บททั้งหมดของ ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า: บทที่ 81 - บทที่ 90

ตั้งแต่ของขวัญจากไป ไม่มีคืนไหนที่นายแพทย์ภามไม่นอนหลับไปพร้อมธารน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม เขาเสียใจ เจ็บปวด ทรมาน คำพูดที่ว่าความคิดถึงฆ่าคนได้เป็นยังไง ชายหนุ่มเข้าใจถ่องแท้โดยไม่ต้องให้ใครมานั่งอธิบายให้ฟัง"วันนี้พี่มาหาขวัญ พี่ไม่ได้มามือเปล่านะ ซื้อเค้กช็อกโกแลตที่ขวัญชอบมาด้วย อ้อ! เมื่อเช้าพี่ทำกุ้งเผากับน้ำจิ้มรสชาติแบบที่ขวัญชอบไปให้ ไม่รู้ว่าอร่อยไหม ถ้าอร่อยมาเข้าฝันบอกพี่บ้างสิ หรือถ้าไม่ชอบก็บอกกันได้นะ พี่จะได้ปรับปรุง" เขาฝันถึงของขวัญอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งส่วนมากล้วนแล้วแต่เป็นฝันดี ฝันที่ทำให้ไม่อยากตื่นขึ้นมาพบกับความจริงที่ว่า.. ของขวัญไม่อยู่กับเขาแล้วนายแพทย์หนุ่มนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเจดีย์เก็บอัฐอดีตภรรยา เขาจุดเทียนหนึ่งเล่มที่ปักอยู่ตรงกลางเค้กช็อกโกแลตแล้วอธิษฐาน เป็นพรข้อเดียวอย่างที่เคยขอเหมือนสองปีที่ผ่านมา "ไม่ว่าขวัญกับลูกจะอยู่ที่ไหน พี่ขอให้ขวัญมีความสุข มีความสุขมากๆ นะ"อดีตสามีนางสาวของขวัญที่มรณะไปเมื่อสี่ปีที่แล้วตามที่เขียนไว้หน้าเจดีย์เก็บอัฐค่อยๆ บรรจงเป่าเทียนจนมอดดับก่อนที่เขาจะกินเค้กก้อนที่ถือไว้ในมือ ละเลียดชิมทีละน้อย กินทั้งน้ำมูกน้ำตาที่อาบบนใบ

จะมาหาได้อย่างไรกัน ในเมื่อนายแพทย์ภามเข้าใจว่าลูกเมียไปอยู่อีกโลกแล้วเฮ้อ.. จิรัสย์มองไอดินแล้วสงสาร แม้ภามจะสารเลวแค่ไหน แต่ในใจลึกๆ ก็หวังให้เด็กทั้งสองได้มีอ้อมแขนพ่อให้โอบกอด"เหตุผลของผู้ใหญ่มันซับซ้อน ไว้ไอดินโตขึ้นแล้วจะเข้าใจเองว่าทำไม""อย่างนั้นเหรอฮะ""ใช่แล้วครับ แต่ว่าตอนนี้ไอดินยังเป็นเด็ก เพราะฉะนั้นก็ควรเล่นให้เต็มที่ รีบเก็บเกี่ยวช่วงเวลานี้ไว้ ไอดินรู้อะไรไหม ถ้าลุงชุณย้อนเวลากลับไปได้นะ ตอนลุงอยู่อนุบาล ลุงจะนอนให้เต็มที่เลย""?" เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นบนใบหน้าเด็กชายไอดิน "ทำไมฮะ""ดูนี่ดิ" ชุณชี้ที่ใต้ตาตัวเองนั่นยิ่งทำให้ไอดินงงเข้าไปใหญ่ "ขี้ตาเหรอครับลุงชุณ""ปัดโธ่ ไม่ใช่ครับ ลุงให้ไอดินดูว่าใต้ตาลุงคล้ำแค่ไหน ซึ่งนี่นะก็เป็นเพราะว่าพอลุงโตขึ้น ลุงไม่ค่อยมีเวลานอน" ไหนจะงาน ไหนจะเรื่อง.. จิรัสย์นึกถึงสาเหตุที่ทำให้ตนพักผ่อนน้อยแล้วยิ้มตาพราว"ลุงชุณยิ้มอะไรฮะ" ไอดินงงกับลุงชุณที่นั่งยิ้มตาเยิ้มอยู่คนเดียวโดยไม่แถลงเหตุผลให้คนอื่นได้รู้ด้วย"เปล่าๆ คือลุงจะบอกว่าเป็นเด็กต้องนอนเยอะๆ นะรู้ไหม โตขึ้นเวลานอนมันน้อย เชื่อลุง ลุงเคยเป็นเด็กมาก่อน" พูดจบก็ยิ้มอี

"มาซื้อของให้แม่เหรอครับ แล้วนี่มากับใคร""มากับลุงชุณฮะ แต่ลุงชุณคุยโทรศัพท์อยู่ฮะ"เหมือนถูกฮุกด้วยหมัดหนัก เมื่อนายแพทย์ภามได้ยินชื่อชุณ เขารีบหันมองตามทางที่ไอดินชี้นิ้วลุงชุณ ทนายจิรัสย์ ไอ้ชุณ!ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่เต้นรัวคล้ายว่าหยุดนิ่ง เพราะลุงชุณที่หนูน้อยพูดถึง ไม่ใช่เหมือนแค่ชื่อคนที่เขารู้จัก หากแต่เป็นคนคนเดียวกัน"เด็กคนนี้.. ใครกันเหรอดา" ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถามอะไรออกไปกว่าจะหาสติตัวเองเจอ นายแพทย์ภามก็มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องคนไข้ในความดูแลของแพทย์หญิงลีลาวดี ที่มีชื่อว่าเด็กหญิงอิงดาว เขาแง้มประตูแอบดูความเคลื่อนไหวในห้องและฟังเสียงพูดคุยของคนที่อยู่ข้างในนั้น"คูมแม่ขา หนูดาวหายแย้วไปทะเลกันนะ หนูดาวอยากกิงจุ้งเผา"หนูดาว.. เสียงสดใสดังกังวานของลูกสาวทำให้นายแพทย์ภามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าตัวเองควรทำยังไงต่อไปเดินหน้าหยุดอยู่ที่เดิมหรือหันหลังแล้วจากไปเงียบๆปล่อยให้ของขวัญและลูกทั้งสองของพวกเราได้มีชีวิตในแบบที่อดีตภรรยาเขาต้องการ"ขอโทษนะครับ ผมจะเอาข้าวเย็นไปให้ผู้ป่วย" พนักงานส่งอาหารผู้ป่วยประจำโรงพยาบาลบอกผู้ชายที่ยืนหันหลังให้ ทว่าพอ

นายแพทย์ภามล้มทั้งยืน เขาขยำจดหมายที่มีลายมือของขวัญเขียนไว้แล้วปาทิ้ง "เกลียดพี่มากขนาดนั้นเลยเหรอขวัญ เกลียดกันจนต้องพาลูกหนีไปเลยเหรอ!"เข้าใจดีว่าความผิดที่ทำไว้มันหนักหนาจนยากที่จะให้อภัย แต่ไอดินกับอิงดาวเกี่ยวอะไร แค่ให้เขาได้ดูแลลูกบ้างในฐานะพ่อไม่ได้เลยเหรอ แล้วทำไมต้องพาเด็กๆ ไปลำบาก ทั้งที่เขามีศักยภาพเลี้ยงดูลูกได้ หรือของขวัญอยากทรมานกันอย่างที่ครั้งหนึ่งเขาเคยทำกับเธองั้นหรือ"ไม่มีทางหรอกขวัญ พี่ไม่มีทางปล่อยให้เธอใช้ลูกเป็นเครื่องมือ"ไม่ว่าของขวัญพาลูกหนีไปที่ไหน ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว หรือต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหา เขาก็จะหาคนทั้งสามจนเจอ น้ำหน้าอย่างเธอจะหนีกันไปไหนได้ หรือคิดว่าไอ้ชุณจะคอยช่วยตลอดไปงั้นหรือฮึ! อยากรู้เหมือนกันว่าระหว่างลูกเมียมันกับของขวัญ จิรัสย์จะเลือกใคร'ฮัลโหลคุณชุณ คุณอยู่ที่ไหน มาเจอกันดีได้ไหม ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกคุณ' รอเพียงแค่อึดหายใจเดียว จิรัสย์ก็กดรับสาย'แต่ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ' ภามรู้แล้วว่าของขวัญกับลูกยังมีชีวิตอยู่ ที่ขอนัดเจอเขาก็คงไม่แคล้วเรื่องนี้'แน่ใจเหรอว่าจะไม่มาเจอกัน งั้นก็ไม่เป็นไร ถ้าคุณเห็นว่าเรื่องของผู้หญิงที่ชื่อผักกาด

"พ่อมาหา มาหาเรา" ดวงตาไร้เดียงสาทอประกาย"อาฮะ""แล้วทำไมแม่ไม่พาลุงเข้าบ้านล่ะ ถ้าลุงเป็นพ่อ""นั่นสิ หรือว่าไม่ใช่"อิงดาวที่พึ่งดีใจได้ไม่นาน หน้าหงอยลงอีกครั้งเมื่อพี่ชายบอกว่าคนที่พวกเราคิดว่าน่าจะเป็นพ่อ ไม่ใช่พ่อ "ดีใจเก้อเลย""ไม่แน่ อาจจะใช่ก็ได้""สรุปใช่ไม่ใช่""พี่เองก็ม่ายรู้" ไอดินก็ให้คำตอบน้องสาวไม่ได้เหมือนกัน "งั้นเรารอถามแม่แล้วกันเนอะ"ทันทีที่แม่ก้าวเท้าเข้าบ้าน เด็กทั้งสองก็พุ่งเข้าหาของขวัญแล้วเอ่ยถามเรื่องที่ตัวเองสงสัยออกไปทันที"คูมแมะ พี่ดินบอกว่าคูมลุงเป็นพ่อ""ดินเคยเห็นรูปลุงคนนั้นในห้องแม่ คุณลุงใช่พ่อดินกับดาวไหมฮะ"จะให้โกหกลูกต่อไป ของขวัญก็คิดว่าสักวันไอดินกับอิงดาวก็ต้องรู้อยู่ดีว่านายแพทย์ภามคือพ่ออีกทั้งเด็กๆ อาจสับสนได้ ถ้าวันนี้เธอบอกลูกว่าไม่ใช่ แล้วพอเวลาผ่านไปทั้งคู่ได้รู้จากปากภามหรือคนอื่นว่าผู้ชายแปลกหน้าที่แม่ยืนคุยด้วยเมื่อกี้เป็นพ่อพวกเขา"คืออย่างนี้นะลูก คุณลุงคนนั้นน่ะ.." ของขวัญชี้นิ้วไปที่นายแพทย์ภาม แล้วก็เริ่มเล่าทุกอย่าง และตอบทุกคำถามของเด็กทั้งสองแน่นอนหลังจากที่บอกเรื่องพ่อให้ไอดินและอิงดาวได้รู้ ทั้งคู่ก็กระหน่ำยิงคำถามรั