บททั้งหมดของ หย่ารักทวงใจ: บทที่ 701 - บทที่ 710

“ฉันรู้ว่าจู่ ๆ มาพูดเรื่องพวกนี้กับเธอมันอาจจะดูเสียมารยาทไปหน่อย แต่ตอนนี้ฉันจนปัญญาจริง ๆ ถึงได้เอ่ยปากขอเธอแบบนี้”ถึงเมื่อหลายปีก่อนพวกเธอจะเคยมีไมตรีต่อกันอยู่บ้าง แต่ตลอดหลายปีมานี้แทบไม่ได้ติดต่อกัน เสี่ยวซูอาจไม่ยอมรับคำขอของเธอก็ได้หรงซูนั่งฟังคำพูดของฉินอวิ๋นอย่างเงียบ ๆ ก่อนค่อย ๆ เอ่ยว่า “ที่จริงพูดตามตรงนะ ฉันกับเซิ่งถิงเชิน……”ไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันแต่เธอยังไม่ทันได้พูดออกมาโทรศัพท์ของฉินอวิ๋นสั่นขึ้นกะทันหัน เธอรีบหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะอาหารขึ้นมาแล้วบอกหรงซูว่า “เสี่ยวซู ขอโทษนะ ฉันขอรับสายก่อน”หรงซูพยักหน้าฉินอวิ๋นกดรับสาย “ฮัลโหล!”เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดสีหน้าของฉินอวิ๋นก็เปลี่ยนไปทันที “ได้ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้!”เธอวางสายแล้วเอ่ยอย่างร้อนรนว่า “เสี่ยวซู ขอโทษนะ หางหางไม่สบาย ฉันต้องรีบกลับไปก่อน ไว้คราวหน้าฉันค่อยเลี้ยงข้าวเธอดี ๆ”หรงซูตอบรับก่อนเอ่ยว่า “เธอรีบกลับไปเถอะ!”ฉินอวิ๋นหยิบกระเป๋าขึ้นมา กล่าวขอโทษอีกครั้งแล้วลุกออกไป ก่อนจากไปเธอแวะชำระค่าอาหารเรียบร้อยแล้วสุดท้ายหรงซูจึงนั่งกินมื้อเย็นนี้จนเสร็จเพียงลำพังส่วนเรื่องที่ฉินอวิ๋น

คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าภรรยาของเวินตงจะเป็นเพื่อนสนิทกับเอเวอลิน เห็นได้ชัดว่าคงจนหนทางจนต้องคิดหาทางลัด และน่าจะไปขอให้เอเวอลินช่วยพวกเขาทำงานติดตามประธานเซิ่งมาหลายปี ย่อมรู้จักนิสัยและวิธีการทำงานของเขาดียิ่งกว่าใคร ประธานเซิ่งไม่ใช่คนที่จะเห็นแก่ความสัมพันธ์ส่วนตัวหลังจากเซิ่งถิงเชินฟังคำอธิบายของประธานเกาจบ สีหน้าหล่อเหลาลุ่มลึกยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม เขาไม่ได้ถามอะไรต่อ คนอื่นเห็นท่าทีของเซิ่งถิงเชินก็รู้ทันทีว่า ต่อให้เวินตงไปขอความช่วยเหลือจากภรรยาของประธานเซิ่งก็คงไม่มีประโยชน์ทุกคนจึงถือว่าเรื่องนี้เป็นเพียงเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่แทรกเข้ามา และไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยวันรุ่งขึ้นหรงซูติดต่อฉินอวิ๋นเธอตั้งใจจะบอกความจริงกับอีกฝ่ายว่า แผนโครงการของพวกเขาไม่มีทางผ่านการพิจารณาของอวิ๋นซานแน่นอน แต่เธอสามารถช่วยแนะนำคนรู้จักคนอื่นให้เวินตงได้ ส่วนจะสำเร็จหรือไม่นั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับความสามารถของเขาเองทว่าเธอยังไม่ทันได้พูดออกมาทันทีที่สายเชื่อมต่อเสียงตื่นเต้นของฉินอวิ๋นก็ดังขึ้น “ฉันกำลังจะโทรหาเสี่ยวซูพอดีเลย วันนี้เวินตงโทรมาบอกฉันว่าแผนโครงการผ่านการพิจารณารอบแรกแล้ว ฉันได้ยิ

จ้าวเจิงสวมสูทสีม่วง บุคลิกดูสบาย ๆ ไม่ยี่หระแต่มีเสน่ห์เย้ายวนอย่างร้ายกาจ ลำคอเรียวยาวประดับด้วยสร้อยคอ ติ่งหูสวมต่างหูสีโทนเดียวกัน ส่วนหน้าอกติดเข็มกลัดเพชร เรียกได้ว่าทั้งตัวประดับประดาอย่างหรูหราเจิดจรัส ยิ่งกว่าอันชิงเยว่ที่ยืนอยู่ข้างกายเสียอีกอันชิงเยว่เองก็แต่งตัวหรูหราไม่แพ้กัน ใบหน้าสวยประณีตไร้ซึ่งความใสซื่ออย่างในอดีต แต่กลับเพิ่มความเซ็กซี่และเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เมื่อยืนเคียงข้างจ้าวเจิงจึงดูเหมาะสมกันเป็นพิเศษ เธอคล้องแขนเขาไว้ด้วยท่าทางสนิทสนมอย่างมากเห็นได้ชัดว่าอันชิงเยว่กับจ้าวเจิงกำลังจะหมั้นกันจริง ๆ ดูแล้วคงไม่มีอะไรพลิกผัน หากไม่นับนิสัยภายในที่เลวร้ายและน่ารังเกียจของจ้าวเจิง เพียงมองจากรูปลักษณ์และบุคลิก เขาก็มีเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างยิ่ง สำหรับอันชิงเยว่ที่พอเห็นผู้ชายหน้าตาดีก็แทบอยากพุ่งเข้าใส่ จ้าวเจิงย่อมดึงดูดเธอได้มากพอ ต่อให้ถูกเขาเอาเป็นของเล่นและปั่นหัว เธอก็คงไม่สนใจเมื่ออันชิงเยว่เดินเข้ามาในห้างและมองเห็นเซิ่งถิงเชิน หรงซู และเซิ่งเหม่ยจิงอยู่ไกล ๆ ดวงตาคู่สวยก็ฉายแววเกลียดชังที่ปิดไม่มิด มือที่คล้องแขนชายหนุ่มอยู่พลันกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตั

นิ้วของหรงซูแข็งเกร็งเล็กน้อย เหมยเหม่ยกำลังยิ้มมองคุณแม่อยู่ หัวใจของเธอพลันหนักอึ้ง สุดท้ายจึงค่อย ๆ ยื่นมือไปทางชายหนุ่มชายหนุ่มยื่นมือมากุมเรียวนิ้วของหญิงสาว ก่อนค่อย ๆ สวมแหวนในมือลงไป ขนาดของแหวนพอดีกับนิ้วเหมยเหม่ยเอ่ยอย่างตื่นเต้นดีใจว่า “สวยจังเลยค่ะ พอคุณแม่สวมแหวนแล้ว มือยิ่งสวยขึ้นอีก”หรงซูมองลูกสาว ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงเอ่ยว่า “เหมยเหม่ยตาถึงจริง ๆ”“คุณแม่รีบลองสวมให้คุณพ่อดูสิคะ”เมื่อผู้จัดการเห็นดังนั้นก็รีบหยิบกล่องเครื่องประดับขึ้นมาด้วยสองมือแล้วยื่นไปตรงหน้าหรงซู หรงซูหยิบแหวนผู้ชายที่อยู่ด้านในออกมา ก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มเซิ่งถิงเชินเองก็มองเธออยู่เช่นกัน ชายหนุ่มยกมือยื่นไปหาเธอ หรงซูใช้มือข้างหนึ่งประคองฝ่ามือใหญ่ของเขาไว้เบา ๆ ผิวฝ่ามือของเขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มจากปลายนิ้วของหญิงสาว เธอไม่ได้รองมือเขาไว้เต็มฝ่ามือ ก่อนสวมแหวนลงบนนิ้วนางของเขาขณะที่เธอกำลังจะชักมือกลับ นิ้วเรียวยาวที่มีข้อนิ้วเด่นชัดของชายหนุ่มก็ออกแรงเบา ๆ อย่างเงียบเชียบ หรงซูสะดุ้งเล็กน้อย แววตาฉายความทำตัวไม่ถูกวูบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า ก็เห็นมุมปากข

ทั้งสามขึ้นรถรถโรลส์รอยซ์ค่อย ๆ แล่นออกจากห้างสรรพสินค้าเมื่อกลับถึงบ้านทางห้องครัวไม่รู้ว่าเซิ่งถิงเชินกับพวกจะกลับมากินมื้อเย็นคืนนี้ จึงต้องเตรียมอาหารกันอย่างเร่งด่วนโอลิซาถือถาดเดินออกมา ก่อนเข้าไปต้อนรับแล้วเอ่ยว่า “คุณเซิ่ง เอเวอลิน เหมยเหม่ย ทุกคนกลับมาแล้ว มื้อเย็นยังเตรียมไม่เสร็จค่ะ ตอนบ่ายฉันทำขนมไว้หน่อย ลองกินรองท้องก่อนได้นะคะ”เซิ่งถิงเชินเอ่ยว่า “วางไว้เถอะ!”“ได้ค่ะ”โอลิซาหันตัวรีบเดินไปข้างหน้า แล้ววางถาดลงบนโต๊ะชาหรงซูพาเหมยเหม่ยขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชั้นบนก่อน เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านที่สวมสบาย“คุณแม่”หรงซูกำลังจัดกางเกงให้เหมยเหม่ย เมื่อได้ยินเสียงลูกจึงถามว่า “มีอะไรเหรอจ๊ะ?”เหมยเหม่ยเอ่ยว่า “คุณแม่อย่าโกรธคุณพ่อเพราะคุณน้าชิงเยว่เลยนะคะ คุณพ่อไม่ได้ชอบเธอแล้ว”หรงซูมองท่าทางกังวลของเหมยเหม่ย พลางยิ้มแล้วเอ่ยว่า “แม่ไม่ได้โกรธจ้ะ”เธอจะมีอะไรให้โกรธกันล่ะ ไม่มีอะไรควรค่าให้ใส่ใจสักหน่อยเมื่อได้ยินคำพูดของแม่ เหมยเหม่ยถึงค่อยวางใจเหตุการณ์เล็ก ๆ เมื่อครู่ไม่ได้ส่งผลต่ออารมณ์ของเหมยเหม่ย วันนี้คุณพ่อซื้อเครื่องประดับให้คุณแม่ เธอยังคงดีใจมาก