All Chapters of สภาวะคลั่งรัก The Lunatic: Chapter 41 - Chapter 50

57 Chapters

ตอนที่ 41

บ่ายวันหนึ่งขณะที่ลูน (โอเมก้า) กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดเพียงลำพัง เขาก็รู้สึกถึงเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นในหัว ซึ่งมันก็เกิดขึ้นบ่อยจนเขารู้สึกเคยชินแล้ว 'น่าเบื่อชะมัด... อ่านอะไรนักหนา' เสียงของลูน (อีนิกม่า) ดังขึ้นอย่างเกียจคร้าน 'ก็มันจำเป็นไหมล่ะ เราเป็นนักศึกษาใกล้สอบ ก็ต้องอ่านหนังสือไหม' ลูน (โอเมก้า) โต้ตอบในใจ 'ก็แล้วยังไงล่ะ?' เสียงนั้นตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ 'ก็ฉันเบื่อนี่ ตั้งแต่ที่เราเชื่อมต่อกันได้ ฉันก็อยากออกมาข้างนอกบ้าง และตอนนี้ฉันก็รู้สึกถึงเขาด้วย' 'นายหมายถึงพี่ซันเหรอ' 'ก็ใช่น่ะสิ เขาอยู่ใกล้ๆ แถวนี้แหละขอฉันออกไปเถอะน่า ฉันอยากเจอเขา' ลูน (โอเมก้า) ถอนหายใจในใจอย่างยอมจำนน 'ก็ได้... แต่อย่าสร้างเรื่องวุ่นวายล่ะ' หลังจากที่ตกลงกันได้ ลูนค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขายกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อยก่อนจะปิดหนังสือดัง 'ปึบ' และลุกขึ้นเดินออกจากห้องสมุดไปทันที ร่างนั้นเดินไปตามทางเดินของคณะอย่างมีจุดหมาย สายตาคมกวาดมองไปรอบๆ จนกระทั่งไปหย
Read more

ตอนที่ 42

"ฉันห่วงคนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้" ซันตอบชัดเจน "และนั่นก็หมายถึงทั้งหมดที่เป็นนาย ไม่ว่าจะบุคลิกไหน" "ไม่" อีนิกม่าสวนกลับทันควัน "ทั้งที่ฉันต่างหากคือตัวจริง! เจ้านั่นมันแค่ส่วนเสี้ยวที่แตกออกไป ทำไมนายเอาแต่ห่วงมันนัก และที่สำคัญ" เขาก้าวประชิดตัวซันจนหน้าแทบจะชนกัน "ฉันกัดนายแล้ว นายต้องเป็นของฉันสิ" สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่รุนแรงแผ่ออกมา แต่ซันไม่ได้ถอย "พันธะชั่วคราวนั่น ฉันทำเพื่อช่วยชีวิตนาย" ซันพูดเสียงเรียบ "และถ้าวันหนึ่งมันจะเป็นพันธะถาวร มันต้องเกิดจากความเต็มใจของพวกนายทั้งคู่" เขามองลึกเข้าไปในดวงตาสีเงินนั้น "ไม่ใช่แค่นายที่เป็นอีนิกม่าตอนนี้ หรือแค่ลูนที่เป็นโอเมก้าเท่านั้น" ลูน (อีนิกม่า) จ้องตอบอย่างไม่ลดละ บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่ตึงเครียดขึ้นชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มออกมา "นายมัน... น่าสนใจกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก" เขายอมถอยออกมาหนึ่งก้าว "ดื้อ... แต่ก็ไม่เลว" เขายกมือขึ้นนวดที่ขมับตัวเองเบาๆ "ชิ... เจ้านั่นเริ่มก
Read more

ตอนที่ 43

"เขาใจเย็นลงมาก" เขานึกถึงเหตุการณ์ที่อีนิกม่าสลับออกไปเจอเพื่อนๆ ของซัน "เขาเหมือนแค่พยายามปกป้องผมมากกว่า เดี๋ยวนี้บางทีเขาก็ออกมาเองดื้อๆ เลย ทั้งที่ผมไม่ได้กลัวอะไร เขาแค่บอกว่า เขาอยากออกมาเจอ..." ลูนหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงซันคุณหมอพยักหน้าอย่างพอใจ "นั่นเป็นสัญญาณที่ดีมากครับคุณลูน มันไม่ใช่แค่การ 'สลับ' เพราะเกิดจากกลไกในการป้องกันร่างกายและความรู้สึกเพียงอย่างเดียวเหมือนแต่ก่อน แต่มันคือการ 'แบ่งปัน' พื้นที่ซึ่งกันและกัน พวกคุณเริ่มยอมรับการมีอยู่ของอีกฝ่ายได้ดีขึ้นกว่าช่วงแรกมากเลยครับ""แต่..." ลูนก้มหน้าลงเล็กน้อย "ลึกๆ แล้วผมก็ยังรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในใจเลยครับ เหมือนมีกำแพงหนาๆ ที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ ความกลัวมันยังไม่ยอมหายไปไหน"คุณหมอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ลูนครับ... ยาและการบำบัดที่เราทำกันมาตลอด มันคือเครื่องมือที่ช่วยให้คุณรู้สึก 'คงที่' ช่วยให้คุณมีสติพอที่จะจัดการกับสภาวะตรงหน้า และช่วยให้คุณทั้งสองคนเลิกมองอีกฝ่ายเป็นศัตรู"เขาประสานมือไว้บนโต๊ะ "แต่ต้นตอจริงๆ เกิ
Read more

ตอนที่ 44

ร่างของผู้เป็นแม่โผเข้ากอดลูกชายที่ไม่ได้พบกันนานหลายปีแน่น โดยไม่รอปฏิกิริยาใดๆ การสัมผัสที่ไม่ได้คาดคิดนั้นทำให้ร่างของลูนเกร็งขึ้นมาชั่วขณะ เขายืนตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมกอดนั้น สัญชาตญาณแรกคือความกลัวกลัวว่าแรงหรือสภาวะที่เขาควบคุมไม่ได้จะเผลอทำร้ายผู้หญิงที่บอบบางตรงหน้า "ม… แม่ครับ" เสียงของเขาสั่น แววตาที่เป็นสีดำเปลี่ยนเป็นสีเงินวาว "ผ… ผมขอโทษ ผมกลัวครับ ผมกลัวว่าจะทำร้ายแม่อีก" คำพูดและน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของลูนอีนิกม่าที่ออกมาแทนบุคลิกก่อนหน้านั้น ทำให้ผู้เป็นแม่คลายอ้อมกอดลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ปล่อยมือ เธอใช้สองมือจับแขนของลูกชายไว้แน่น จ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดนั้น "ทำร้ายอะไรกันลูก" เธอลูบแก้มเขา น้ำตาแห่งความคิดถึงไหลอาบแก้ม "แม่ไม่เคยกลัวลูกเลยนะ แม่แค่คิดถึง คิดถึงเหลือเกิน" "แม่ไม่เคยโกรธลูกเลยนะ แม่รอวันนี้มาตลอด รอลูกของแม่กลับบ้าน" คำพูดคำว่า ‘รอ’ และ ‘ไม่เคยโกรธ’ จากผู้เป็นแม่ ได้ทลายกำแพงความกลัวที่เกาะกุมหัวใจของลูนมาทั้งชีวิต เขื่อนน้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้จึงพังทลายลงมาอ
Read more

ตอนที่ 45

คืนนั้น... ในห้องนอนของลูน ทั้งลูนและซันถูก แม่ส่งเข้าห้องนอนเพื่อให้พักผ่อนแต่หัววันราวกับรู้ว่าพวกเขา คงจะต้องมีเรื่องอื่นๆ ที่จะต้องคุยกันเป็นการส่วนตัว จนตอนนี้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบ "พี่ซัน..." ลูนเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน "หืม?" ซันที่นั่งอยู่บนขอบเตียง เงยหน้าขึ้นมอง "ขอบคุณนะ..." "ขอบคุณเรื่องอะไร วันนี้พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย" ซันยิ้มอย่างอ่อนโยน "ขอบคุณที่อยู่ข้างๆ ผม ทั้งวันนี้ และก็ตลอดเวลาที่ผ่านมา" ลูนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าซัน "ถ้าไม่มีพี่ ผมก็ไม่รู้ว่าจะกล้ากลับมาที่นี่ไหม คือผมอยากจะบอกพี่ว่า..." เขาสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "ผมคิดว่า ผมรักพี่ครับ" คำสารภาพรักของลูนทำให้ซันนิ่งไปชั่วขณะ หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่รอยยิ้มที่กว้างที่สุดจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า เมื่อได้ยินสิ่งที่รอฟังมานานจากปากของคนที่เขารัก "ฉันก็รักนาย... ลูน" ซันดึงลูนเข้ามากอดแน่น ซุกใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่ม สูดกลิ่นหอมแป้งเด็ก
Read more

ตอนที่ 46

ส่วนลีโอที่ได้ยินประโยคที่ไม่คาดคิดจากพ่อที่ปกติจะดูเคร่งเครียดตลอดเวลา ทำได้เพียงยกแท็บเล็ตขึ้นมาบังหน้าและกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่นไปหมด "อ้าว... พ่อก็แค่อยากรู้" พ่อของลูนยังพูดด้วยใบหน้านิ่งเหมือนเดิม "ก็ตอนนี้เจ้าลูนมีทั้งสองเพศรองนี่แม่ ถ้ารู้ว่าจะได้เขยหรือว่าสะใภ้ พ่อก็จะได้รู้ว่าเราต้องเตรียมสินสอดไปขอ หรือเตรียมห้องรอรับสินสอด""พ่ออออ!" ลูนโวยวายแก้เขิน ซันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติ เขาหันไปสบตากับพ่อของลูนที่ยังคงมองมานิ่งๆ รอคำตอบ "เอ่อ... คุณอาครับ" ซันกระแอมเบาๆ และเหลือบไปมองลูนที่นั่งอยู่ข้างๆ และแทบจะมุดหน้าหนีลงไปในถ้วยข้าวต้มด้วยความเขินอยู่ ก่อนจะหันกลับมาตอบพ่อของลูนอย่างจริงจัง "สำหรับผมไม่ว่าลูนจะเป็นยังไง เขาคือลูนของผมครับ" "ผมรักที่เขาเป็นตัวเขาครับ" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะสรุปคำตอบให้ฟัง "เพราะงั้น จะให้เป็นลูกเขยหรือลูกสะใภ้ผมยินดีทั้งนั้นครับ ขอแค่ได้อยู่ด้วยกันก็พอ"
Read more

ตอนที่ 47

หลังจากวันที่ซันไปขออนุญาตครอบครัวของลูนอย่างเป็นทางการ ลูนก็ย้ายเข้ามาอยู่ที่ห้องของซันทันที เพราะแม่กับพ่อของลูนคิดว่าให้อยู่เพื่อปรับตัวด้วยกันก่อนจะถึงเวลาจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด ชีวิตในมหาวิทยาลัยของพวกเขากลับเข้าสู่ภาวะปกติ การที่ลูนย้ายมาอยู่ด้วยกันทำให้ซันสามารถดูแลเขาได้อย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะเมื่อรับรู้ได้ถึงอาการบางอย่างที่ค่อยๆ ปรากฎก่อนจะใกล้ถึงวันพระจันทร์เต็มดวง และแล้วคืน Blue Moon ก็มาถึง แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ในห้องพักของซัน ลูนกำลังยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง มองดูท้องฟ้าที่กำลังจะเปลี่ยนสี ที่ถึงแม้บรรยากาศเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความกังวล ซันที่ได้กลิ่นความกังวลจากฟีโรโมนที่ปล่อยออกมาจางๆ ของลูนก็เดินเข้ามากอดเขาจากด้านหลังเบาๆ พร้อมวางคางเกยบนไหล่นั้น "กลัวไหม" ซันกระซิบถาม ลูนพยักหน้าช้าๆ มือของเขาสั่นเล็กน้อย "ครับ... ผมกลัว" เขาตอบเสียงแผ่ว "ไม่ใช่แค่ผม ข้างในนี้ 'เขา' ก็กลัวไม่แพ้กัน" ลูนยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง "เขากลัวว่าถ้าพลังมันรุนแรงเกินไป เขาอาจจะเผลอทำร้ายพ
Read more

ตอนที่ 48

ลูนอีนิกม่ากรีดร้องออกมาสุดเสียง มันคือเสียงร้องที่เหมือนสัตว์กำลังบาดเจ็บและไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้ “ปล่อยเถอะนะซัน…นายจะเจ็บนะ” ลูนอีนิกม่ารู้ดีว่าฟีโรโมนที่คุมไม่ได้ของเขากำลังทำร้ายซันอยู่ พยายามที่จะผลักให้ซันอยู่ห่างจากเขา "ฉ... ฉันไม่เป็นไร!" ซันรีบตอบพร้อมกับค่อยๆ ปล่อยกลิ่นของฟีโรโมนอัลฟ่าอันอบอุ่นเพื่อ กดทับสัญชาตญาณที่บ้าคลั่งนั้นไว้ "ฉันจะไม่ปล่อยนาย! ฉันทนได้เพื่อนาย!" ซันกดร่างที่เริ่มดิ้นรนของลูนไว้ เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเงินที่วาววับก่อนจะพยายามเรียกสติของลูนให้กลับมา "มองฉัน... ลูน... ไม่ว่าจะเป็นนายคนไหนมองแค่ฉัน!" เขาไม่รอช้าโน้มใบหน้าลงไปยังซอกคอขาวที่เขาเคยกัด ตำแหน่งเดิมที่เขาเคยสร้างพันธะชั่วคราวไว้ "ฉันรักนายนะ!!!" ซันพูดก่อนจะฝังคมเขี้ยวลงไปอย่างสุดแรง! "อ๊าาาาาาากกกก!!!" เสียงกรีดร้องของลูนดังลั่นห้อง ร่างกายของลูนกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เมื่อฟีโรโมน อัลฟ่าบริสุทธิ์ของซันทะลักเข้าสู่กระแสเลือด ได้หลอมรวมเข้ากับพลังมหาศาลในช่วงเวลาที่ลูน กำ
Read more

ตอนที่ 49

ลูนพึมพำพลางพ่นลมหายใจหอบหนักที่ข้างหู ของซันก่อนจะขบเม้มเบาๆ ที่ติ่งหู "อ๊ะ!" ซันสะดุ้งเฮือก เผลอจิกผ้าปูที่นอนแน่น ลูนที่เริ่มรุกต้อนซันมากขึ้นด้วยการจูบพรมมาที่หัวไหล่ขวา จากนั้นก็ใช้ความอุ่นชื้นของปลายลิ้นไล้เลียดชิมส่วนอื่นๆ ของคนตรงหน้าอย่างกระหาย ส่วนมือของเขาก็เลื่อนลงไปใช้นิ้วโป้งกดส่วนปลายของแก่นกายของซันและใช้สี่นิ้วที่เหลือกอบกุมและขยับขึ้นลง “อะ...อ๊ะ...ลูน” ซันเริ่มส่งเสียงครางกระเส่าออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่เมื่อลูนค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้น “เสียวเหรอครับ” ลูนก้มกระซิบลงไปถาม พลางจ้องมองผิวเนื้อเนียนละเอียดเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อจากแรงอารมณ์นั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับรุ่นพี่ที่เขารัก "ผมรักพี่นะครับ" "ฉันก็รักนาย... ลูน" ลูนตัดสินใจกดเขี้ยวคมลงไปบนผิวเนื้อของซัน "อ๊ะ...อ๊าาา!" ซันร้องออกมาเสียงหลง! ความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นปราดตามมาด้วยความรู้สึกเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทบจะรู้สึกเสร็จสมในทันทีที่ ฟีโรโมนของลูนทะลักเข้ามาในร่างของซัน จนตราพันธะปรากฏขึ้นที่อกข้าง
Read more

ตอนที่ 50

ร่างของลูนฟุบลงบนอกกว้างของซันทันทีที่ได้ปลดปล่อย เขาและซันหอบหายใจอย่างหนักหน่วงจนตัวโยน กลิ่นฟีโรโมนของทั้งคู่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักของพวกเขา ซันที่กลับมาหายใจได้ปกติค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มที่ชื้นเหงื่ออย่างของลูนแผ่วเบา ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างโอบใบหน้าของลูนขึ้นมาให้มองเขา "พี่ซัน..." ลูนเรียกซันเสียงสั่น "ขอบคุณนะครับ" "ขอบคุณเรื่องอะไร ฉันบอกแล้วไงว่าฉันยินดี" ซันจ้องมองนัยตาสีเทานั้นนิ่ง ก่อนจะยิ้มให้ลูน "ผมคิดว่าอาการลูนาติกของผมน่าจะหายไปแล้ว ตอนนี้ผมไม่รู้สึกถึงมันเลยครับ แต่ว่า..." ลูนพูดเสียงอ้อมแอ้ม "ถึงอาการคลั่งจะหายไป แต่ดูเหมือนว่ามันจะยังไม่พอ" ดวงตาสีเทาที่ดูจะกลับมาเป็นปกติ กลับมาฉ่ำเยิ้มด้วยแรงปรารถนา ก่อนจะขยับสะโพกเข้าหาซันอย่างลืมอาย “อึก...ลูน... ยังไม่พออีกเหรอ” ซันกลับรู้สึกคับแน่นช่วงล่างอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงความแข็งขืนของแท่งรักของลูนที่ยังไม่ยอมอ่อนตัวลงเลยแม้จะได้ปลอดปล่อยไปแล้ว เขาลืมไปเลยว่าของลูนยังค
Read more
PREV
123456
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status