All Chapters of สภาวะคลั่งรัก The Lunatic: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อลีโอเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของลูน ซันก็เริ่มก้าวถอยหลังไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างช้าๆ เตรียมพร้อมที่จะรับฟังเรื่องราวที่เขารู้สึกได้ว่ามันสำคัญมากสำหรับการตัดสินใจในอนาคตของเขา ลีโอละสายตาจากซัน หันกลับไปมองใบหน้าที่กำลังนอนหลับของน้องชาย แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้มานานนับสิบปี "ครอบครัวของเรา อาจจะดูไม่เหมือนครอบครัวทั่วไป" ลีโอเริ่มต้นเล่า "เพราะพ่อของผมก็เป็นอัลฟ่าพิเศษเหมือนกับคุณ ส่วนแม่เป็นโอเมก้าไร้กลิ่น พวกเขาเป็นคู่แห่งโชคชะตาของกันและกัน ส่วนผมเองก็เป็นอัลฟ่าธรรมดา แต่ลูน เขาเกิดมาแตกต่าง" "ลูนเกิดมาพร้อมกับยีนส์ของ 'อีนิกม่า' เพศรองที่หายากและทรงพลังที่สุดในบรรดาเพศรองทั้งหมด มันคือพรสวรรค์แต่ในขณะเดียวกันมันก็คือคำสาป" "ตอนเด็กๆ ลูนเป็นเด็กที่ร่าเริงและน่ารักมาก แต่พวกเราสังเกตเห็นได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง เขามีพละกำลังมากกว่าเด็กทั่วไป และบางครั้ง ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง เขาก็จะดูกระสับกระส่ายและหงุดหงิดง่ายเป็นพิเศษ พ่อต้องคอยใช้ฟีโรโมนอัลฟ่าพิเศษของท่านเพื่อช่วยสะกดสัญชาตญาณด

“คุณบอกผมใช่ไหมว่า ครั้งแรกที่เจอกับลูนอีนิกม่า คุณได้มีอะไรกับน้องผมไปแล้วในวันนั้น” สายตาของลีโอค่อยๆ เลื่อนกลับมาจับจ้องที่ซันอีกครั้ง “ช... ใช่ครับ” ซันตอบอย่างไม่เต็มปากนัก เพราะยังไม่ชินที่จะบอกว่าอัลฟ่าพิเศษอย่างเขาได้ไปอยู่ใต้อาณัติของน้องชายคนตรงหน้าแล้ว ลีโอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน การปรากฏตัวของซันในชีวิตของลูน การที่ซันเป็นอัลฟ่าพิเศษเพียงคนเดียวที่เข้าใกล้ลูนได้มากขนาดนี้ และการที่ซันคือคนที่ลูนอีนิกม่าเลือกที่จะเปิดเผยตัวตนให้เห็นถึงสองครั้ง "คุณ..." ลีโอเค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก "หรือว่า...บางที...คุณอาจจะเป็นคู่ชะตาของน้องผมก็ได้นะ " หัวใจของซันเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องพรหมลิขิตหรือคู่แห่งโชคชะตามาก่อน แต่วินาทีนี้เขากลับอยากจะเชื่อมันสุดหัวใจ ลีโอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทของเขา ก่อนจะหยิบกล่องโลหะสีเงินขนาดเล็กออกมา มันดูเรียบหรูและถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี เขาเปิดมันออก เผยให้เห็นหลอดฉีดยาขนาดเล็กที่บรรจุของเหลวสีใสเอาไว้หนึ่งหล

ริวที่ดูจะช็อกที่สุดอุทานออกมาเสียงดัง ก่อนที่เคนและท๊อปจะช่วยกันตะครุบปากเอาไว้ได้ทัน เพราะกลัวว่าคนอื่นๆ จะได้ยิน ลูนที่เพิ่งได้สติรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเองด้วยความอับอายทันที เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์นี้จริงๆ! แต่ซันกลับแตกต่างออกไป... เขาไม่ได้มีท่าทีตกใจหรือเขินอายเลยแม้แต่น้อย เขากลับหันไปมองเพื่อนๆ ของเขาด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปโอบไหล่ของลูนที่ยังคงนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเตียงไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ" ซันประกาศกร้าว "กูกำลังจีบน้องรหัสของกูอยู่ พวกมึงมีปัญหาอะไรไหม" คำที่ซันพูดออกมานั้นทำให้ทั้งสามคนถึงกับร้อง "โห่!" ออกมาพร้อมกัน ก่อนที่เสียงแซวต่างๆ นานาจะตามมาเป็นระลอก "ในที่สุดมึงก็ยอมรับแล้วนะเพื่อน!" "ร้ายกาจจริงๆ เลยนะพี่ซัน! แอบมาทำอะไรกันสองต่อสองในห้องพยาบาลเนี่ย!" ท่ามกลางเสียงแซวที่ดังไปทั่วห้องพยาบาล ลูนได้แต่แอบมองใบหน้าด้านข้างของซันที่กำลังยืนยิ้มอย่างมีความสุข...และในใจของเขาก็พลันรู้สึกอบอุ่นและ

ลูนที่มัวแต่สังเกตบรรยากาศในงานจนไม่ได้ระวังตัว ก็ถูกนักศึกษาชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะรีบร้อนเดินเข้ามาชนจากด้านหลังอย่างจังจนแก้วชานมไข่มุกในมือของเขาเกือบจะหก "โอ๊ะ! ขอโทษครับ! ผมไม่ทันมองจริงๆ" ชายคนนั้นรีบพูดขอโทษขอโพย "ไม่เป็นไรครับ" ลูนตอบกลับไปอย่างไม่ถือสา ในจังหวะที่ชุลมุนนั้นเอง...ที่ชายคนนั้นแอบหย่อนยาสีขาวเม็ดเล็กๆ ลงไปในแก้วชานมของลูนอย่างรวดเร็วและแนบเนียน ก่อนจะรีบโค้งหัวขอโทษอีกครั้งแล้วหายวับไปกับฝูงชน ลูนไม่ได้เอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนรอริวต่อไปอย่างใจเย็น เมื่อริวได้ทาโกยากิกลับมา ทั้งสองคนก็หาโต๊ะว่างนั่งกินและรอพวกซันกลับมา ลูนยกแก้วชานมขึ้นมาดูดอย่างไม่คิดอะไรจนกระทั่ง สิบนาทีผ่านไป... "ทำไมพวกนั้นยังไม่กลับมากันอีกนะ" ริวบ่นอุบ "อาจจะยังไม่เสร็จก็ได้มั้ง" ลูนตอบ แต่แล้วเขาก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในร่างกาย มันเริ่มต้นจากความรู้สึกร้อนวูบวาบที่แล่นไปทั่วร่าง อุณหภูมิร่างกายของเขาสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว เหงื่อแตกพล

เขารวบรวมสมาธิทั้งหมด ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของมันให้กลายเป็นความอบอุ่นที่มั่นคง และปลอดภัย เหมือนแสงแดดยามเช้าที่โอบล้อมทุกชีวิตบนโลก เหมือนผืนดินที่กว้างใหญ่และไม่เคยสั่นคลอน ฟีโรโมนของเขากลายเป็นเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปปะทะกับกลุ่มฟีโรโมนของลูน เพื่อโอบกอดคนตรงหน้าที่กำลังเจ็บปวด "ลูน..." เขาเรียกชื่อคนรักด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ "ลูน...ได้ยินพี่ไหม" ร่างที่กำลังดิ้นทุรนทุรายของลูนชะงักไปเล็กน้อย "มันจบแล้วนะ นายปลอดภัยแล้ว" ซันพูดต่อ เขาค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งข้างๆ "พี่อยู่นี่แล้ว...ไม่มีใครทำอะไรเราได้แล้วนะ" เขาพยายามสื่อสารเข้าไปยังจิตใจที่สับสนวุ่นวายของลูน พยายามสื่อให้ถึงตัวตนทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันอยู่ข้างใน "ลูน พี่รู้นะ ว่านายกำลังเจ็บปวด แต่ได้โปรด...กลับมาหาพี่เถอะนะ" ดูเหมือนว่าคำพูดของเขาจะได้ผล อาการคลุ้มคลั่งของลูนเริ่มสงบลงเล็กน้อย แต่ฤทธิ์ยาที่รุนแรงและภาพความทรงจำในใจที่ถูกขุดขึ้นมาอีกครั้งมันก็ยังคงมีผลต่อความรู้ส