Semua Bab สภาวะคลั่งรัก The Lunatic: Bab 11 - Bab 20

ซันที่ได้กลิ่นฟีโรโมนของลูนที่กำลังรั่วไหลออกมาพร้อมกับอาการฮีท ทำให้เขารู้สึกสับสนและ เกิดคำถามมากมายภายในใจ แต่เหมือนเป็นเพราะกลิ่นฟีโรโมนนั้นเช่นกันที่ปลุกสัญชาตญาณของอัลฟ่าพิเศษในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมา ซันมองภาพของลูนที่กำลังทรมานอยู่บนเตียง ใบหน้าขาวซีดขึ้นสีแดงระเรื่อ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า ริมฝีปากเผยอหอบหายใจอย่างหนักหน่วง มันเป็นภาพที่ดูอันตรายและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันอยู่ในหัวอย่างหนักหน่วง แต่เมื่อเห็นแววตาที่เจ็บปวดของลูน สัญชาตญาณบางอย่างก็ถูกกระตุ้นให้เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองก็ไม่คาดคิดว่าจะทำ "อดทนหน่อยนะ" ซันกระซิบเสียงแหบพร่า เขาค่อยๆ ปลดกระดุมกางเกงของลูนออกช้าๆ ความคิดที่จะเค้นความจริงหายไปหมด เหลือเพียงความต้องการที่จะช่วยปลดปล่อยอีกฝ่ายออกจากความทรมานนี้เท่านั้น ซันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบบนริมฝีปากของลูนที่กำลังสั่นเบาๆ ก่อนที่ลิ้นร้อนจะเริ่มกวาดต้อนหาความหวานจากโพรงปากของคนตรงหน้า เสียงครางอู้อี้ที่แทบไม่ได้สติของลูนยิ่งจุดเชื้อไฟในตัวเขาให้หลงใหลมากข

"นี่คนของกู...พวกมึงมีปัญหาอะไรไหม?" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและกดต่ำจนน่าขนลุก ทุกพยางค์ที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนที่ขวางหน้า กลุ่มของต้นที่ไม่เคยเจอแรงกดดันระดับนี้มาก่อนถึงกับตัวสั่น พวกเขารู้ดีว่าอัลฟ่าตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะต่อกรด้วยได้ "ข... ขอโทษครับ! พวกผมผิดไปแล้ว!" พูดจบพวกเขาก็รีบหันหลังวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงก้นบุหรี่ที่ยังคงมีควันกรุ่นอยู่บนพื้น เมื่อสถานการณ์คลี่คลายลง ซันก็ค่อยๆ เก็บฟีโรโมนของตัวเองกลับเข้าไป แต่เขายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง หูของเขาได้ยินเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงดังมาจากด้านหลัง เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง… ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของเขากระตุกอย่างรุนแรง ดวงตาสีเงินของลูนหายไปแล้ว เหลือเพียงดวงตาสีนิลที่ดูสับสนและหวาดผวาราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้าย "ขะ...ขอบคุณครับ...พี่ซัน" เสียงของลูนแผ่วเบาและสั่นเครือราวกับจะขาดใจ “อือ...ไม่เป็นไร มันเป็นหน้าที่ของกู ที่ต้องดูแลมึง” ซันตอบกลับไปโดยที่ในใจของเขามี

ลมหายใจร้อนผ่าวและกลิ่นฟีโรโมนที่ยั่วยวนจากลูนทำให้สัญชาตญาณอัลฟ่าของซันเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง "ว่าแต่...คืนนี้ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน" ลูนอีนิกม่าพูดต่อ พลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแผงอกของซันเบาๆ "ถึงแม้จะเพิ่งผ่านช่วงรัทของร่างนี้มาไม่นาน แต่วันนั้นที่นายใช้ปากให้ลูนอีกคนนั้น ก็ทำให้รู้สึกดีไม่น้อยเลยนะ ถึงคนที่ได้ปลดปล่อยในวันนั้นจะไม่ใช่ฉันก็เถอะ ไหนๆ คืนนี้ฉันก็ได้ออกมาแล้ว ฉันขอเป็นคนที่ได้ปลดปล่อยบ้างสิ" แววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและกลิ่นฟีโรโมนที่คลุ้งไปทั่วอย่างอย่างกับต้องการล่อลวงของอีกฝ่ายทำให้ซันแทบจะคลั่ง "ฉันต้องการนาย...ตอนนี้" สิ้นคำพูดนั้น ลูนอีนิกม่าก็เป็นฝ่ายรุกเข้าจู่โจมซันก่อน เขารั้งท้ายทอยของซันให้โน้มลงมารับจูบที่ร้อนแรงและดุดัน ลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากกวาดต้อนพลางมอมเมาคนตรงหน้าด้วยกลิ่นฟีโรโมนที่ยั่วยวนอย่างเอาแต่ใจ ปลุกเร้าอารมณ์ของซันให้ลุกเป็นไฟ ความสับสนและความโกรธเคืองถูกโยนทิ้งไปจนหมด เหลือเพียงแต่สัญชาตญาณของ อัลฟ่า และอีนิกม่าที่กำลังเรียกร้องหากันและกัน แต่แล้วซ

"Dissociative Identity Disorder สินะ อืม...ก็เคยมีเคสที่ถูกบันทึกไว้ในวารสารการแพทย์อยู่เหมือนกัน แต่มันหายากมากๆ" หัวใจของซันเต้นแรงขึ้นมาทันที "แล้วมันเป็นยังไงเหรอครับอาจารย์" "ในความเป็นจริงมันก็ไม่ใช่การมี 'สองเพศรอง' จริงๆ หรอก" อาจารย์อธิบาย "แต่มันคือสภาวะทางจิตใจที่ซับซ้อน บุคลิกหลักซึ่งเป็นเจ้าของร่างกายที่แท้จริง อาจจะเคยเผชิญกับเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตจนเกิดเป็นบาดแผลทางใจที่รุนแรงเกินกว่าจะรับไหว จิตใต้สำนึกจึงสร้าง 'อีกบุคลิกหนึ่ง' ขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเอง" "บุคลิกที่ถูกสร้างขึ้นมานี้ อาจจะมีลักษณะนิสัย เพศสภาพ หรือแม้กระทั่งเพศรองที่แตกต่างจากตัวตนที่แท้จริงโดยสิ้นเชิง มันคือกลไกการป้องกันตัวเองของสมองที่พยายามจะสร้างตัวตนใหม่ที่ 'ปลอดภัย' กว่าขึ้นมา ในกรณีที่เธอถาม บุคลิกที่ถูกสร้างขึ้นมาอาจจะแสดงออกว่าเป็นอัลฟ่า แต่ตัวตนที่แท้จริงอาจจะเป็นโอเมก้า หรือเพศรองอื่นที่ถูกกดเอาไว้ก็ได้ทั้งนั้น" ทุกคำอธิบายของอาจารย์มันตรงกับสิ่งที่ซันสันนิษฐานไว้ไม่ผิดเพี้ยน "แล้ว...แล้วมันจะกลับมาเป็นปกติได้ไหมค

วินาทีนั้นเอง...ที่เส้นความอดทนสุดท้ายของซันขาดสะบั้นลง แรงกดดันมหาศาลของฟีโรโมนอัลฟ่าพิเศษถูกปลดปล่อยออกมามันหนักหน่วงและรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จนนักศึกษาทุกคนในโรงอาหารต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก บางคนถึงกับทรุดลงไปกับพื้น เจ็ทเองก็ถึงกับหน้าซีดเผือด เขาถูกแรงกดดันนั้นบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก แขนที่เคยโอบรัดลูนไว้แน่นคลายออกโดยอัตโนมัติ "มึง...!" ซันไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเดินตรงเข้าไปหาเจ็ทด้วยสายตาของนักล่า ก่อนจะกระชากคอเสื้อของเจ็ทแล้วเหวี่ยงร่างนั้นกระเด็นไปชนกับโต๊ะข้างๆ อย่างแรงจนโต๊ะล้มระเนระนาด "อ๊าก!" เจ็ทร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ลูกสมุนของเจ็ทที่เห็นหัวหน้าโดนซัดลงไปกองกับพื้นก็รีบปล่อยตัวริวแล้ววิ่งหนีไปคนละทิศละทางทันที ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีเพียงลูนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ฟีโรโมนที่เกรี้ยวกราดของซันมันควรจะทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวและอึดอัด แต่มันกลับไม่เป็นเช่นนั้น เขากลับรู้สึกปลอดภัยอย่างน่าประหลาดใจ ตอนนี้ฟีโรโมนของซันที่แผ่กระจายอยู่รอบตัวเขาราวกับเป็นเกราะป้องก