All Chapters of ตามรักคืนใจ [ลูกแฝด]: Chapter 71 - Chapter 80

1 อาทิตย์ผ่านไป“มัมมี๊ครับ!”นัยน์ตาคู่สวยหันมองร่างเล็กของลูกชาย ที่วิ่งเตาะเเตะเข้ามาโดยที่หัวยังสวมหมวกกันน็อกอยู่ด้วยรอยยิ้มกว้าง“ว่าไงเจ้าอ้วน”ร่างเล็กรีบนั่งลงพร้อมกับอ้าแขน รับตัวลูกชยที่โผเข้ากอดแน่น“มัมมี๊ครับ เจย์กับเจนขี่รถจักรยานเก่งแล้วนะครับ”เด็กน้อยอวดตาวาว ซึ่งคนเป็นแม่ก็ยิ้มรับ สายตาพลันเหลือบไปมองคู่พ่อลูกที่พึ่งเดินจูงมือกันมาติดๆ“มัมมี๊คะ แดดดี๊สอนแป๊ปเดียว เจนกับเจย์ก็ขี่ได้เลยค่ะ”เจนนี่เองก็ผละจากคนเป็นพ่อ วิ่งเข้าสวมกอดแม่ด้วยรอยยิ้มเช่นกัน“ลูกแม่เก่งที่สุดเลย”ฟอด! ฟอด!เจนิวาก้มลงหอมแก้มนิ่มของลูกคนละข้าง จนเด็กน้อยขำกันคิกคักด้วยความจักกะจี้ “แดดดี๊ต่างหากครับที่เก่ง มัมมี๊ต้องชมแดดดี๊ด้วยสิครับ”คนเป็นแม่ถึงกับชะงักกับคำของลูกชาย หันมองร่างแกร่งที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย แต่สายตาทั้งสองคู่ของลูกก็ดูราวกับกำลังคาดหวังให้เธอชใคนเป็นพ่อตาใสแป๋ว“คุณก็เก่งค่ะ”เธอพูดเสียงเรียบ รีบคว้ามือลูกจูงเข้าไปภายในบ้าน ไม่แม้แต่จะหันมามองสบตาคู่คมที่วาววับขึ้นเล็กน้อยด้วยความพอใจ เดมมองตามแผ่นหลังเล็กของภรรยาและลูกน้อยทั้งสองด้วยรอยยิ้ม สา

“โอ้โห เรือใหญ่มากค่ะแดดดี๊” ริมฝีปากหนายกยิ้ม รีบวางกระเป๋าลงบนเรือใหญ่ ก่อนจะยื่นมือไปจับเด็กหญิงข้ามขึ้นมายังเรือ ตามด้วยเด็กชายอย่างเจนเดน มือหนายื่นมาตรงหน้าเจนิวา เธอชั่งใจอยู่เล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือวางลงบนมือหนา “อ๊ะ!” ร่างเล็กเซมาปะทะกับอกแกร่ง เมื่อมือหนากระตุกมือของเธอเบาๆ จนลำตัวแนบชิดกับร่างแกร่งของเขา นัยน์ตาคู่สวยเงยหน้ามองคนตัวโตที่มองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อน พรึ่บ! ร่างเล็กรีบขยับตัวออกด้วยทีท่ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปนั่งบนเรือ ขนาบข้างลูกทั้งสองคนที่นั่งหันมองนั่นทีนี่ที ริมฝีปากหนายกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะรีบกลับเข้าเรือ “นั่งดีๆนะครับ เรือจะออกแล้วครับผม” นายไม้ตะโกนมาจากห้องขับเรือที่ชั้นหนึ่ง ก่อนเรือหรูสองชั้นจะค่อยๆออกตัวจากท่าเรือใหญ่ ตรงออกไปยังทะเลกว้างใหญ่ที่มีจุดหมายปลายทางคือเกาะเล็กๆที่ตั้งอยู่ใจกลางทะเลใหญ่ “เจย์เดน เจนนี่ อย่าซนเข้าใจไหมลูก” เจนิวาหันไปย้ำกับลูกด้วยสีหน้าจริงจังอีกที ซึ่งเจย์เดนและเจนนี่ก็หันมองหน้ากันพลางหัวเราะเสียงคิกคัก และหันมาพยักหน้ารับให้กับคำสั่งของคนเป็นแม่ “เด็กๆ”

อีกฝั่งหนึ่ง ร่างเล็กหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงใหญ่ พลันสายตาก็มองออกไปนอกหน้าต่างที่เปิดอยู่ มันเป็นภาพของเดมที่กำลังนั่งลงบนหินใต้ร่มไม้ใหญ่ ในมือก็ถือคันเบ็ด พรึ่บ!เมื่ออยู่ดีๆนัยน์ตาคู่คมก็หันมองมายังทางเธอ มือเล็กก็รีบคว้าหนังสือขึ้นมากางปิดใบหน้าเอาไว้ทันที"เห็นรึเปล่านะ"เธอพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อจะค่อยๆลดหนังสือเบ่มหนาลงช้าๆ จนนัยน์ตาสวยสามารถมองเห็นเดมที่นั่งอยู่ได้อีกครั้ง ครั้งนี้ใบหน้าคมที่ห่างออกไปราวยี่สิบเมตร มองไปทางอื่นแล้ว มีเพียงเธอที่ยังคงจ้อมองเขาอย่างไม่ละสายตา ในทุกท่วงท่าอิริยาบถอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าไหร่"อือ...."ร่างเล็กที่หลับพริ้มอยู่ครางเบาๆ ก่อนเปลือกตาสวยจะเปิดขึ้นช้าๆ เพดานสีขาว บวกกับความมืดโดยมีเพียงแค่ไฟสว่างไสวลอดผ่านจากด้านนอกเจ้ามายังในห้อง ทำให้เจนิวายันตัวลุกขึ้นช้าๆ"เผลอหลับไปหรอเนี่ย"ใบหน้าสวยหันมิงออกไปนอกหน้าต่าง พบว่าตอนนี้ตะวันได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว เหลือเพียงท้องฟ้าในยามค่ำ และน้ำทะเลที่โต้กระทบชายฝั่งขึ้นมาสูงจากเดิมเล็กน้อยเธอก้าวลงจากเตียงพร้อทกับเดินไปที่ประตู ก่อนมือเล็กจะเปิดมันออกช้าๆ แสงสว่างจากดวงไฟบนเพดานทำให้ดวงตาของ

เปลือกตาสวยที่หนักอึ้งเปิดขึ้นช้าๆ ดูเหมือนว่าเธอจะกอดเกี่ยวคนตัวโตจนลมหายใจติดขัด ทำให้เผลอลืมตาตื่นขึ้นมาทั้งแบบนั้น นัยน์ตาคู่สวยเงยหน้ามองใบหน้าคมที่อยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อยในความมืด มีเพียงแสงจันทร์ส่องสว่างเท่านั้น ที่พอให้นัยน์ตาคู่คมที่ลืมขึ้น หันมามองสบตาเธอด้วยความตกใจ “พี่ทำเธอตื่นหรอ” เสียงทุ้มถามขึ้นเบาๆ แต่คนตัวเลกในอ้อมแขนกลับไม่ได้ตอบคำถามเขาแม้แต่คำเดียว เธอเอาแต่ใช้นัยน์ตาคู่สวยที่ปรือขึ้นเล็กน้อยมองเขาอยู่นิ่งไปหลายวินาที จนคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล้กน้อย “เจ?” พรึ่บ! ริมฝีปากหนาที่เรียกเธอเสียวเบา กลับถูกปิดลงด้วยริมฝีปากอวบสวที่ประกบลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จนร่างแกร่งชะงัก แข็งทื่อไปทั้งร่าง ลิ้นเล็กของเธอพยายามสอดเข้ามาภายในโพรงปากร้อน ซึ่งก็ได้ผล เพราะความตกใจทำให้เดมไม่ทันระวังตัว เขาเผยอริมฝีปากออกเล็กน้อยพอให้ลิ้นร้อนของเธอสอดเข้าไปได้ พรึ่บ! มือหนาจับไหล่เล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะดันตัวของเธอออกไปพร้อมกับลมหายใจร้อนที่หอบกระเส่า เพราะริมฝีปากอวบสวยที่ทำให้เขาแทบคุมสติตัวเองไม่ไหว “เจ มีสติหน่อย” เดมพูดเสียงต่ำ เตือนให้คนที่ดูเหมือนจะถูกพิษไข้เล่นงานกลับมามี

“อือ….”ร่างเล็กที่นอนหลัลบอยู่บนเตียงใหญ๋ ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงบางสิ่งหนักอึ้ง ที่วางบาดอยู่บนเอว นัยน์ตาคู่สวยอ่อนเพลียเปิดขึ้นช้าๆท่ามกลางแสงอรุณเช้าตรู ที่สาดส่องแยงตา จนต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเธอหันมองรอบตัวด้วยหัวที่ปวดเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยที่พร่ามัวเล็กน้อยก้มลงมองเอวของตนเอง ก่อนจะต้องชะงัก เพราะมีลำแขนหนาของใครบางคนพาดอยู่บนเอวคอด เจนิวาค่อยๆเลื่อนใบหน้าสวยมองคนด้านข้างช้าๆ ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ ขอให้ทุกอย่างไอย่าเป้นอย่างที่เธอคิดเลย แต่สุดท้ายเธอก็ต้องผิดหวัง ใบหน้าคมที่หลับปุ๋ยอยู่ด้วยความอ่อนเพลียด้วยลมหายใจส่ำเสมอ ในระยะชิดใกล้ ทำเอาเธอถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ นัยน์ตากลมโตที่เบิกกว้างค่อยๆเลื่อนสายตากลับมามองตนเอง มือเล็กยกผ้าห่มที่แนบอกอวบขึ้นช้าๆ ภาวนาในใจว่าอย่าให้ทุกอย่างมันเลวร้ายมากกว่าที่เธอคิดเลย“อึก!”ร่างเล็กชะงัก ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาในตอนเช้าที่เย็นยะเยือก หัวใจของเธอกลับเต้นระส่ำ ทั้งยังมีเหงื่อที่ผุดขึ้นที่หน้าผาก มือเล็กราวกับหมดแรงลงชั่วขณะ ผ้าห่มในมือตกลงสู่อกของเธอดังเดิม มือล็กสั่นเทา ไม่ต่างจากหัวใจดวงน้อยที่เต้นตึกตักจนเธอแทบได้ยิ