Todos los capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 711 - Capítulo 720

เจียงหวยซวี่พูดจบก็วางสายทันทีเซิ่งถิงเชินวางโทรศัพท์ลง สายตาหยุดอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ของเธอ ภาพหน้าจอล็อกของหรงซูเป็นรูปที่ถ่ายไว้ในคฤหาสน์บนเกาะที่ออสเตรเลียในวันเกิดของเหมยเหม่ยเขาลดมือลง ก่อนหันกลับเข้าไปในห้อง วางโทรศัพท์ของเธอไว้บนโต๊ะข้างเตียง แล้วหยิบปรอทวัดไข้มาวัดอุณหภูมิให้หรงซูไข้ลดลงแล้วจนกระทั่งเที่ยงหรงซูลืมตาตื่นขึ้นมา เพียงแต่ศีรษะยังคงมึนหนักมาก“ตื่นแล้วเหรอ?”เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นหรงซูหันหน้าไปมองเซิ่งถิงเชินที่อยู่ด้านข้าง ก่อนละสายตากลับมาอย่างเงียบ ๆเซิ่งถิงเชินให้คนนำอาหารกลางวันรสอ่อนขึ้นมาส่ง“ลุกขึ้นมากินอะไรสักหน่อยก่อน”หรงซูเองก็ไม่จำเป็นต้องเอาสุขภาพของตัวเองมาล้อเล่น เธอใช้แรงยันตัวลุกขึ้น เซิ่งถิงเชินหยิบหมอนอิงมารองไว้ด้านหลังให้เธอจากนั้นก็ยกโจ๊กจืดชามหนึ่งมาให้เธอหรงซูกินโจ๊กจนหมด แล้วกินอย่างอื่นอีกเล็กน้อย โดยมีเซิ่งถิงเชินคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ“ไม่อยากกินแล้ว” ตอนนี้เธอเองก็แทบไม่มีความอยากอาหารเซิ่งถิงเชินเอ่ยว่า “กินไข่ตุ๋นชามนี้ให้หมด”หรงซูมองไข่ตุ๋นที่เขายื่นมาให้แวบหนึ่ง เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปรับแล้วกินจนหมด

หรงซูเอ่ยว่า “ฉันจะไปคุยกับรองบรรณาธิการจางเรื่องเนื้อหาการสัมภาษณ์วันนี้ก่อน”ประธานหูเอ่ยว่า “ได้ แต่ได้ยินมาว่าคุณจ้าวคนนี้คุยด้วยไม่ง่ายนัก เอเวอลิน อีกเดี๋ยวคุณต้องระวังหน่อยนะ”“ค่ะ ฉันรู้แล้ว”ยี่สิบนาทีต่อมาการสัมภาษณ์เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการก่อนเริ่มประธานหูกำชับหรงซูอีกสองสามประโยค และนั่งฟังอยู่ด้านข้างด้วยหรงซูมองจ้าวเจิง ก่อนยื่นมือไปจับมือเขาตามมารยาท “คุณจ้าว”ดวงตาเรียวยาวของจ้าวเจิงจ้องหรงซูอย่างลึกล้ำ สายตาเช่นนี้ทำให้หรงซูรู้สึกขยะแขยงอย่างยิ่ง เธอพยายามข่มอารมณ์ในใจเอาไว้ชายหนุ่มยื่นมือมาจับมือกับเธอหลังจากจับมือกันเพียงเบา ๆ ขณะที่หรงซูกำลังจะชักมือกลับ จ้าวเจิงก็ออกแรงกะทันหัน ร่างของหรงซูแข็งเกร็งไปทั้งตัว แต่ไม่นานจ้าวเจิงก็ปล่อยมือ เขายกมุมปากยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ทำไมมือเย็นขนาดนี้ ดูท่าทางคุณไม่ค่อยดี ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”หรงซูไม่ได้ตอบ เพียงเอ่ยว่า “เชิญคุณจ้าวนั่งค่ะ”เนื่องจากยังไม่ได้เปิดไมค์ บทสนทนาระหว่างทั้งสองจึงมีเพียงพวกเขาที่ได้ยินจ้าวเจิงนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางอารมณ์ดีหรงซูนั่งเว้นระยะห่างจากเขาพอสมควร ก่อนเปิดไมค์แล้วเข้าสู่ปร

เมื่อทั้งสองสบตากันวินาทีนั้นราวกับทุกสิ่งรอบข้างพลันเงียบสงัดลงเซิ่งถิงเชินก้าวเข้าไปอย่างหนักแน่น หยุดฝีเท้าลง สายตาไปหยุดที่หรงซู มองดูสีหน้าเหนื่อยล้าขาวซีดของเธอ หรงซูเหมือนรับรู้ จึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พลันเห็นเซิ่งถิงเชินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอตกใจทันที “คุณ...”เซิ่งถิงเชินหลุบตามองเธอ ดวงตาสีดำล้ำลึกมองไม่เห็นก้นบึ้ง แล้วมองเจียงหวยซวี่ กล่าวว่า “ประธานเจียงเป็นคนใจบุญดีนะครับ”เจียงหวยซวี่สีหน้าไร้อารมณ์ กล่าวว่า “งั้นผมขอบคุณประธานเซิ่งที่ชมนะครับ”เมื่อพูดจบบรรยากาศตกสู่ความเงียบชั่วครู่ ทำให้รู้สึกถึงแรงกดดันสายหนึ่งที่มองไม่เห็นคนในคลินิกต่างหันมามองทั้งสามคน ทั้งที่ยังห่างกันระยะหนึ่ง ทว่ากลับทำให้เสียงพูดคุยกันของผู้คนเบาลงโดยไม่รู้ตัวหรงซูเตรียมจะเอ่ยปากพูดบางอย่างขณะนั้นซ่งเหยียนเดินเข้ามา “เสี่ยวซู”ซ่งเหยียนมองเซิ่งถิงเชินแวบหนึ่ง นั่งลงข้างกายเธอ พร้อมกับยื่นมือไปอังหน้าผากของเธอตามสัญชาตญาณ กล่าวว่า “อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเป็นไข้ได้?”“พักผ่อนสองวันก็ไม่เป็นไรแล้วค่ะ”ซ่งเหยียนมองเจียงหวยซวี่ กล่าวว่า “งานของวันนี้ฉันจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว ฉันอยู่ดูแลเสี

หรงซูเงียบไปชั่วครู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉินอวิ๋น ฉันขอพูดความจริงกับเธอสักหน่อย ฉันอ่านแผนงานของบริษัทเฉิงจื้อ และสถานการณ์ภายในของบริษัทแล้ว หากดูจากระยะยาว โครงการของอวิ๋นซานไม่สามารถคลี่คลายวิกฤตของเฉิงจื้อในตอนนี้ได้ กระทั่งหลังจากนี้อาจเกิดปัญหาเงินทุน ถ้าเธอยอมเชื่อฉัน ฉันสามารถทำแผนโครงงานให้เฉิงจื้อฟรีหนึ่งฉบับ ต้องมีประโยชน์มากกว่าคว้าโครงการของอวิ๋นซานแน่นอน”เมื่อก่อนเธอเคยทำแผนโครงการให้บริษัท ค่าใช้จ่ายล้วนเริ่มต้นที่เจ็ดหลักพอฟังน้ำเสียงจริงจังของหรงซู ฉินอวิ๋นก็เข้าใจ แม้เธอจะไม่เข้าใจเรื่องบริหารบริษัท แต่ตอนนี้เธอก็พอจะรู้อยู่บ้าง ว่ามีบริษัทไม่น้อยที่มีคุณสมบัติมากกว่าเฉิงจื้อว่ากันถึงที่สุด ความสัมพันธ์ของเธอกับหรงซูยังไม่ลึกถึงระดับนั้น ตอนนั้นอีกฝ่ายไม่ปฏิเสธเธอ เธอก็รู้สึกดีใจมากแล้ว“ฉันต้องเชื่อเธออยู่แล้วเสี่ยวซู งั้นเธอลองดูนะว่าเธอมีเวลาว่างเมื่อไร ถึงตอนนั้นค่อยมาคุยรายละเอียดกันที่เฉิงจื้อ”“เดี๋ยวฉันดูตารางงานของฉันก่อน แล้วจะบอกเธอล่วงหน้า”“ได้”ฉินอวิ๋นไม่รบกวนหรงซูอีกต่อไป“เสี่ยวซู เธอพักผ่อนให้มากนะ”“อืม”......เพิ่งจะเสร็จจาก

โอลิซากล่าว “เดี๋ยวน้าขึ้นไปดูที่ชั้นบนนะ”“ค่ะ”เหมยเหม่ยเพิ่งตอบรับ ก็เห็นพ่อเข้ามา จึงร้องเรียก “คุณพ่อคะ”เซิ่งถิงเชินสีหน้าปกติ เดินเข้ามา แล้วใช้มือใหญ่ลูบหัวของเธอ กล่าวว่า “คืนนี้ไปกินข้าวที่บ้านคุณย่าทวดนะ”“ค่ะ” เหมยเหม่ยหันมองแม่ “งั้นคืนนี้คุณแม่ไปกับพวกเรานะคะ”หรงซูกล่าว “แม่ไม่สบาย ยังไม่หายดีเลยจ้ะ วันนี้อยากพักผ่อนอยู่บ้าน เหมยเหม่ยไปกับคุณพ่อดีกว่า!”เหมยเหม่ยอยากพูดบางอย่างเซิ่งถิงเชินกล่าว “เหมยเหม่ย ให้คุณแม่พักผ่อนอยู่บ้านดี ๆ เถอะนะ”เหมยเหม่ยหันมองพ่อ “งั้นก็ได้ค่ะ!”หรงซูหันมองชายหนุ่มตรงที่นั่งประธานเซิ่งถิงเชินมองเธอแวบหนึ่ง กล่าวว่า “ถ้าเธอรู้สึกเบื่อ ก็ให้เพื่อนของเธอมาอยู่ด้วยกันสิ”น้ำเสียงของเขาถือว่าสุภาพ ทำให้หรงซูอึ้งโดยไม่รู้ตัว เหมือนสายตาที่ชายหนุ่มมองเธอเมื่อคืนเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้นหรงซูกล่าว “วันนี้ฉันอาจจะต้องกลับบ้านค่ะ”เวลาประมาณห้าโมงเย็นเซิ่งถิงเชินพาเหมยเหม่ยไปบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่งรอให้พวกเขาจากไปไม่นาน หรงซูเองก็กลับบ้านตระกูลหรงเรื่องที่เธอเตรียมตัวจะไปเมืองซี ได้บอกพวกหรงชิงเหวินกับเผยหลานหัวแล้วเมื่อได้ยินคำพู