บททั้งหมดของ ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า: บทที่ 91 - บทที่ 100

"พี่ภามคะ คุยกันหน่อย""ได้สิ" ภามยิ้มให้ไอดินกับอิงดาว "พ่อไปคุยธุระกับแม่ก่อนนะครับ เดี๋ยวมาดูการ์ตูนด้วย""ค่า"มีเพียงอิงดาวที่ตอบรับและส่งยิ้มกลับไปให้นายแพทย์ภาม ไอดินแค่มองพ่อเท่านั้น"นี่ดาว คิดว่าพ่อจะมาอยู่กับเราไหม" คล้อยหลังจากที่นายแพทย์ภามเดินห่างไป ไอดินก็ถามความเห็นน้องสาว"ไม่ยู้""ดาวคิดว่าพ่อเป็นยังไง" เคยเห็นแม่ร้องไห้ยามมองรูปพ่อ ภาพจำที่ไอดินมีต่อภามจึงไม่ดีนัก "พ่อใจร้ายไหม""ม่ายยย~" คนเป็นน้องส่ายหน้า "พ่อใจดีจะตาย ซื้อข้าวมาให้เราเยอะแยะ" เด็กหญิงอวบอ้วนพูดกับพี่ชายพลางลูบพุงกลมๆ ของตัวเองโชว์"ดาวก็ห่วงแต่กิน" ไอดินมองพุงน้องสาวแล้วถอนหายใจ และคิดได้ว่าตัวเองไม่ควรขอความคิดเห็นอะไรกับไอ้หมูที่ใครเอาขนมหรืออาหารมาให้ก็เห็นว่าใจดีไปซะหมดเด็กชายเลิกสนใจน้องสาวแล้วหันมาจมจ่อมอยู่กับความคิดตัวเองถ้าพ่อใจดี แล้วทำไมแม่ถึงร้องไห้?เป็นคำถามที่ติดอยู่ในใจไอดินนายแพทย์ภามมองผ่านหน้าต่างกระจกเข้าไปในบ้าน เขาเห็นลูกชายกำลังมองมา "อิงดาวเป็นเด็กอัธยาศัยดี เฟรนด์ลี่ เข้ากับคนง่าย ส่วนไอดินเป็นคนเงียบๆ ไม่ชอบสุงสิงกับใคร" ของขวัญอธิบายลักษณะนิสัยลูกทั้งสองให้พ่อเด็กแฝ

ชีวิตนางสาวของขวัญต่างจากรถไฟเหาะที่ไหนกัน เธอชินแล้วล่ะ ไม่ว่าวันข้างหน้าต้องเจอกับอะไร ภูมิคุ้มกันที่ถูกสร้างขึ้นเพราะเรื่องราวในอดีต จะเป็นเกาะแข็งแกร่งคุ้มกันหัวใจให้กับเธอ"คุณเกลหายดีแล้วใช่ไหมคะ" ในฐานะแม่ ของขวัญเข้าใจดีหัวอกกีรติดีว่าทำไมไม่ยอมยุติการตั้งครรภ์เพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้ เพราะถ้าเป็นเธอ เธอก็จะเลือกให้ลูกได้ไปต่อ"หายแล้วครับ โชคดีที่ร่างกายตอบสนองต่อตัวยา และเซลล์มะเร็งไม่แพร่กระจาย""ดีจังเลยค่ะ" ถ้ากีรติเป็นอะไรไป คนที่น่าสงสารที่สุดคือน้องที่รัก หลานสาวภาม"ขวัญ.. เรื่องตำแหน่งผู้บริหาร BGH พี่ว่ามันสมควรเป็นของขวัญนะ ถ้าพ่อรู้ว่าขวัญยังมีชีวิตอยู่ พี่ก็เชื่อว่าท่านคงอยากมอบทุกอย่างให้ลูกสาว" เขาไม่ใช่สายเลือดพรพาณิชย์ ไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งเรียกวาโยว่าพ่อด้วยซ้ำ เมื่อทายาทอย่างของขวัญยังไม่ตาย เขาก็สมควรคืนทุกอย่างกลับไปให้หญิงสาวในวันที่รู้ว่าตัวเองเป็นลูกสาวกษิดิ์เดช ความรู้สึกเป็นเช่นไร ของขวัญยังจำได้ดี เธอเสียใจมาก เจ็บปวดเหมือนหัวใจจวนจะขาดออกจากกันที่พ่อรู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นลูกสาว กลับไม่ปริปากพูด ถึงแม้พยายามดูแล แต่ไม่เคยปกป้อง ปล่อยให้ดำรงธรรมทำก

"พี่ดินครับลูก มายืนอะไรตรงนี้ครับ" ของขวัญที่ถือตะกร้าใส่ไข่ไก่ออกมาจากเล้าไก่ มองตามสายตาลูกชายไปหยุดอยู่ที่นายแพทย์ภามที่เล่นอยู่กับลูกสาว สังเกตหลายครั้งแล้วว่าไอดินเข้ากับพ่อไม่ค่อยได้ ทั้งที่ภามก็ใช่ว่าจะไม่พยายามสนิทกับลูกชายมีอะไรหรือเปล่า.."ดินมาช่วยแม่เก็บไข่ไก่ฮะ" เด็กชายไอดินตอบไม่เต็มเสียง แถมยังก้มหน้าหลบสายตาแม่"แม่เก็บเสร็จแล้วครับลูก เดี๋ยวแม่เอาไข่ไปเก็บในบ้าน แล้วเราไปเล่นกับพ่อกับน้องกันดีไหมครับ" เธอวางไข่ลงบนโต๊ะหินอ่อนเมื่อไอดินเอาแต่ก้มหน้า ไม่ตอบรับว่าครับหรือพูดอะไร ลูกชายคล้ายมีบางอย่างในใจ "พี่ดินครับ พี่ดินมีอะไรอยากพูดกับแม่ไหมครับลูก"คนเป็นแม่อุ้มลูกชายขึ้นนั่งบนม้านั่งหินอ่อนตัวยาวข้างตน มั่นใจแน่แล้วว่าลูกชายมีอะไรในใจเกี่ยวกับพ่อ ถึงได้ไม่ยอมเปิดใจรับภามเหมือนอย่างอิงดาว"พี่ดินมีอะไร คุยกับแม่ได้นะครับลูก""แม่ฮะ ทำไมแม่เลิกกับพ่อ พ่อทำร้ายแม่เหรอฮะ"ไม่ว่าภามเคยทำอะไร ควรแล้วหรือที่เธอจะเล่าเรื่องไม่ดีของพ่อให้ลูกชายฟัง บางครั้งการโกหกก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องเลวร้ายเสมอไป หากนั่นทำให้คนที่เรารักสบายใจและไม่เป็นทุกข์"พ่อไม่ได้ทำร้ายแม่ครับ เราสองคนแ

"พี่ภามมีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอเห็นแววกังวลในดวงตาชายหนุ่ม"เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก" ความห่วงใยที่ของขวัญมีต่อกัน นายแพทย์ภามเห็นชัดเจนจากสายตาที่มองมา "ขอบคุณนะที่เป็นห่วง""ใครบอกว่าขวัญห่วงคะ แค่ถาม"เจ้าของริมฝีปากบางขยับยิ้มกว้าง ของขวัญรู้จักเขาดี เธอจับความรู้สึกเขาได้เร็ว โกรธ เหงา เศร้า ไม่ว่าความรู้สึกใดก็ตาม เขาปิดคนอื่นได้ แต่ไม่อาจซ่อนเร้นทุกอย่างไว้หากอยู่ต่อหน้าแม่เด็กแฝด "รู้อะไรไหม ไม่ใช่แค่ขวัญหรอกนะที่อ่านคนเก่ง พี่เองก็ใช่ย่อยเหมือนกัน""จะบอกว่าอ่านขวัญออก?""อาฮะ" เขามั่นใจว่าเป็นเช่นนั้นของขวัญยิ้มหยัน "อย่ามั่นใจไปหน่อยเลยค่ะ คนเราน่ะ การละครจะตายไป โกหกกันได้ทุกอย่างแหละ ยอมแม้กระทั่งทุ่มทั้งชีวิตเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ไม่ว่าใครจะเป็นยังไง เจ็บปวดแค่ไหน ก็ไม่สนใจ สนใจอยู่เรื่องเดียว คือทำยังไงก็ได้ขอแค่ให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการมา"ดวงตาสองคู่สบประสาน เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนลง ณ วินาทีนั้น ก่อนที่เข็มนาฬิกาซึ่งควรเคลื่อนไปข้าง แต่กลับหมุนทวนพาภามและของขวัญย้อนกลับไปในวังวนของอดีต อดีตที่เต็มไปด้วยน้ำตา เสียงร้องไห้ ความเสียใจ และสาแก่ใจของใครบางคน..สำนึกผิดอยู่

"แล้วแม่บอกไหมครับว่าทำไมพ่อแม่ถึงไม่อยู่ด้วยกัน""บอกฮะ แม่บอกว่าพ่อกับแม่เปลี่ยนจากคนรักมาเป็นเพื่อนที่หวังดีต่อกัน""ไอดินครับ ไอดินอยากให้พ่อมาอยู่กับไอดินตลอดไปเลยไหมลูก""อยากสิฮะ ดินจะได้เล่นกับพ่อทุกวัน""คุยกับแบบลูกผู้ชายเลยนะ พ่อไม่อยากเป็นเพื่อนกับแม่"หัวคิ้วเด็กชายไอดินขมวดมุ่นเข้าหากัน "ทำไมฮะ?""พ่ออยากเป็นคนรัก พ่อรักแม่แบบคนรัก ไม่ได้รักแบบเพื่อน หรือรักแบบพี่น้อง พ่ออยากอยู่กับแม่ กับดิน แล้วก็น้องดาว""รัก.. รักแบบคนรักเหรอฮะ แล้วรักแบบคนรักคืออะไร""รักแบบเพื่อนก็เหมือนลุงชุณกับแม่ขวัญ คอยช่วยเหลือกันในยามยากลำบาก ส่วนรักแบบคนรัก มัน.. ลึกซึ้งกว่านั้น อยากอยู่เคียงข้าง อยากเป็นครอบครัวเดียวกัน อยากกอด อยากหอม อยากเห็นหน้ากันทุกวัน อยากช่วยกันเลี้ยงไอดินกับอิงดาว เป็นความรักที่ซับซ้อนที่ต่อให้พ่ออธิบายให้ดินฟังยังไง ดินก็จะไม่เข้าใจ จนกว่าพี่ดินของพ่อจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วมีแฟน""พ่อพูดเหมือนแม่เลยว่ารอให้ดินโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเข้าใจเอง" ไอดินกอดอกทำท่าขัดใจ "กว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่คงอีกนานเลย"พ่อมองลูกชายแล้วหัวเราะ "เอาน่า.. ไว้โตเป็นผู้ใหญ่ พ่อรับรองว่าไอดินจะเข้าใจทุ