บททั้งหมดของ ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า: บทที่ 101 - บทที่ 110

"ไม่ว่าพี่กำลังทำอะไร หรือคิดจะทำอะไร ล้มเลิกซะเถอะนะคะพี่ภาม ขวัญบอกเลยว่าความพยายามของพี่ไม่มีประโยชน์" นี่เป็นคำเตือนจากคนที่เคยพยายามเพื่อความรักมาก่อน"พี่เป็นคนมีความพยายาม และเป็นคนที่อดทนมาก ขวัญน่าจะรู้ดี เพราะฉะนั้นไม่ว่าพี่ต้องตามง้อ ตามขอโทษ ตามชดใช้ให้ขวัญสักกี่ปี พี่ก็ไม่ล้มเลิกเด็ดขาด" หรือถ้าหากทุกอย่างจะเป็นนิรันดร์ ต้องทำตราบจนลมหายใจสุดท้าย เขาก็ยอม..ในทุกวัน หน้าที่ทำอาหาร ล้างจาน และงานบ้านอื่นๆ นายแพทย์ภามพยายามเสนอตัวทำแทนของขวัญทุกอย่าง บางครั้งก็ถือวิสาสะทำเองโดยไม่ขออนุญาตหญิงสาว แน่นอนว่าถูกต่อว่าอยู่บ่อยครั้ง แต่พ่อเด็กแฝดไม่เคยหลาบจำ เขายังทำ ทำทุกอย่างเพื่อแบ่งเบาภาระผู้หญิงที่ตัวเองรัก"อร่อยไหมครับ""อร่อยมากค่า วันหลังทำอีกนะคะคูมพ่อ" อิงดาวชอบกินไก่ทอดที่สุดเลย"พ่อทำอาหารอร่อยที่สุดเลยฮะ""ขอบคุณครับพี่ดิน ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะ วันหลังพ่อทำให้อีก หรือว่าพี่ดินกับหนูดาวอยากกินอะไร บอกพ่อได้เลยครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินเอง"นอกจากไก่ทอดของโปรดลูกทั้งสอง ภามก็ไม่ลืมซื้อกุ้งสดๆ จากตลาดมาย่างขึ้นโต๊ะด้วย แถมน้ำจิ้มซีฟู้ดสูตรเด็ดอีกหนึ่งถ้วย แต่ของขวัญกลับไม่

หลายปีที่ไม่ได้มาเยือนที่นี่ ทว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ทั้งตัวบ้านที่ได้รับการปรับปรุงอยู่เสมอ สวนย่อมที่มีคนสวนดูแลเป็นอย่างดี แตกต่างก็เพียงคนที่อยู่อาศัยที่ร่วงโรยไปตามกาลเวลา ไม่มีอะไรมาหยุดหรือฉุดรั้งไว้ได้ ไม่ว่ามีเงินมากมายเท่าไหร่ก็ตามย่าทวดชิดสมัย ปู่วาโย โผเข้ากอดสามแม่ลูกทั้งน้ำตา หลากความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับทุกคน ดีใจ ตื้นตัน ปีติยินดีที่ได้พบหน้า และได้รู้ว่าบุคคลที่ตัวเองรักสบายดี"พี่ดิน หนูดาว ไหว้คุณย่าทวดกับคุณปู่หรือยังคะลูก" เมื่ออ้อมกอดถูกคลายลง ของขวัญก็รีบบอกให้ลูกๆ ทั้งสองสวัสดีผู้ใหญ่"สวัสดีฮะ" ไอดินกระพุ่มมือไหว้"ชาหวัดดีค่า" ส่วนอิงดาวเล่นใหญ่ ทำท่าถอนสายบัวไหว้ย่ออย่างกุลสตรีไทยเหมือนอย่างที่เคยเห็นในโทรทัศน์ผู้ใหญ่ที่เห็นต่างก็อมยิ้มและเอ็นดูเด็กหญิงอิงดาวไปตามๆ กัน"น่ารักจังเลยเหลนย่า" ชิดสมัยโน้มตัวลงไปหอมแก้มเหลนทั้งสองของนางคนละฟอดใหญ่ "ชื่นใจที่สุด ไปลูก ไปกินข้าวกินปลากันก่อนแล้วค่อยคุยกัน"ทั้งหมดเดินตามชิดสมัยที่จูงมือเหลนคนละข้างเข้าไปในบ้าน โดยของขวัญเดินรั้งท้ายสุด เธอมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายสองคนที่อยู่ด้านหน้าตัวเอง หญิงสาวพยายามถามตัว

"ก็แสดงว่าได้ยินทั้งหมดเลยสิคะ" นายแพทย์ภามพยักหน้า "เฮ้อ.. ยิ่งไม่อยากให้ใครได้ยิน ก็ยิ่งมีคนได้ยิน อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อวาโยหรือคนอื่นนะคะ ขวัญไม่อยากให้ใครไม่สบายใจ""ไม่บอกหรอก และพี่ก็ไม่คิดจะบอกพ่อวาโยด้วยว่าพี่เป็นลูกใคร" เขาไม่อยากให้ความรู้สึกที่พ่อมีต่อแม่ภริตาแย่ไปกว่านี้ ที่สำคัญวาโยเสียใจมามากพอแล้ว อะไรก็ตามที่พูดออกไปแล้วส่งผลลบกับทุกคน ภามก็คิดว่าเก็บมันไว้กับตัวเอง ไม่แพร่งพรายออกไปเป็นเรื่องที่ควรทำที่สุด รวมถึงเรื่องที่ว่าเขาเป็นลูกกษิดิ์เดช ชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดออกไป ไม่บอกกับใคร แม้แต่พ่อผู้ให้กำเนิดก็ไม่ได้ให้รู้ถ้าหากในวันข้างหน้า กษิดิ์เดชเจ็บป่วยหรือมีเรื่องเดือดร้อนที่เขาพอช่วยได้ เขาก็เต็มใจยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ แต่จะให้ไปหา ไปดูแล หรือรักกษิดิ์เดชเหมือนอย่างที่รักนายแพทย์วาโย เขาทำไม่ได้จริงๆ"ไม่ผิดใช่ไหมขวัญที่พี่ไม่บอกลุงเดชของขวัญว่าพี่เป็นลูก พี่ไม่ได้รัก ไม่ได้รู้สึกผูกพันกับลุงเดชเลยสักนิด แต่ถ้าแกป่วย หรือแกต้องการความช่วยเหลือ พี่ยินดีนะ ยินดีที่จะช่วยโดยไม่มีข้อแม้หรือคิดปฏิเสธเลย"เธอคิดว่าเธอเข้าใจภามนะ เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่บอกความจริงทุกอย่

ปล่อยวางความโกรธมีความสุขกับชีวิต"เข้าออฟฟิศค่ะ ประจำที่สำนักงานใหญ่" เธอเล่าให้ภามฟัง มองหน้าชายหนุ่มแบบเต็มสองตา ยอมรับว่ายังสนิทใจกับภามไม่ได้ แต่เธอจะพยายามวางความรู้สึกที่ถืออยู่ลงให้ไวที่สุด ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวเธอเอง.."น่าเสียดายที่คุณชุณเอาตัวขวัญไปทำงานด้วยแล้ว ไม่อย่างนั้นพี่คงจีบให้มาทำงานที่ BGH ด้วยกัน แต่ยังไงถ้าเบื่องานกับทางไอ้.. เออคุณชุณละก็ รีบบอกพี่เลยนะ BGH ต้องการคนอย่างขวัญมาร่วมงานด้วย" เหมือนอย่างพี่ที่อยากได้ขวัญมาเคียงข้างหนึ่งอาทิตย์ที่อยู่กรุงเทพฯต้องพบเจอกับความวุ่นวาย เร่งรีบ ไหนจะรถราที่วิ่งขวักไขว่เต็มถนน ต่างจากสวนผึ้ง บ้านที่เงียบสงบ นานครั้งถึงมีรถวิ่งผ่าน กระนั้นเมืองหลวงก็ใช่ว่าไม่ดี ทุกสถานที่มีดีต่างกันออกไป"บ้านเงียบมากเลยเนอะดาว" ไอดินพูดกับน้องสาว"ช่าย ไม่เหมือนกุงเตบ"สองพี่น้องลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กที่ข้างในเต็มไปด้วยของเล่นเข้าบ้าน ส่วนของขวัญไม่ได้เดินตามลูกเข้าไป เธอยืนรอส่งนายแพทย์ภามที่ประตู"นี่ก็ดึกแล้ว พี่ภามกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมเถอะค่ะ เดี๋ยวขวัญจะพาลูกอาบน้ำเข้านอนแล้ว""โอเค พรุ่งนี้พี่มาหาแต่เช้านะ" ของขวัญไม่ได้พู

"พี่จะกลับแล้วนะ" หลังส่งลูกสาวลูกชายเข้านอน ก็ถึงเวลาที่เขาต้องกลับที่พักตัวเอง จึงมาบอกของขวัญก่อนเพราะมัวแต่จมดิ่งอยู่กับความคิดที่ว่าภามเป็นอะไร เขามีอะไรปิดบังเธออยู่หรือเปล่า หญิงสาวจึงสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงคนที่อยู่ในความคิด "อ๋อค่ะ ขับรถดีๆ นะคะพี่ภาม""อาฮะ ขวัญก็รีบนอนล่ะ นี่ก็ดึกแล้ว""ค่ะ เดี๋ยวสักหน่อยขวัญก็จะไปอาบน้ำนอนแล้ว" เธอพูดกับคนตรงหน้าไปพลาง สังเกตเขาไปพลาง ชายหนุ่มใส่แต่เสื้อเชิ้ตแขนยาว ไม่อึดอัดบ้างเหรอ ทั้งที่อากาศเมืองไทยก็ร้อนจะตาย"มีอะไรหรือเปล่าขวัญ" เห็นเจ้าหล่อนจ้องเขาตาไม่กะพริบ จึงถามออกไป"พี่ภาม.. พี่ภามไม่ร้อนบ้างเหรอ เห็นใส่แต่เชิ้ตแขนยาว" ไอดินถามไปแล้ว แต่เธอยังไม่ถาม อยากฟังเหตุผลเขาเหมือนกันว่าจะตอบเธอว่ายังไงนายแพทย์หนุ่มชะงักไปเมื่อถูกถามเช่นนั้น หากมีกระจกเงาสะท้อน คงได้เห็นแหละว่าใบหน้าหล่อเหลาซีดลงเล็กน้อย ทว่าแค่ครู่เดียวทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ "พี่กลัวผิวเสียน่ะ เลยใส่แต่เชิ้ตยาว""กลัวผิวเสีย?" อย่างภามเนี่ยนะ เขาถูกเลี้ยงมาอย่างคุณหนูก็จริง แต่ไม่ใช่คนเจ้าสำอาง ภามเป็นผู้ชายในแบบที่ผู้ชายควรเป็น"อือฮึ งั้นพี่กลับแล้วนะ ขวั