All Chapters of สภาวะคลั่งรัก The Lunatic: Chapter 51 - Chapter 57

ช่วงบ่ายที่อากาศดีเป็นพิเศษหลังจากการสอบย่อย ลูนกำลังนั่งรอซันซ้อมบาสอยู่ที่โรงอาหารของคณะตามปกติ ชีวิตของเขาในตอนนี้ เรียกได้ว่าเข้าที่เข้าทางอย่างไม่น่าเชื่อ นับตั้งแต่วันที่สภาวะลูนาติกของเขาได้หายไป รวมถึงที่เขาได้กลับมาเป็นอีนิกม่าตามเดิมอย่างที่ควรจะเป็น ถึงแม้ว่าเขายังคงมีสองบุคลิกหมือนเดิมและ ยังมีการเถียงกันในหัวอยู่บวกกับสลับบุคลิกกันออกมาหาซันบ้างก็ตามแต่การที่ต้องมานั่งปรับตัวกับฟีโรโมนใหม่ที่แข็งแกร่งขึ้น และการที่ต้องรับมือกับสายตาของผู้คน โดยเฉพาะเหล่าโอเมก้าและอัลฟ่าบางคนที่เริ่มมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ ก็เป็นเรื่องที่น่าปวดหัวอยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรมากนัก เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน เขาก็จะเห็นซันอยู่ใกล้ๆ เสมอ ซึ่งส่วนใหญ่จะยืนทำหน้าบึ้งและปล่อยฟีโรโมนข่มขู่คนอื่นไปทั่วก็ตาม "โย่! น้องลูน!"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เคนกับท็อปเดินยิ้มแฉ่งตรงเข้ามาหาเขาที่โต๊ะ "มานั่งรอไอ้ซันอีกแล้วเหรอ"ลูนยิ้มรับ "ครับพี่เคน พี่ท็อป วันนี้ซ้อมนานเป็นพิเศษเลยนะครับ""ก็ใกล้แข่งแล้วน่ะ" เคนทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม "ว่าแต่... นี่ก็ใกล้วันเกิดมันแล้วนะ น้องลูนเตรียมของขวัญอะไรให

"ลูน!!! ... พ่อ! แม่! ไอ้เซน! มาทำอะไรที่นี่!" เสียงสวรรค์ดังขึ้น ซันที่มาถึงตามหลังได้เห็นเหตุการณ์สุดเซอร์ไพรส์เข้าพอดี ใบหน้าของซันเริ่มเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตะโกนลั่นคอนโด "กลับไปให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ! " "อะไรวะพี่... คนกำลังดูของดี" เซนยังคงปากดี "ไอ้เซน!" ซันพุ่งเข้าไปหาลูน ก่อนถอดแจ็คเก็ตของตัวเองคลุมร่างลูนไว้ก่อนที่จะปิดประตูโดยที่ให้ลูนอยู่ด้านใน แล้วเริ่มดันพ่อ แม่ และน้องชายตัวเองไปทางลิฟต์ "ซัน! ลูก! นี่น้องลูนที่หนูเคยเล่าใช่ไหม" แม่ของเขาพยายามถาม "ใช่ครับแม่! แต่กลับไปก่อนนะ! วันนี้ผมไม่พร้อมรับแขก" ซันผลักทุกคนเข้าลิฟต์ได้สำเร็จ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดพ่อของเขาก็ไม่วายตะโกนทิ้งท้ายสอนลูกชายคนโตของเขา"จะทำอะไร ก็อย่าลืมป้องกันด้วยนะลูก!" ติ๊ง! เสียงประตูลิฟต์ปิดลงทิ้งให้ซันยืนถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของเขาเอง...ภายในห้องนอน…หลังจากที่ซันปิดประตูล็อคเรียบร้อย ก็ได้เดินเข้าไปในห้องนอน และได้เห็นลูนที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ส่วนริบบิ้นสีแดงตัวต้นเรื่องได้ถูกกระชากออกจนหลุดลุ่ยและไปกองอยู่ข้างเตียงเรียบร้อยแล้วลูนยังคงเอาหน้าซุกกับแจ็คเก็ตของ

วินาทีที่เสียงหอบหายใจของซันปลุกเล้าให้ลูนขยับรุนแรงขึ้น ซันที่เริ่มเสียวกระสันจนแทบฉุดไม่อยู่เริ่มกอดรัดคอของลูนและฝังเขี้ยวเพื่อระบายความเสียว ก็ได้เหลือบไปเห็นบางอย่างที่สะท้อนอยู่บนนิ้วนางของเขา แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร ความถี่กระชั้นที่ลูนกระแทกเข้ามาก็เพิ่มขึ้นจนกระทั้งความอึดอัดของทั้งสองคนได้ถูกปลดปล่อยออกมา “อะ..อ๊าา/ อึก..อ่า”ทั้งซันและลูนไปถึงฝั่งพร้อมกัน ทุกความเคลื่อนไหวได้หยุดลง แต่ยังคงมีเสียงหอบกระเส่าจากความเหนื่อยล้าจากทั้งสองคน ลูนเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำขาวขุ่นบนร่างกายของซันจนสะอาด ก่อนจะแก้มัดริบบิ้นที่ข้อมือให้ ซันทิ้งตัวลงนอนที่เตียงและยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นมาดูให้ชัด ว่าก่อนหน้านี้ที่เขาเห็นบางอย่างที่มือของเขานั้นเป็นอะไรกันแน่ ก่อนจะได้คำตอบว่า มันคือแหวนแพลตตินั่มเกลี้ยงที่สะท้อนแสงไฟสลัวในห้องนั่นเอง หลังจากปรับลมหายใจให้คงที่ ซันก็พลิกตัวมานอนตะแคงข้าง กอดลูนเข้ามาแนบอกและจูบหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของลูนเบาๆ "ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ" “เห็นแล้วเหรอ”ลูนที่ซุกหน้ากับอกของซันในตอนแรกค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา "อืม" ซันพยักหน้าที่เปื้อนยิ้มไม่หุบ "ใส่ให้ตอน