Alle Kapitel von หวนคืนกลับมาแก้ไขชะตาชีวิต: Kapitel 21 – Kapitel 30

แม้ว่าทางจวนสกุลซูจะเกิดสงครามย่อยๆ ระหว่างซูหลีเซียงและหลินหว่าน แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อซูหลีหลี่เลยสักนิด หลังจากที่นางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวได้แล้วขบวนเกี้ยวก็ออกเดินทางไปที่จวนของเสียนอ๋อง เสียงเครื่องเดนตรีที่นำอยู่ด้านหน้าพร้อมด้วยเสียงชื่นชมยินดีทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมา ชาติก่อนตอนที่นางแต่งเข้าสกุลฮั่ว แม้ว่าฮั่วจิ่นหรงจะมารับเจ้าสาวด้วยตนเอง แต่เพราะจวนสกุลฮั่วอยู่ไกลถึงต่างเมืองการแต่งงานของนางจึงเรียบง่ายเป็นอย่างยิ่งในชาติก่อนแม้จะรู้ว่าเจ้าสาวถูกเปลี่ยนตัวแต่ยามนั้นฮั่วจิ่นหรงก็ไม่ได้แสดงความไม่พอใจออกมา เขาให้เกียรตินางเป็นอย่างดีทำให้ยามนั้นนางคิดว่าตนเองโชคดีแล้วที่ได้แต่งงานกับฮั่วจิ่นหรง นางกลายเป็นคนที่ลุ่มหลงในความรักเป็นอย่างยิ่ง กว่าจะรู้ว่าความรักของเขาไม่ได้แตกต่างจากบิดาของนางนัก ได้ใหม่แล้วลืมเก่าเป็นสัจธรรมที่นางต้องทนยอมรับอย่างเจ็บช้ำ แต่เมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาแล้วนางก็ไม่ได้ละทิ้งหน้าที่ของตนเอง ฝืนอดทนกล้ำกลืนความเจ็บช้ำจนสามารถผลักดันเขาขึ้นไปสู่จุดสูงสุดตามที่เขาต้องการ แล้วผลสุดท้ายสิ่งที่เขาตอบแทนให้นางนอกจากความเจ็บช้ำแล้วยังมีความสำนึกเสียใจที่นางทุ่

อากาศอันหนาวเย็นในยามเช้าหาได้กระทบกับคนสองคนที่ยังนอนโอบกอดกันอยู่บนเตียงนอนอันอบอุ่น เสียนอ๋องก้มลงไปมองคนงามในอ้อมแขนแล้วก็ยิ้มออกมา นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาปล่อยตัวปล่อยใจทำตามใจของตนเองได้ถึงขนาดนี้ ที่ผ่านมานอกจากจะต้องคอยดูแลรักษาสุขภาพของตนเองแล้ว เขายังต้องคอยช่วยเหลือฉู่เทียนฉีฮ่องเต้สร้างสายสัมพันธ์อันดีกับบรรดาขุนนาง ยิ่งช่วงหลังมานี้ที่มีเรื่องขององค์รัชทายาทคอยกดดันทำให้เขาแทบจะไม่มีเวลาที่จะได้ไปสนใจอิสตรีในชีวิตของเขาได้ใกล้ชิดสตรีน้อยมาก แม้ว่าเขาจะมีบรรดาศักดิ์เป็นถึงเสียนอ๋อง แต่ด้วยร่างกายที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงของเขาทำให้เขาไม่ได้เป็นที่นิยมชมชอบของบรรดาสตรีในเมืองหลวงเท่าใดนัก นอกจากร่างกายที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงแล้วหากนำเขาไปเปรียบเทียบกับบรรดาพี่น้องคนอื่นๆ ตัวเขานั้นคือท่านอ๋องที่ไร้อำนาจวาสนามากที่สุด อีกทั้งเขายังมีสัญญาสมรสกับผู้อื่นแล้วจึงไม่คุ้มค่าที่พวกนางจะเสียเวลามาเข้าหา หลังจากเผชิญความเย็นชาจากเขาแค่เพียงไม่กี่ครั้งพวกนางก็พากันตีตัวออกห่างจากเขาแล้ว“เจ้านอนต่อเถิด ข้าจะลุกไปฝึกฝนร่างกายเสียหน่อย” เขาเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อเห็นว่านางกำลังพยายาม

ข้อดีของการเป็นพระชายาของเสียนอ๋องก็คือยามที่อยู่ภายในจวนนางสามารถทำตามอำเภอใจของตนเองได้แทบจะทุกอย่าง เบื้องบนไร้ซึ่งพ่อสามีและแม่สามี เบื้องล่างข้ารับใช้ทุกคนล้วนอยู่ในกฎระเบียบ ส่วนสามีของนางนั้นขอเพียงคอยควบคุมให้เขาดื่มยาตามกำหนดเวลาก็ไม่มีสิ่งใดที่นางต้องทำอีกทางด้านจวนของแม่ทัพเหอเดิมทีอนุผู้นั้นก็เป็นผู้ต้องสงสัยและกำลังถูกคนของเหอเจวี๋ยไต่สวนอยู่ พอได้รับคำชี้แนะจากคนของซูหลีหลี่พวกเขาก็สามารถตรวจสอบจนพบว่าอนุผู้นั้นคือผู้เพาะเลี้ยงหนอนกู่และเป็นคนลงมือทำให้เหอเจวี๋ยได้รับพิษหนอนกู่ ยามที่ซูหลีหลี่ได้รับรายงานเรื่องนี้นางก็พลันเผยความยินดีออกมา“พวกเราไปที่จวนท่านทัพเหอกันเถิด” ซูหลีหลี่หันไปเอ่ยกับเสียนอ๋องด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี ทำให้เสียนอ๋องพลันจ้องมองนางด้วยความไม่เข้าใจ"พวกเราจะไปที่นั่นทำไมกัน" คำถามของเสียนอ๋องทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมา“ก็นางมีเลือดที่สามารถใช้ล่อหลอกหนอนกู่ในกายของท่านได้เหตุใดจะไม่ไปเล่า ท่านอ๋องผู้ที่ใช้เลือดเพาะเลี้ยงหนอนกู่มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย หากครั้งนี้พวกเราพลาดไป ข้าเกรงว่าชาตินี้ก็จะหาผู้เพาะเลี้ยงหนอนกู่ไม่พบอีกแล้ว” คำพูดของซูหล

ยามที่กลับมาถึงจวนสิ่งแรกที่ซูหลีหลี่ทำก็คือสั่งให้สาวใช้ของตนต้มยาสลายพิษและยาบำรุงเพื่อฟื้นฟูร่างกายให้กับเสียนอ๋อง เขานั่งมองนางเปิดตำราเพื่ออ่านวิธีกำจัดหนอนกู่ที่ท่านตาของนางเขียนเอาไว้อีกครั้งด้วยสีหน้าอันตึงเครียด ยามที่เขาได้เห็นว่านางเขียนสิ่งต่างๆ ที่นางคิดว่าควรจะทำเพิ่มเต็มลงไป อีกทั้งยังมีคำว่าพญาหนอนกู่ตัวโตๆ อยู่บนหน้ากระดาษทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้“หากรักษาไม่ได้ข้าก็ไม่โทษเจ้าหรอก เดิมทีชีวิตของข้าก็ควรจะจบสิ้นไปตั้งนานแล้ว แต่เพราะท่านตาของเจ้าช่วยยื้อชีวิตเอาไว้ข้าจึงได้มีชีวิตมาจนถึงป่านนี้” คำพูดของเสียนอ๋องทำให้ซูหลีหลี่เงยหน้าขึ้นไปมองเขาในทันที เขาจึงได้นั่งลงเคียงข้างนางแล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ยามนี้ชีวิตของข้าไม่มีสิ่งใดให้ยึดติด มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ทำให้ข้าเริ่มรู้สึกว่าอยากจะอยู่กับเจ้าให้นานมากขึ้นอีกสักหน่อย นี่คงจะเป็นความรู้สึกที่ไม่สามารถปล่อยวางได้ของข้ากระมัง” คำพูดของเขาทำให้ซูหลีหลี่หันไปจ้องมองเขาด้วยความคาดไม่ถึง นางใช้ชีวิตคู่อยู่กับเขายังไม่ถึงสองวันดีด้วยซ้ำแต่คำว่าปล่อยวางไม่ได้ของเขากลับทำให้นางรู้สึกหวั่นไหวเข้าให้แล้ว“ท่านวา

ยามที่ซูหลีหลี่กลับไปถึงจวนอ๋องก็ได้รับรายงานว่าเสียนอ๋องได้สติแล้ว นางจึงรีบเดินไปหาเขาในทันที แม้ว่าก่อนที่นางจะออกจากจวนอ๋องไปนางได้ตรวจสภาพร่างกายของเสียนอ๋องอย่างละเอียดแล้ว แต่นางก็ยังอดกังวลและอดเป็นห่วงเขาไม่ได้อยู่ดี“ท่านอ๋อง” เสียงของซูหลีหลี่ทำให้เสียนอ๋องที่กำลังนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดพิงพนักเตียงอยู่หันมาจ้องมองนางในทันที“เหตุใดเจ้าจึงไม่ปลุกข้า เจ้ากลับจวนสกุลซูไปคนเดียวเช่นนี้ ผู้อื่นจะไม่เข้าใจเจ้าผิดคิดว่าข้าไม่โปรดปรานเจ้าหรือ” คำพูดของเสียนอ๋องทำให้ซูหลีหลี่พลันยิ้มออกมาในทันที“แล้วท่านอ๋องทรงโปรดปรานข้าหรือไม่เล่า” คำถามของนางทำให้เสียนอ๋องยิ่งมีสีหน้าไม่พอใจมากยิ่งขึ้น“ยังมีหน้ามาถาม ข้าทำสิ่งใดที่แสดงถึงความไม่โปรดปรานเจ้าให้เจ้าได้เห็นบ้างหรือ” เมื่อถูกถามกลับเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็รีบส่ายหน้าให้เขาในทันที“แน่นอนว่าย่อมจะไม่มี ไหน! ให้ข้าตรวจชีพจรให้ท่านหน่อย พิษที่ยังตกค้างอยู่สลายไปหมดแล้วหรือยัง” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางนั่งลงบนเตียงอย่างถือวิสาสะแล้วยื่นมือไปตรวจจับชีพจรให้เขา“เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย เพียงเท่านี้ท่านก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพิษหนอนกู่แล้ว” ซูหลีหลี่เอ่ยพล