตียงแน่น"อวัดดีอั้บอ้าอออี้"เด็กน้อยสวมกอดตอบ พลางทักทายป้าชลลี่ เพื่อนสนิทของคนเป็นแม่เสียงอู้อี้ ด้วยผลไม้ที่เต็มปาก"เจ็บตรงไหนไหมเนี่ย ฮึ?"เมื่อผละออกจากหลานชาย ตาก็สำรวจใบหน้าที่น่ารักจิ้มลิ้ม และร่างกายน้อยๆ อย่างละเอียด"โอ้ย ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ป้าตกใจแทบแย่เลยเนี่ย"มือลูบหัวหลานชายป้อยๆ พลางถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะหันไปมองเพื่อนสนิทที่นั่งปอกผลไม้อยู่ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก และคนที่เป็นเพื่อนกันมานานก็ดูออก ว่าตาที่บวมช้ำนั่นคงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักแน่นอน"ป้าชลลี่สวัสดีค่ะ"เด็กสาวยกมือไหว้ด้วยรอยยิ้ม ชลลี่เองก็ทักทายด้วยการก้มลงหอมแก้มย้วยๆ ของหลานสาวทีละข้างไปเต็มปอดอย่างชื่นใจ"หื้ม น่าเอาไปทำเป็นซาลาเปาจริงๆ ยัยคนสวยของป้า"เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนจะเดินเตาะแตะไปนั่งเล่นข้างเตียงพี่ชายอย่างรู้ความ ชลลี่จึงหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาข้างเพื่อนสนิท ตาก็มองเจนิวาด้วยความเป็นห่วง"ได้นอนบ้างไหมเนี่ย"ริมฝีปากที่แห้งผากเล็กน้อยยกยิ้ม

"อือ....."คนที่หลับอยู่ค่อยๆ เปิดตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกวาดมองหาคนที่ควรจะนอนอยู่บนเตียงอย่างเจนิวาด้วยความงุนงง และสับสน"เจนิวา"แม้จะขานเรียกชื่อ แต่ก็ไร้เสียงการตอบกลับ มีเพียงเตียงขาวสะอาดและความเงียบที่บอกเขาได้เป็นอย่างดี ว่าหญิงสาวได้หายไปจากห้องแล้ว คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากห้อง ตรงดิ่งไปยังห้องของเพื่อนสนิทอย่างหมอวิน"ไอ้วิน เจนิวาไปไหน"คนที่พรวดพราดเข้ามาถามเสียงดัง เล่นเอาวินต้องถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่ามาดหลานชายคนเดียวของพัชรเดโชหายไปไหน"เธอกลับไปดูแลลูกแล้ว""ดีขึ้นแล้วหรอวะ"เมื่อได้รับการยืนยันจากวิน เดมก็ถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก พอยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาก็พบว่าตัวเองเผลอหลับไปสี่ชั่วโมงเต็ม"แวะไปหาคู่หมั้นแกหน่อยก็ดีนะ ตั้งแต่ฟื้นก็เรียกหาพี่เดมๆ ไม่หยุดเลย"วินแนะนำเพื่อนสนิท มือก็จดนั่นจดนี่ลงบนชาร์ทคนไข้ไปด้วย"ขอบใจ"แม้ตื่นขึ้นมาแล้วคนตัวเล็กจะหายไปจากเตียง แต่เเค่เธอดีขึ้นเดมก็เบาใจลงแล้ว เรียวขายาวสาวเท้าไปตามทางก่อนจะหยุดลงหน้าห้องผู้ป่วยห้องหนึ่ง แต่ไม่ใช่ห้องของคู่หมั้นสาวอย่างน้ำตาลนัยน์ตาคมทอดมองภาพหญิงสาวที่มีรอยยิ้มหวาน กำลังป้อนข้าวเด็กน้

"ใช่ แบบนี้แหละ!"ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันเบาๆ มือก็วาดยุกยิกบนไอแพดคิ้วขมวด และไม่กี่อึดใจ ภาพวาดที่เธอตั้งใจจดจ่อมาหลายชั่วโมงก็เป็นอันเสร็จซะที"เสร็จแล้ว!"ปกนิยายคุณหมอหนุ่มรูปหล่อในชุดกราวน์ บวกกับแว่นอันหนาที่ปิดบังนัยน์ตาคมช่างเป็นอะไรที่ลงตัวเกินกว่าจะบรรยาย"ต่อไปก็คำโปรย"วันนั้นทั้งวัน ชลลี่ใช้เวลาไปกับการจัดเตรียมนิยายรักโรแมนติกเรื่องใหม่ ในหัวก็นึกไปถึงใบหน้าคมของหมอวินพลางอมยิ้มไปทั้งแบบนั้น ใครเห็นก็คงจะคิดว่าเธอบ้าไปแล้วแน่ๆเย็นของวันเดียวกัน วินที่พึ่งเสร็จจากการตรวจคนไข้ก็เดินหย่อนตัวลงนั่งในห้องพักส่วนตัว มือหนาถอดแว่นออกพร้อมกับเปลือกตาหนาที่ปิดลงช้าๆ และลำตัวที่เอนพิงพนักเก้าอี้เพียงแค่พักเดียว เขาก็ดีดตัวขึ้น และใช้เมาส์คลิกนั่นนี่ กดพาสเวิร์ดเเละล็อกอินเข้าระบบเว็บไซต์สีดำ ที่ทำอยู่เป็นประจำ"ไหนดูสิ วันนี้มีอะไรน่าสนใจบ้าง"นอกจากจะเป็นหมอในชีวิตจริง วินยังเป็นคนที่ให้ความรู้และตอบคำถามทางการแพทย์สำหรับคนที่มีปัญหาหรือข้อสงสัยฝนเว็บไซต์นี้เป็นประจำอีกด้วย'หมอคะ คนแก่ที่บ้านบอกลูกหนูเป็นซาง จะให้กินจิ้งจกทอด มันจะไม่เป็นไรใช่ไหมคะ''หมอคะ ตลอดหน้าหนาวนี้พ่อ