ตามรักคืนใจ [ลูกแฝด] のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

"เอาทั้งหมดนี่ไปไว้ที่พัชรเดโชใช่ไหมครับคุณชาย"นายไม้คนขับรถมองกองของเล่นและเสื้อผ้าบนรถ พลางหันมาถามเดมที่ยืนกอดอกอยู่"เอาไปไว้บ้านรอง""ได้ครับ"เรียวขายาวก้าวหันหลัง หลังจากเลือกซื้อของให้ลูกทั้งสองคนเสร็จสรรพ เขาก็เตรียมกลับไปจัดการงานที่ค้างอยู่เพื่อใช้เวลากับลูกน้อยและคนตัวเล็กในช่วงเย็น พลันสายตาคมก็ปะทะเข้ากับรถคันคุ้นตาที่ขับฝ่าไฟแดงไปด้วยความเร็วจนผู้คนแตกตื่น"ขับรถบ้าอะไรวะ!"คนตามถนนต่างด่าทอรถยนต์มี่ขีบอย่างไม่ระวัง และยังไม่กลัวเกิดอุบัติเหตุกันฮือ ผิดกับคิ้วหนาที่ขมวดเข้าหากันของเดมเรียวขายาวรีบสาวเท้าไปยังรถคันหรูคู่ใจ ก่อนจะบึ่งตามไปด้วยความเร็วจนปรากฎรถของบ้านวัฒนพานิชที่ขับด้วยควาใเร็วอยู่ด้านหน้า ใช้เวลาไม่นานรถก็ชะลอ และจอดลงหน้าโกดังใหญ่ที่เงียบสงัดเดมเลียบรถจอดไม่ไกลนักในมุมลับตา มองร่างเล็กคุ้นตาของเจนิวาที่ลงจากรถและเดินตรงดิ่งผ่านประตูเล็กๆ เข้าไปภายในโกดังไม่รอช้า มือหนาเปิดลิ้นชักหยิบบางสิ่ง ก่อนจะรีบสาวเท้าตรงเข้าไปในโกดังอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาคมกวาดมองด้านในที่มืดทึบ และกว้างใหญ่ เขาตามเธอไม่ทันเดมรีบวิ่งไปตามทาง นัยน์ตาคมกวาดมองครั้งแล้วครั้งเล่า แต

"เจ็บตรงไหนไหม"เดมถามเสียงอ่อน นัยน์ตาคมก็มองสำรวจเธอหัวจรดเท้าอย่างเป็นห่วง หากเธอไม่ยืนยันนอนยัน ว่าเธอจะจัดการเรื่องนี้เอง เขาคงไม่ยอมปล่อยให้เธอไปหาน่ำตาลเพียงคนเดียวแน่นอน"ไม่เป็นไรค่ะ"มือเล็กยกขึ้นเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลลงอาบแก้มลวกๆ"ขอบคุณมากนะคะ"ถึงแม้เธอจะไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากคนตัวโตตรงหน้า แต่หากไม่มีเดม เธอและลูกป่านนี้ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง"มาเถอะ กลับบ้านกัน"เดมวาดรอยยิ้มบางๆ ส่งให้กับเจนิวา แต่ดูเหมือนความหวังดีของเขาจะส่งไปไม่ถึง เธอไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ"ค่ะ"ยังดีที่เธอตอบรับ เดมคว้ามือของเจย์เดนมากุมไว้หลวมๆ จนเด็กน้อยยิ้มร่า กลายเป็นว่าทั้งสี่คนจับมือกันราวกับครอบครัว"มาเถอะ"ใช้เวลาสักพักใหญ่ๆ รถคันหรูก็จอดลง ณ คอนโดหรูอันดับหนึ่งของเมืองหลวงที่สูงตระหง่านฟ้า"มัมมี๊ครับ"เจย์เดนที่เห็นคนเป็นแม่หลับปุ๋ย ก็ขยับหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะเรียกเบาๆ แต่ดูเหมือนเจนิวาจะใช้พลังงานไปซะหมด จนนอนขี้เซาไม่รู้ตื่น"เจย์เดนล็อครถให้แดดดี๊ได้ไหมครับ"เดมหันไปถามลูกชายที่นั่งอยู่เบาะหลังด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเด็กน้อยก็พยักหน้าหงึกหงัก รับกุญแจรถคนเป็นพ่อมาไว้ในมือ"เจนนี่ หนูแตะคีกา

กานดาแย้ง ตำหนิเดมด้วยน้ำเสียงดังก้อง หวังให้คนด้านนอกที่เดินผ่านไปมาได้ยินบทสนทนา เดมจะได้หยุดความคิดที่จะถอนหมั้นนั้นลง"ผมว่าพวกคุณจำผิดแล้วล่ะครับ"นัยน์ตาคมมองเข้าไปในตาของกานดานิ่ง พูดมาถึงตรงนี้เดมอยากจะเอาคืนสามแม่ลูกให้สาสม แต่ก็คงทำได้แค่คิด "เพราะคืนนั้นผมไม่ได้นอนกับน้ำตาล พวกคุณก็รู้"เดมว่าเสียงเรียบ มือหนาคว้ามือเล็กมาไว้ในมือ ก่อนจะจูงเจนิวาออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงของน้ำตาลที่ดังเป็นระยะเท่านั้นเรียวขาที่สั่นเทาของปรีชาไม่สามารถพยุงตัวของเขาให้ยืนอยู่ได้อีกแล้ว ร่างมีอายุทรุดลงนั่งไปกับโซฟา ทุกสิ่งที่วาดฝันไว้พังทลายลงหมดแล้ว อำนาจ เงินทอง และชื่อเสียงที่จะได้รับจากลูกเขยอย่างเดมหายวับไปกับตามิหนำซ้ำหากน้ำตาลไม่มีวันหาย เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คนทั้งเมืองที่เขาเคยดูถูก เหยียดหยาม คงหัวเราะเยาะเขาแน่นอน"กานดา"กานดาค่อยๆหันหน้ามามองสามีทั้งน้ำตา เธอไม่คิดว่าเดมจะรู้แล้ว ว่าคนในคืนนั้นที่มีสัมพันธ์ลับด้วยไม่ใช่ลูกสาวของเธออย่างน้ำตาล แต่เป็นเด็กสาวนอกคอก ไม่มีแม่อย่างเจนิวา สิ่งที่เธอเฝ้าทำและวางแผนมาตลอดหลายปีทำไมถึงพังลงไม่

"ไอ้พวกโง่!"แฟ้มเอกสารถูกโยนกระจัดกระจายลงเต็มพื้น เมื่อข่าวของครอบครัววัฒนพานิช บวกกับการถอนหมั้นจากกครอบครัวพัชรเดโช ทำให้ราคาหุ้นร่วงระนาว ไม่เว้นแม้แต่ผู้ถือหุ้นที่เริ่ททะยอยถอดถอนกันไปจนราคาดิ่งลงเหวพนักงานรีบพากันกรูออกจากห้องทำงานของปรีชา ที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ติ้ด!เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะ ทำให้ปรีชาต้องคว้ามากดรับอย่างอารมณ์เสีย"สวัสดีครับ"เขากรอกเสียงที่หงุดหงิดงุ่นง่านลงไป และก็มีคนตอบกลับมาทันที แต่มันกลับเป็นประโยคร่ายยาวที่พาให้ชาไปทั้งตัว"ฮือออ คุณคะ คุณช่วยฉันกับตาธานด้วยค่ะ""อะไรนะ"คิ้วของปรีชาขมวดเป็นปม เสียงกานดาร้อวไห้โฮมาจากปลายสายเหมือนมีเรื่องราวให้ต้องปวดหัวเพิ่มอีกเรื่อง "ฉันกับลูกอยู่ที่สถานีตำรวจค่ะ ฮืออ....คุณต้องช่วยพวกเรานะคะ""คุณกับไอ้ธานทำอะไรอีกห้ะ!"ปรีชาตะคอก แค่เรื่องหุ้นตกกับเรื่องลูกสาวที่นอนอยู่โรงพยาบาล หัวเขาก็แทบระเบิดแล้ว"ลูกถูกจับ ข้อหายักยอกเงินบริษัทกับเปิดคาสิโนค่ะ ฮึก....ส่วนฉัน....ฉัน"กานดาอ้ำอึ้ง แต่ในที่สุดก็ยอมพูดออกมาเสียงเบา"ฉันพยายามฆ่าค่ะ""นี่คุณกำลังพูดเรื่องอะไร คุณเสียสติไปแล้หวรอกานดา"ปรีชาคิ้วขมวด แทบไม่อยากจะเ

เย็นของวันเดียวกัน เมื่อเรื่องวุ่นวายจบลง ร่างเล็กของใครบางคนก็เดินเร็วๆเข้ามาในบ้านพร้อมกับเด็กน้อยสองคน"เจ!""ชลลี่"ริมฝีปากสวยยิ้มรับเพื่อนสาวและลูกน้อยทั้งสอง เจย์เดนและเจนนี่โผเข้าดอดคนเป็นแม่ด้วยความคิดถึง จนเธออดไม่ได้ที่จะหอมแก้มอ้วนไปคนละฟอดใหญ่"เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม"ชลลี่ถามด้วยความกังวล มองสาวใช้ที่เดินกันจ้าละหวั่น เดาว่าคงกำลังจัดการข้าวของของปรีชาและกานดาที่พึ่งถูกจับเข้าซังเตไปจนขึ้นข่าวหน้าหนึ่งและบนอินเตอร์เน็ต"สวัสดีครับคุณเจนิวา""คุณหมอ"ร่างสูงของหมอวินเดินเข้ามาด้านในในเวลาไล่เลี่ย จนเธอต้องหรี่ตามองเพื่อนสนิทและหมอหนุ่มสลับกันไปมา"อะไรยะ คุณหมอเค้าแค่ว่างเลยมาช่วยดูเจ้าเด็กแสบเฉยๆหรอกย่ะ"คนร้อนตัวพูดเร็วๆ มือก็ยกขึ้นจับปอยผมทัดหูขวยเขิน จนริมฝีปากหนาของคนด้านข้างอมยิ้มเล็กน้อย"ทุกอย่างโอเคแล้ว ขอบใจม◌ากๆที่ช่วยดูเด็กๆให้ ขอบคุณคุณหมอด้วยนะคะ"ทั้งสองคนพยักหน้ารับ คนเป็นแม่จึงหันไปมองเด็กน้อยที่วิ่งไปหาประภาอย่างอารมณ์ดี พากันเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยเสียงเจื้อยแจ้วคนเป็นแม่อย่างเธอกลับคิดไม่ตก ไม่รู้จะอธิบายกับเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นยังไง ว่า