ตามรักคืนใจ [ลูกแฝด] のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

เจนิวาถึงกับหัวเราะในลำคอ ไม่คิดว่าเดมจะปลิ้นปล้อนเป็นกับเขาด้วย ซึ่งเธอไม่ชอบนิสัยแบบนี้เป็นที่สุดเด็กน้อยทั้งสองที่แอบมองอยู่ภายในห้องน้ำพากันขำคิกคัก แม้จะไม่ได้แสดงความรัก แต่พ่อและแม่ก็ได้ใกล้ชิดกันขึ้นมานิดแล้วเด็กน้อยคิดยังไม่ทันจะได้ก้าวขาไปดูลูก เจย์เดนและเจนนี่ก็เดินออกมาพอดี"เป็นยังไงบ้าง โอเคขึ้นไหมลูก"หญิงสาวนั่งยอง มือก็ลูบพวงแก้มสีระเรื่อของลูกสาวด้วยความเป็นห่วง"หายแล้วค่ะมัมมี๊ แต่เจนอยากกินไอติมค่ะ"นัยน์ตาออดอ้อนของเจนนี่พาให้คนเป็นแม่ถอนหายใจอย่างโล่งอก"ได้จ้ะ แต่ต้องกินข้าวกันก่อน โอเคไหมคะ"เจนนี่พยักหน้าหงึกหงัก เจนิวาจึงจูงมือลูกน้อยทั้งสองคนละข้าง"ขึ้นรถสิเด็กๆ อากาศร้อน เดี๋ยวไม่สบาย"เดมที่เปิดประตูรถด้านหลังรอ ทำให้เด็กน้อยหันมองหน้ากันพลางอมยิ้ม"ฉันบอกว่าไม่เป็นระ.....เจย์เดน เจนนี่"ยังไม่ทันที่จะได้พูดจบ เด็กน้อยทั้งสองก็กระโดดขึ้นรถคุณลุงหนุ่มไปแล้วจนคนเป็นแม่หน้าบึ้ง"ขึ้นรถเถอะ"ริมฝีปากหนายกยิ้มขำเบาๆ กับความงอนเล็กๆ อันน่ารักที่ทำให้เขานึกไปถึงเมื่อก่อน แต่พอคนตัวเล็กจะเดินไปนั่งเบาะหลังข้างๆ ลูก เดมก็ปิดประตูลงเสียก่อนจนคิ้วสวยขมวดมุ่นมือห

"ว้าย!"นัยน์ตาเล็กปิดลงแน่น พร้อมกับร้องตกใจเสียงดัง เมื่อภาพสีแดงฉานของโครงกระดูกโผล่ขึ้นพร้อมๆ กับเสียงของตกดังลั่น"เป็นอะไรไหม"มือหนาวางลงบนไหล่เล็กทั้งสองข้างเบาๆ พร้อมกับกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง"มะ......ไม่ค่ะ"เจนิวาสบัดตัวออก พร้อมกับไรเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้า เรียวขาเล็กก้าวไปด้านในช้าๆ ร้องเรียกหาลูกทั้งสองเสียงสั่น"เจย์เดน.....เจนนี่ อยู่ไหนลูก"เดมที่เดินอยู่ด้านหลังไม่ห่างในความมืด ก็ยกยิ้มบางๆ เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าคนตัวเล็กตรงหน้าหวาดกลัวเหมือนตอนเด็กไม่เปลี่ยนไปสักนิด แต่เจากลับเอฌนดูในความเป็นห่วงลูกของเธอมากกว่า"ถ้ากลัวก็มานี่มา เดี๋ยวพี่เดินนำเอง""ใครบอกฉันกลัวกันค"เพล้ง!"กรี้ดดด!"เสียงกรีดร้องดังลั่น พร้อมๆ กับที่เรียวแขนเล็กสวมกอดคนตัวโตด้านหลังอย่างเดมไว้แน่น พร้อมกับลำตัวที่สั่นเทาเดมชะงักทันทีกับสัมผัสอุ่นวาบที่มาจากคนในอ้อมแขน เจนิวากอดรัดเขาแน่นซะจนร่างกายของเธอแนบชิดเขาไปทุกสัดส่วน หัวใจดวงหนาเต้นตุบตับไม่เป็นจังหวะ จนเดมกบัวว่าเธอจะได้ยินมันมือหนายกขึ้นช้าๆ ก่อนจะวางลงบนแผ่นหลังเล็ก ลูบไปมาอย่างปลอบประโลม"ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ตรงนี้"คนที่ตกใจ

@ห้างสรรพสินค้า"ฮ๊าว....."มือเล็กเหยียดตรง บิดขี้เกียจไปมา วันนี้ชลลี่ตื่นแต่เช้า เพื่อจะมาเยี่ยมสองแสบอย่างเจย์เดนและเจนนี่ นัยน์ตาสวยกวาดมองของเล่นเด็กมากมายที่วางรายเรียงกันเป็นตับ"อันนี้เจนนี่จะชอบไหมนะ"เซ็ทตุ๊กตาบาร์บี้พร้อมชุดน่ารักๆ กล่องใหญ่ ทำให้ชลลี่ชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนเสียงจากทางด้านข้างจะดังขึ้น"คุณชลลี่?"ใบหน้าสวยหันไปตามเสียงคุ้นหู ก่อนตาของเธอจะเป็นประกาย"คุณหมอวิน"ริมฝีปากสวยยกยิ้มกว้าง หมอวินในชุดปกติเสื้อยืดดำเทากางเกงขายาวสีเอิร์ธโทน เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ"ส...สวัสดีค่ะ คุณหมอไม่ไปทำงานหรอคะ"มือเล็กยกขึ้นจับปอยผมทัดใบหู พลางพวงแก้มก็ขึ้นสีระเรื่อจนคิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย"วันนี้วันหยุดครับ ผมเลยมาเดินเล่น คุณล่ะครับ?""พอดีมาเยี่ยมหลานน่ะค่ะ เจย์เดนกับเจนนี่ไม่รู้คุณหมอจำได้ไหม ตอนนี้ก็เลยกำลังหาซื้อของไปให้อยู่ค่ะ"วินหันมองของเล่นของเด็กที่ราคาแพง มีทั้งตุ๊กตาบาร์บี้ พวกรถ ของแต่งรถ ตุ๊กตาและอีกมากมายตามที่เคยเห็น"เด็กๆ ชอบแบบนี้หรอครับ""เด็กทุกคนก็น่าจะชอบนะคะ"มือเล็กยกขึ้นเกาท้ายทอยเบาๆ อย่างประหม่า ลอบมองใบหน้าคมครึ่งซีกที่กำล

นัยน์ตาคมของเดมหรี่มองทั้งสองคนสลับกันไปมา เมื่อกี้เขาได้ยินว่า ไม่มีใคร หรือรู้อะไรสักอย่าง แต่เนื่องจากเสียงที่เบา ทำให้ไม่แน่ใจว่าหมายถึงอะไรใบหน้าสวยของเจนิวาเรียบนิ่ง มีเพียงนัยน์ตาที่ไหววูบเล็กน้อยเท่านั้นที่ดึงดูดสายตาของเดม ส่วนคนด้านข้างอย่างชลลี่นั้นดูเลิ่กลัก จนเดทเลิกคิ้ว"มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"เสียงนุ้มทุ้มของตะวัน ที่เดินเข้ามาขนาบข้างเดมหน้าเคาท์เตอร์ด้วยรอยยิ้ม เล่นเอาชลลี่ถึงกับมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความอึดอัด"ว้า ลูกมือเยอะเชียว งั้นเดี๋ยวชลลี่ไปช่วยดูเด็กๆ ดีกว่าค่ะ"ชลลี่รีบนั่งลงบนโซฟา แต่ตาก็ยังจ้องทั้งสามคนไม่เลิก ขนคนด้านข้างอย่างวินพูดขึ้นเสียงเรียบ"มีอะไรกันหรอครับ""ว้าย!"เสียงของวินจากทางด้านข้างนั้นใกล้มากจนชลลี่สะดุ้ง ขยับตัวออกทันควัน"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"มือเล็กจับไรผมขึ้นทัดใบหูด้วยใบหน้าแดงก่ำ จะเขินก็เขิน จะอายก็อาย"ขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ต้องให้คุณมาเห็นสภาพมอมแมมแบบนี้""ปกตินะครับ เวลาส่วนตัวใครก็แต่งแบบนี้กันทั้งนั้น"ชลลี่หันมองหมอหนึ่มที่ส่งยิ้มมาให้ ซึ่งทำให้เธอต้องรีบเบี่ยงหน้าหนีพลางกัดปากเบาๆ ด่วยความเขินอายอีกฝั่งหนึ่งที่บทสนทนายังคงไม่

"คนอย่างมึง ไม่มีประโยชน์คงไม่ทำตั้งแต่แรก"เวฬว่าเสียงเรียบ พยักเพยิดไปยังห้องวีไอพีที่ได้จัดเตรียมเอาไว้ให้เพื่อนสนิทหนุ่ม"เอาแบบที่ไอ้เวฬว่าเถอะ เพราะตอนกูเกริ่นเรื่องห้าปีก่อน แม่งล่กอย่างกับนักโทษหนีคดี"วานิลเสริม ซึ่งมันก็ทำให้เดมเงียบไปสักพัก ก่อนจะยอมลุกขึ้นช้าๆ เดินตรงไปยังห้องสี่เหลี่ยม ซึ่งภายในห้องนั้นมืดจนมองอะไรไม่เห็นมือหนาปิดประตูลง ก่อนจะกดสวิทซ์ไฟจนภาพตรงปรากฎแก่สายตา กลิ่นเลือดอบอวลไปทั่วห้อง พร้อมกับชายปริศนาที่โชกไปด้วยเลือด ถูกมัดยืนอยู่กลางห้องทั้งยังมีเลือดอาบไปทั่วใบหน้า"อึก.....ผ.....ผมไม่รู้อะไรจริงๆ"เสียงแหบที่เปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาจนแทบฟังไม่รู้เรื่องของคนที่กำลังจะหมดสติ พาให้เรียวเท้าหนาของคนที่กำลังกรึ่มๆ ไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์อย่างเดมเดินลากเก้าอี้ ตรงเข้าไปนั่งลงตรงหน้าชายที่ถูกซ้อมจนใบหน้าปูดโปน"กูจะให้โอกาสมึงตอบอีกครั้ง"นัยน์ตาคมเต็มไปด้วยความโกรธ ความรู้สึกที่กำลังปะทุอยู่ในอกมันไม่เคยหายไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว ผู้หญิงคนเดียวที่หัวใจของเดมร่ำหา ดูแล ให้ความรัก กลับถูกไอ้หน้าตัวเมียที่ไหนก็ไม่รู้มาเหยียบย่ำ และมันก็ทำให้เขาและเธอต้องเป็นเหมือนค