Todos los capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 721 - Capítulo 730

สำหรับเขา หรงซูสงสัยมากจริง ๆ ดังนั้นคงต้องหาเวลานัดเขาออกมาเจอกันจริง ๆ สักทีจู่ ๆ หรงชิงเหวินก็ลังเลขึ้นมา เหมือนไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี แต่สุดท้ายก็ยังบอกว่า “ความจริงนี่เป็นสิ่งที่แม่ของลูกส่งมาให้”หรงซูตะลึงงันก่อน แต่ในไม่ช้าก็รู้สึกตัวว่าแม่ที่พ่อพูดถึงเป็นใคร แต่สำหรับเธอ แม่แท้ ๆ ของตัวเองแปลกหน้ากันมากเกินไปแล้วแม่และพี่ชาย ก็เหมือนเส้นขนานสองเส้นที่ไม่มีวันมาบรรจบกันอีกสำหรับเธอและพ่อ แต่สามารถมอบแหวนเพชรที่มีมูลค่าไม่น้อยแบบนี้มาให้ ดูท่าแม่กับพี่ชายคงมีความเป็นอยู่ที่ดีมากแต่หลายปีขนาดนี้พวกเขาไม่เคยติดต่อกันเลย จู่ ๆ ตอนนี้มามอบแหวนเพชรที่แพงขนาดนี้ให้ ในใจเธอไม่หวั่นไหวเลยสักนิดเธอเก็บกล่องกลับไป แล้วถาม “ทำไมจู่ ๆ เธอถึงติดต่อพ่อคะ แล้วยังมอบของขวัญที่แพงขนาดนี้ให้อีก?”หรงชิงเหวินกล่าว “ก็เซิ่งถิงเชินประกาศความสัมพันธ์ของลูกกับเขาแล้วไม่ใช่เหรอ แม่ของลูกน่าจะเห็นข่าวแล้ว คงจะจำลูกได้ทันที เธอเลยติดต่อหาพ่อ ตอนแรกพ่อก็บอกว่าไม่ต้อง แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะส่งมา พ่ออยากรู้ว่าลูกชอบหรือเปล่า”หรงซูยื่นกล่องไปตรงหน้าหรงชิงเหวิน กล่าวว่า “พ่อคะ เอาไปคืนเถอะค่ะ”

“อืม วางไว้เถอะ”“ครับ”หลังผู้ช่วยวางเอกสารเอาไว้พลันหันหลังจากไปตระกูลหรงหรงซูลงไปชั้นล่างหรงชิงเหวินเห็นเธอ “เสี่ยวซูตื่นแล้วเหรอ”“ค่ะ พ่อ อรุณสวัสดิ์ค่ะ”หรงชิงเหวินเห็นหรงซูเหมือนอารมณ์ดี เขาจึงวางใจหรงซูพักผ่อนอยู่ที่บ้านไม่ได้ไปไหนเลยด้านบริษัทของเผยอวี้ ตั้งแต่เริ่นกังโดนปลดออกจากตำแหน่งในบริษัท งานด้านต่าง ๆ คืบหน้าไปอย่างราบรื่น ก่อนหน้านี้เริ่นกังแอบจงใจขัดขวาง ดังนั้นจึงทำให้โครงการของบริษัทไม่คืบหน้าอยู่บ่อยครั้ง เพราะเขา ทำให้บริษัทเสียหายอย่างหนัก ตอนนี้ถือว่าผ่านไปแล้ว เผยอวี้จึงรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนวันนี้เขาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน“ถิงเจ๋อบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับประเทศ ครั้งนี้เขาออกไปทำงานนานมาก” เผยอวี้กล่าว คาดว่าเขาเองก็น่าจะเห็นข่าวที่เซิ่งถิงเชินประกาศความสัมพันธ์กับหรงซูแล้วเมื่อประกาศออกไป คาดว่าการหย่าร้างของทั้งสองจะยากมากขึ้น ในใจถิงเจ๋อเองก็คงเจ็บปวดไม่น้อย ก่อนหน้านี้เขาหวังให้ถิงเจ๋อคบกับเสี่ยวซูจริง ๆ ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่เด็ก เหมาะสมกันมากจริง ๆจนมาบัดนี้ เขาหวังอย่างจริงใจว่าถิงเจ๋อจะปล่อยวางได้ ถิงเจ๋อกับเสี่ยวซูเป็นไปไ

รู้สึกว่าพ่อแม่คืนดีกันแล้วพอส่งเหมยเหม่ยถึงโรงเรียนอนุบาล เซิ่งถิงเชินก็ส่งหรงซูไปหรงเอินจู่ ๆ หรงซูกล่าว “โครงการของอวิ๋นซานไม่เหมาะกับเฉิงจื้อ ฉันจะทำแผนงานโครงการให้เฉิงจื้อหนึ่งชุด”เซิ่งถิงเชินกำลังมองนอกหน้าต่าง เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เขาละสายตากลับมา แล้วมองหรงซู “เธอนี่ไม่มีเรื่องก็หาเรื่องให้ตัวเองเก่งนะ”หรงซูมองตรงไปข้างหน้า กล่าวว่า “นี่เป็นเรื่องของฉัน”จนถึงตอนใกล้เที่ยงจู่ ๆ หรงซูก็ได้รับเอกสารชุดหนึ่งที่ส่งมาจากเซิ่งถิงเชิน เธอเปิดออกด้วยความสงสัย พอเห็นเนื้อหาในนั้น ทำให้เธอตะลึงไปสักครู่นี่คือเอกสารความร่วมมือด้านอุตสาหกรรมชุดหนึ่ง เธอไล่อ่านอย่างละเอียด โครงการนี้ไม่ใช่ของอวิ๋นซาน แต่เหมาะกับเฉิงจื้อมากแน่นอนว่าหากเซิ่งถิงเชินอยากได้โครงการแบบนี้ เรียกได้ว่าเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก ดังนั้นคนอื่นต้องทุ่มเทแรงใจไปมหาศาล ก็อาจจะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ต้องการ แต่สำหรับเซิ่งถิงเชินนี่ก็แค่คำเดียวเท่านั้นความหมายของเขาคืออยากมอบให้เฉิงจื้อเหรอ?หลังอ่านโครงการเสร็จหรงซูเงียบไปสักพัก ก่อนจะส่งข้อความไปถาม [คุณหมายความว่ายังไง?]เซิ่งถิงเชินตอบข้อความอย่างรวดเร็ว

ประตูห้องวีไอพีถูกเปิดออกคนข้างนอกเดินเข้ามาจ้าวเจิงสองมือล้วงกระเป๋า เดินนำหน้ามาด้วยสีหน้าสบาย ๆ ด้านหลังเขามีบอดีการ์ดติดตามสองคน ไม่ใช่ปกป้องเขา แต่เพื่อพาเขามาที่นี่จ้าวเจิงเดินมานั่งลงตรงข้ามเซิ่งถิงเชิน แล้วถือวิสาสะยกขวดเหล้าขึ้นรินไวน์แดงให้ตัวเองหนึ่งแก้ว กล่าวว่า “ไม่ต้องเชิญผมมาอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้ก็ได้”ดวงตาสีดำของเซิ่งถิงเชินเยือกเย็น มองเขาด้วยแววตาที่ไม่มีอุณหภูมิสักนิด ริมฝีปากบางขยับกล่าวว่า “คุณคิดจะเก็บภาพถ่ายเอาไว้จนถึงเมื่อไร?”ดวงตาหงส์ของจ้าวเจิงสบเข้ากับสายตาเย็นชาคู่นั้นของเขา มุมปากยกขึ้นกล่าวว่า “ถิงเชิน เห็นคุณเป็นแบบนี้ ตกลงสนใจหรือไม่สนใจกันแน่?”เซิ่งถิงเชินไม่ตอบคำถามของเขา แต่สั่งบอดีการ์ดด้านหลังเขาด้วยสายตาบอดีการ์ดเข้าใจ ขณะเดินเข้าไปหนึ่งก้าวจ้าวเจิงก็ยกมือขึ้น แล้วมองเซิ่งถิงเชิน กล่าวว่า “ถ้าอยากได้ เอาให้คุณก็ได้”พูดจบก็วางแก้วไวน์ลง แล้วเอามือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ พร้อมปลดล็อกโทรศัพท์ ยื่นไปตรงหน้าเซิ่งถิงเชิน เซิ่งถิงเชินเชื่อมโทรศัพท์ของเขาเข้ากับคอมพิวเตอร์ ค้นจนเจอบัญชีที่เชื่อมโยงทั้งหมด ภาพถ่ายในโทรศัพท์ถูกลบไปแล้ว เมื

“นอนแล้ว” หรงซูก้าวไปข้างหน้า นั่งลงบนโซฟาเดี่ยวด้านข้าง มองดูชายหนุ่ม กล่าวว่า “เอกสารที่คุณส่งให้ฉันวันนี้ ฉันดูแล้วนะคะ”เซิ่งถิงเชินไม่ตอบรับกำลังรอคำพูดหลังจากนี้ของเธอ“โครงการเหมาะสมกับเฉิงจื้อมากจริง ๆ แต่ว่านี่เป็นสิ่งที่คุณให้เอง ฉันเองก็ไม่ได้ติดหนี้บุญคุณของคุณ” แรกเริ่มเธอจะปฏิเสธฉินอวิ๋นจริง แต่เซิ่งถิงเชินถือวิสาสะเป็นคนอนุมัติแผนงานของเฉิงจื้อเองเซิ่งถิงเชินจ้องใบหน้าเธอ แล้วหัวเราะเสียงเบา กล่าวว่า “ฉันไม่ได้บอกให้เธอติดหนี้บุญคุณฉัน ในเมื่อคิดดีแล้ว เรื่องนี้จะมีคนไปจัดการ เธอไม่ต้องสนใจ”หรงซูไม่ว่าอะไร แค่ตอบรับหนึ่งคำ“ภรรยาของเขาเป็นอะไรกับเธอ?”หรงซูกล่าว “เป็นเพื่อนที่รู้จักกันเมื่อห้าปีก่อน เป็นโค้ชส่วนตัวของฉันค่ะ”เซิ่งถิงเชินก็ไม่ได้ถามอะไรอีก กล่าวว่า “เธอไปพักผ่อนก่อนเถอะ!”หรงซูลุกขึ้นแล้วเดินไปชั้นบนวันถัดมาหรงซูติดต่อทางเวินตง หลังบอกอีกฝ่ายทราบก็ไม่ได้ไปเฉิงจื้ออีกตอนประมาณห้าโมงเย็น หรงซูขับรถไปที่ศูนย์นิทรรศการและการประชุม ระหว่างทางได้รับสายจากฉินอวิ๋น ซึ่งขอเรียนเชิญเธอไปที่บ้านอย่างจริงใจ แต่หรงซูปฏิเสธฉินอวิ๋นย่อมเข้าใจเจตนาของ