All Chapters of สภาวะคลั่งรัก The Lunatic: Chapter 31 - Chapter 40

แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านม่านหน้าต่างที่ไม่คุ้นตา ปลุกให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ ลูน กะพริบตาสีนิลถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงสว่าง ความรู้สึกแรก ที่เขารับรู้ไม่ใช่ความสดชื่น แต่เป็นความปวดเมื่อยที่แล่นปราดไปทั่วทั้งร่างกาย ราวกับเพิ่งผ่านศึกหนักมาตลอดคืน เขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ แล้วก็ต้อง เบิกตากว้าง ด้วยความตกตะลึง บนตัวเขาไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว...ร่างกายของเขามีแต่ร่องรอยสีแดงช้ำและรอยกัดที่ประทับอยู่ทั่วแผงอกและลาดไหล่ กลิ่นควันไม้ผสมอายฝนที่คลุ้งปะปนกับกลิ่นแสงแดดยามเช้าที่แสนอบอุ่นของซันอย่างเข้มข้นจนน่าเวียนหัว ส่วนสภาพห้องที่เขาเห็นตอนนี้ไม่ต้องพูดถึง เพราะมันเละเทะราวกลับมีโจรมาพังห้องเลยก็ว่าได้ และเมื่อเขามองไปด้านข้าง ก็ได้พบกับ ซัน ที่กำลังนอนหลับสนิทในสภาพเปลือยเปล่าเช่นกัน แผ่นหลังกว้างเต็มไปด้วย รอยเล็บ จางๆ และรอยกัดที่คอที่ถูกทำอย่างตั้งใจ ร่างกายของเขายังคงมี คราบน้ำรัก ที่แห้งกรังของคนสองคนที่ร่วมรักกันตลอดทั้งคืนเปรอะเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนและหน้าท้องอย่างโจ่งแจ้ง ภาพนั้นทำใ

"ก็...นิดหน่อยว่ะ คนมันรักกันอะนะ" "พี่ซัน!" ลูนร้องเสียงหลง ทุบไปที่อกแกร่งเบาๆ ด้วยความเขินอาย แต่ก็ไม่ได้ดิ้นหนี ริวที่เห็นภาพนั้นก็ได้แต่ส่ายหัว "ร้ายจริงๆ เลยนะพวกพี่เนี่ย! เรื่องใหญ่ขนาดนั้นเพิ่งผ่านไปหยกๆ ยังจะมีอารมณ์มาทำตัวหวานกันอีกนะ!" เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นว่าลูนยังคงดูกังวลและสับสนอยู่บ้าง "เอ่อ...ดูเหมือนนายคงจะมีเรื่องต้องคุยกับพี่ซันต่อสินะ งั้น...เดี๋ยวเราขอตัวกลับก่อนดีกว่า มีอะไรก็โทรมานะลูน" ริวพูดพลางตบบ่าเพื่อนเบาๆ อย่างให้กำลังใจ เขารู้สึกได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับลูนมันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ในตอนนี้ การปล่อยให้เพื่อนได้อยู่กับคนที่ไว้ใจน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด "ขอบใจนะริว" ลูนพึมพำตอบเบาๆ เมื่อริวเดินออกจากห้องไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องก็กลับสู่ความเงียบอีกครั้ง ซันค่อยๆ ปล่อยลูนออกจากอ้อมแขน เขามองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลที่ยังคงสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความสับสน "ลูน...เรื่องเสียงในหัว" ซันเริ่มต้นพูดอย่า

"วันนั้น...มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดา" ลีโอพูดต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "วันนั้นเป็นคืน 'Blue Moon' และคนที่ทำร้ายคุณแม่ ก็คือตัวนายที่อาการลูนาติกกำเริบ" "ไม่จริง!" ลูนตะโกนออกมาสุดเสียง น้ำตาเริ่มไหลทะลักออกมาอาบแก้ม "พี่โกหก! ผมไม่มีทางทำแบบนั้น!" 'ใช่แกทำ...' เสียงของอีนิกม่าดังแทรกขึ้นมาในความคิด มันไม่ใช่เสียงที่เกรี้ยวกราด แต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน 'ถ้าจะพูดให้ถูกคือเราทั้งคู่...แต่ฉันคือคนที่ต้องจดจำมันมาตลอดมากกว่า' "ไม่! ไม่จริง! ออกไปนะ!"ลูนเริ่มสติแตก เขายกมือขึ้นมาทุบหัวตัวเองอย่างแรง "ลูน! ใจเย็นๆ!" ซันรีบพุ่งเข้าไปรวบตัวลูนเข้ามากอดไว้จากด้านหลังทันที "ปล่อยผม! พี่ลีโอโกหก! ผมไม่ได้ทำ!" ลูนดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งในอ้อมแขนของซัน "ฟังพี่ก่อนลูน!" ลีโอตะโกนขึ้นเพื่อเรียกสติ "ตอนนั้นเรายังเด็กมาก! เราควบคุมตัวเองไม่ได้! มันเป็นเพราะพลังของ 'อีนิกม่า' ในตัวเราต่างหาก!" คำว่า "อีนิกม่า" ทำให้ลู

"แต่ถึงอย่างนั้น ยาปลุกฮีทมันก็ไม่ควรจะกระตุ้นสภาวะลูนาติกได้รุนแรงขนาดนั้นมันเหมือนกับว่าฤทธิ์ยามันไปทำปฏิกิริยากับฮอร์โมนอีนิกม่าโดยตรงเลย หรือเป็นเพราะว่าตอนนั้นสภาพร่างกายของลูนเป็นโอเมก้า" "ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ" ซันเห็นด้วย "แล้ว...ตอนที่เขาคลั่ง คุณได้ใช้เข็มฉีดยาที่ผมให้ไว้รึเปล่า" ลีโอถามคำถามที่สำคัญที่สุด ซันส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ครับ...ผมไม่ได้ใช้" "อะไรนะ!" ลีโออุทานออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวซันด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก "แล้วคุณหยุดเขาได้ยังไง! คุณรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน! ถ้าปล่อยให้เขาคลั่งอยู่อย่างนั้น ร่างกายของเขาอาจจะรับไม่ไหว! อาจจะถึงขั้นหัวใจวายได้เลยนะ!" "ผมรู้ครับ" ซันตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ได้กังวลอะไร และสบตาลีโอตรงๆ "แต่ตอนนั้น...สัญชาตญาณของผมมันบอกว่ายาระงับไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ" เขาเว้นจังหวะไปเล็กน้อย "ผมเชื่อในทฤษฎีคู่แห่งโชคชะตาที่อาจารย์สมศักดิ์บอก ผมเชื่อว่าผมอาจจะเป็นคนๆ นั้นได้" ลีโอนิ่งอึ้

ซันตอบพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเดินมานั่งข้างลูนอย่างเป็นและยกแขนขึ้นพาดบ่าคนตัวเล็กกว่าอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ "มึงนี่มัน" ท็อปโวยอย่างหมั่นไส้ "แล้ว... ตกลงว่าคนไหนคือ 'ตัวจริง' อะ"เคนถามขึ้นมาอย่างซื่อๆ ด้วยความอยากรู้ “เออ...กูก็อยากรู้หว่ะ” ท๊อปเสริม คำถามนั้นทำให้บรรยากาศชะงักไปเล็กน้อย ลูน (โอเมก้า) ที่กำลังเขินอายอยู่ในตอนแรก หุบยิ้มลงทันที สีหน้าเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเพราะคำถามว่า 'ใครคือตัวจริง' เป็นสิ่งที่เขากลัวมาตลอด “อ...เอออ... ผม..." ลูนเริ่มตัวสั่นเล็กน้อย เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้ยังไง 'ไอ้พวกบ้านี่... ถามอะไรไม่เข้าเรื่อง' เสียงของอีนิกม่าดังขึ้นในหัวอย่างฉุนเฉียว '...ผมไม่เป็นไร...' ลูน (โอเมก้า) พยายามตอบกลับในใจ'ไม่เป็นไรบ้าบออะไร! ตัวสั่นยังกับลูกนกถอยไปเลย! ฉันจะจัดการเอง!'ซันที่นั่งอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงอาการสั่นและความกังวลของลูนทันที เขาหันไปมองหน้าท็อปอย่างตำหนิ "ไอ้เคน... มึงถามอะไร..."แต่ยังไม่ทันที่ซันจะพูดจบ...พรึ่บ!ลูนที่อยู่ๆ ก็เงียบไปในตอนแร