ตามรักคืนใจ [ลูกแฝด]

"มัมมี๊ พวกเราออกไปเดินเล่นได้ไหมคะ"เสียงเจื้อยแจ้วแปล่งๆของเด็กสาววัยสี่ขวบออดอ้อนผู้เป็นแม่ตาแป๋ว ไม่ต่างจากแฝดผู้พี่ที่เดินเตาะแตะ วางน้ำส้มลงบนโต๊ะ หวังเอาใจให้แม่อนุญาต"นะครับมัมมี๊"จนผู้เป็นแม่ถอนหายใจ พยักหน้าอย่างไร้ข้อแม้ เพราะพลังลูกฝาแฝดชายหญิงของเธอ แม้แต่เธอที่เป็นแม่ยังเอาไม่อยู่"เย้ ขอบคุณค่ะมัมมี๊"ฟอด! ฟอด!เด็กทั้งสองรู้งาน เอาใจแม่ด้วยการหอมคนละข้าง วิ่งออกไปจากห้องหรูของโรงแรมด้วยแสงหัวเราะ'เจนิวา' แม่เลี้ยงเดี่ยวลูกแฝดชายหญิง เจย์เดน-เจนนี่ อายุ 4 ขวบ ปีนี้เธออายุได้ 25 จึงถือโอกาสพาลูกๆที่เติบโตต่างประเทศตั้งแต่เกิดมาเที่ยวที่ไทยเป็นครั้งแรก วันนี้เป็นวันที่สองที่เธอพักอยู่ในโรงแรมหรู ใจกลางเมืองใหญ่ เสียงโทรศัพท์สั่นเบาๆ ทำให้เธอกดรับ กรอกเสียงทักทายปลายสายอย่างอารมณ์ดี"ว่าไงชลลี่"'แหม นึกว่าจะจำเพื่อนคนนี้ไม่ได้แล้วนะยะ'"ธุระพึ่งเสร็จ ว่าจะโทรหาพอดี"'ดีเลย พรุ่งนี้พาเจ้าเจย์เดนเจ้าเจนนี่มากินข้าวที่นี่สิ ฉันล่ะเหง๊าเหงา อยากแกล้งเด็กจะแย่'"พูดไป ระวังจะโดนเด็กแกล้ง ยิ่งโตพลังก็ยิ่งเยอะ ฉันแทบจะไม่ไหว"'ขนของมานอนนี่เลยนะยะ เดี๋ยวป้าชลลี่คนสวยจะช่วยเล

โต๊ะอาหารในบ้านถูกจัดเตรียมขึ้นอย่างโอ่อ่าเหมือนทุกวัน สาวใช้เดินสวนกันไปมา ยกนั่นทีนี่ทีจนเจนิวาที่พึ่งเดินลงมาพร้อมเด็กน้อยทั้งสองสงสัย"เจนิวา"เสียงคุ้นหูที่เธอไม่เคยลืม กานดา แม่เลี้ยงที่รีบเดินปรี่เข้ามาด้วยรอยยิ้ม จับมือของเธอไว้แน่นเหมทอนคิดถึงเธอตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา"สบายดีนะจ้ะ"คงจะสบายดีอยู่หรอก คนที่เป็นสาเหตุทำให้แม่ต้องตายยืนหน้าด้านประจันหน้าเธออย่างไม่รู้สึกผิดแบบนี้"ค่ะ"เธอดึงมือกลับพร้อมตอบรับเสียงเรียบ เป้าหมายต่อไปจึงเป็นเจย์เดนและเจนนี่ "ตายจริงหลายยาย น่ารักน่าชังเชียว"เด็กน้อยทั้งสองเห็นปฏิกิริยาแม่ก็รู้ถึงตัวละครของคนตรงหน้า นี่คงเป็นแม่เลี้ยงที่ผู้เป็นแม่ไม่ค่อยพูดถึงนัก"สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ""ไปกินข้าวกันเถอะจ้ะ"โต๊ะอาหารเต็ใไปด้วยอาหารมากมายหรูหรา และมันก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว แต่ก่อนเธอแทบไม่ได้แตะข้าว เพราะทุกครั้งที่หย่อนก้นลงนั่งก็มีแต่ปัญหาและเรื่องราวให้ถูกลงโทษ"มัมมี๊ กินกุ้งสิคะ"อาจเพราะเด็กน้อยเห็นสีหน้าที่ดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย เธอจึงรีบตักของชอบให้"ขอบคุณจ้ะ เจย์กับเจนเคี้ยวให้ดีๆนะลูก"เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าลงมือกินก

"ฮึก!"เสียงสะอื้นของเด็กน้อยที่มุมห้องหลังผ่านไปห้านาทีดังก้องอยู่ในห้องนอนใหญ่ เจนิวามองลูกชายที่ยืนหันหลังเข้ามุมพบางถอนหายใจ เด็กเพียงสี่ขวบ ใจกล้าออกไปกันตามลำพัง แถมยังออกไปตาหาพ่อ นี่มันจะเกินไปแล้ว"มัมมี๊ ให้เจย์พอเถอะนะคะ"เด็กหญิงกอดมือแม่ หันมองพี่ชายฝาแฝดด้วยความสงสาร"เจย์เดนมานี่"และด้วยเสียงร้องสะอื้นของลูกชายและการขอร้องของลูกสาว สุดท้ายคนเป็นแม่อย่างเธอก็ใจอ่อนอยู่วันยังค่ำ เด็กน้อยยืนสะอื้น ก้มหน้าไม่สบตาแม่แม้แต่น้อย"เจนนี่ไปยืน"เด็กทั้งสองเบะปาก นานๆ ทีจะโดนแม่ดุ เพราะโดยปกติแล้วเจนิาาต้องออกไปทำงาน เวลาส่วนใหญ่จึงอยู่ที่บ้านกันตามลำพัง โอกาสที่จะโดนดุจึงแทบจะไม่มี"รู้รึเปล่าว่าทำผิดอะไร"แฝดสองก้อนพยักหน้า"เจนนี่พูดก่อน""เราออกไปไม่บอกมัมมี๊"เจนิวาถอนหายใจ หันมองลูกชายที่เช็ดน้ำตาป้อยๆ อย่างน่าสงสาร"เจย์เดนล่ะ""เจย์ไม่มีมารยาทกับคุณลุง"เธอถอนหายใจ อย่างน้อยเจ้าแฝดทั้งสองคนก็รู้เรื่อง โดยเฉพาะเจย์เดนที่พูดไปแบบนั้นต่อหน้าเดม หากน้ำตาลได้ยินเข้าปัญหาก็จะตามมาเป็นพรวน กลัวว่าพอคลาดสายตาลูกๆ จะเป็นอันตราย"แล้วทำไมถึงได้ออกไปแบบนั้น"เจย์เดนยื่นภาพใบหนึ่งให

"สวัสดีทุกแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน และยินดีต้อนรับเข้าสู่งานประมูลเพชร ที่หรูหรา และยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ จากบริษัทไดม่อนพาเลซค่ะ"เสียงปรบมือเกรียวกราวดังไปทั่วห้องโถงใหญ่ที่มีแขกดหรื่อมากหน้าหลายตานั่งเรียงรายกันเป็นตับ เพื่อประมูลเพชรที่หรูหราและถูกออกแบบมาพิเศษ เป็นชิ้นที่ไม่มีขายหน้าร้าน และมีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น ซึ่งแลกมากับราคาที่แพงหูฉี่จนแทบไม่ต้องบรรยายแถวหน้าเป็นพิเชษ และมีเจนนี่กับเจย์เดนนั่งขนาบข้าง เก้าอี้ด้านหลังก็เป็นเจนิวาที่นั่งอยู่มุมสุด เดมที่นั่งคั่นกลาง และน้ำตาลที่นั่งขนาบอีกด้านของเดมอีกที ส่วนนาธานนั้นแยกคัวไปนั่งกับเพื่อนที่ด้านหลัง"เอาล่ะค่ะ เรามาเริ่มชิ้นแรกกันดีกว่า ชิ้นแรก เป็นงานแจกันฝังเพชร และอัญมณีสีทองอร่าม วาดลวดลายแจกันด้วยนักวาดชื่อดังจากอเมริกา...."ของชิ้นแรกถูกเข็นออกมาจนผู้คนต่างฮือฮากับความสวยงาม ที่ส่องประกายเตะตา จนต้องยกป้ายประมูลกันถ้วนหน้า ของชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกประมูลไปเรื่อยๆ ซึ่งยังไม่มีชิ้นไหนที่ถูกตาเจนิวาเลยสักชิ้น"ลำดับต่อไป เป็นชุดเครื่องเพชร เหมาะสำหรับท่านผู้หญิงสุดสวยทั้งหลายค่ะ เริ่มกันที่ชิ้นแรก อัญมณีสีแดงสด สลับกับเพชรแ

"สามีใหม่ฉันอาจจะไม่ชอบข่าวฉาวนี้เท่าไหร่นะคะ คุณเด......อื้ออออ!?!?"มือหนาจับใบหน้าของเธอไว้แน่น ก่อนจะประกบริมฝีปากร้อนลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเจนิวาแน่นโดยไม่รุกล้ำ นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอหลับตาแน่นพลางยกมือขึ้นทุบไหล่คนตัวโตตรงหน้า แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล แม้เธอจะขัดขืนสักแค่ไหนก็ตาม แต่เดมก็ยังไม่ผละริมฝีปากร้อนของเขาออก"อื้ออ! อ่อย!"เสียงพูดอู้อี้พร้อมกับมือที่ทุบตีเขาไปหลายที ทำให้เดมค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก พร้อมกับนัยน์ตาของเขาที่มองสบกับนัยน์ตาสวยของเธอด้วยความรู้สึกยากที่จะอธิบาย แม้จะเป็นรสจูบที่ไม่รุกล้ำ แต่มันกลับกัดกินลใหายใจร้อนทั้งคู่ให้หายใจหอบเป็นจังหวะเดียวกันเพี้ย!ใบหน้าคมของเดมหันไปตามแรง เมื่อฝ่ามือของหญิงสาวตรงหน้าฟาดลงบนแก้มของเขาอย่างไม่ออมมือ นัยน์ตากลมโตที่แดงฉาดมองเขาด้วยความโกรธ ไม่คิดว่าชายที่เคยแสดงแต่มุมดีๆ ความเป็นห่วงเป็นใยและความหวังดี บัดนี้กลับล่วงเกินเธอได้อย่างหน้าไม่อาย"พี่ขอโทษ"คำขอโทษเสียงเรียบพร้อมกับใบหน้าที่หันมามองเธอราวกับพึ่งรู้สึกตัวทำให้ริมฝีปากสวยกระจุกยิ้มเยาะเล็กน้อย"ทำผิดแล้วขอโทษ แฟร์ดีนะคะ คุณว่าไหม"เธอประชด ก่อน