All Chapters of หวนคืนกลับมาแก้ไขชะตาชีวิต: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อซูจวิ้นกลับเรือนของตนเองไปแล้วซูหลีหลี่จึงได้กลับเข้าเรือนของตนเองเช่นเดียวกัน แล้วจึงได้เอ่ยกับสาวใช้รุ่นใหญ่ทั้งสี่ของตนเองด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ“หลินหว่านผู้นั้น พวกเจ้าคิดว่าจะสามารถเข้าหานางได้มากน้อยสักเพียงไหน” คำถามของเจ้านายทำให้สาวใช้ทั้งสี่มองหน้ากันแล้วสุดท้ายก็เป็นตงชิงที่เป็นฝ่ายเสนอตัวออกมา“ยามที่บ่าวไปรับสำรับอาหารให้คุณหนูที่โรงครัวก็มักจะได้พบกับนางอยู่บ่อยครั้งเจ้าค่ะ สตรีผู้นี้ดูเรียบง่ายและอ่อนหวานมองไม่เห็นวี่แววเลยสักนิดว่าจะเป็นสตรีของนายท่านอย่างที่คุณหนูรองเอ่ยมา” เมื่อตงชิงเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็พยักหน้า“นางเป็นสตรีของท่านพ่อจริงๆ อย่างที่เซียงเซียงเอ่ยมา ส่วนเรื่องความทะเยอทะยานของนางจะมี่หรือไม่ข้าไม่มั่นใจนัก รู้แค่เพียงนางเป็นเด็กสาวที่ทำให้ท่านพ่อของข้าไม่เชื่อฟังหวังซื่อได้ สตรีที่มีความสามารถเช่นนี้หากพวกเราสามารถดึงนางมาเป็นพวกได้ข้าย่อมจะมีหนทางที่จะจัดการกับหวังซื่อได้ในเร็ววัน” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้สาวใช้ทั้งมีต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ“คุณหนูทราบได้อย่างไรเจ้าค่ะ ว่านายท่านโปรดปรานนางมากกว่าฮูหยิน” คำถามของสาวใช้ทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมาใ

ยามที่ซูหลีหลี่ได้เห็นใบหน้าของผู้คุ้มกันที่เผิงซีหามา นางก็พลันมีสีหน้าประหลาดใจในทันที คนเหล่านี้นางสามารถจดจำใบหน้าของพวกเขาได้ พวกเขาคือบรรดาลูกน้องคนสนิทของซูฉางเยว่ผู้เป็นบุตรบุญธรรมของนางในชาติที่แล้ว หยางไหวผู้นี้เป็นทั้งอาจารย์ผู้สอนวิชายุทธ์และเป็นกุนซือคอยวางแผนการรบให้ซูฉางเยว่ ส่วนเผิงกวนคือรองแม่ทัพที่ซูฉางเยว่ไว้ใจซูฉางเยว่สู้รบชนะตั้งแต่อายุไม่ถึงสิบขวบก็เพราะกองกำลังภายใต้การควบคุมของเผิงกวนผู้นี้ ส่วนเผิงกวนมีกองกำลังนับแสนนายได้อย่างไรนางไม่ได้มีเวลาได้สืบค้น รู้แค่เพียงว่าเขาคือศิษย์สำนักเดียวกันกับเผิงซี เจ้านายเก่าของเขาทิ้งกองกำลังเอาไว้ให้เขาจำนวนหนึ่ง เขามีความเคารพต่อหยางไหวจึงได้ติดตามมาขอเป็นลูกน้องของซูฉางเยว่บุตรชายบุญธรรมของนาง แล้วหลังจากนั้นจึงได้กลับไปรวบรวมกำลังคนที่เคยอยู่สั่งกัดเดียวกันกับเขาจนกลายเป็นกองกำลังขนาดใหญ่มีทหารอยู่ในมือนับแสนนายยินดีรับฟังคำสั่งทางทหารจากซูฉางเยว่เพียงเท่านั้นมาชาตินี้เมื่อไม่มีซูฉางเยว่แล้วหยางไหวจะมาอยู่กับนางก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือนางได้พบกับเขาและเผิงกวนก่อนที่เคยได้พบกันในชาติที่แล้วถึงหกปี นา

ทางด้านซูหย่งเหอยามนี้เขากำลังให้การต้อนรับเสียนอ๋องอยู่ที่โถงรับรองแขกของจวน เดิมทีซูหย่งเหอตั้งใจจะให้คนไปแจ้งให้หวังเจียหรานทราบ เพื่อที่นางจะได้ออกมาต้อนรับและพาซูหลีหลี่มาพบเสียนอ๋องเพื่อจะได้ทำความคุ้นเคยกันเอาไว้ แต่เสียนอ๋องกลับปฏิเสธและบอกกับซูหย่งเหอว่าเขาตั้งใจจะมาทำความรู้จักกับซูหย่งเหอเพียงเท่านั้น ไม่อยากจะรบกวนหวังเจียหรานผู้เป็นฮูหยินของจวน ส่วนซูหลีหลี่นั้นอีกไม่นานก็จะได้แต่งงานกันแล้วเรื่องทำความสนิทสนมคุ้นเคยกันเขาไม่รีบ แล้วเขาจึงได้นำภาพวาดโบราณมาดึงดูดความสนใจของซูหย่งเหอและชักชวนให้ซูหย่งเหอไปร่ำสุราชื่นชมภาพวาดและบทกวีด้วยกัน“ท่านอ๋อง คิดไม่ถึงท่านอ๋องจะทรงโปรดปรานภาพวาดและบทกวีเช่นเดียวกันกับข้า” ซูหย่งเหอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรื่นเริง ยามนี้เขาดื่มสุราไปหลายจอกแล้วดังนั้นในน้ำเสียงของซูหย่งเหอจึงเต็มไปด้วยความสนิทสนมราวกับคบหากับเสียนอ๋องมานานหลายปี ซึ่งเสียนอ๋องก็หาได้ถือสาไม่ยามนี้ในใจของเขากำลังรอคอยรอให้คนของเขาสร้างเรื่องในจวนสกุลซูให้แล้วเสร็จตามที่ซูหลีหลี่วางแผนการเอาไว้ต่างหาก อีกทั้งยังรอคอยรอดูว่าเด็กสาวที่เขาเคยได้พบในวันวานยังม

ข่าวลือยิ่งฉาวโฉ่ก็ระบือไปไกลอย่างรวดเร็ว หวังเจียหรานไม่ใช่แค่เพียงฮูหยินของรองเจ้ากรมพิธีการ แต่ยังเป็นสตรีที่มาจากสกุลหวังของท่านมหาเสนาบดี เรื่องที่นางมีสัมพันธ์สวาทกับขอทานและผู้คุ้มกันภายในเรือนของตนเองทำให้หลายคนคิดไปไกลว่าจวนสตรีจวนสกุลหวังไร้ซึ่งการอบรมก่อนหน้านี้ก็มีข่าวว่าหลานสาวคนโตของท่านเสนาบดีหนีตามผู้คุ้มกันคนหนึ่งไป ยามนี้ยังมีข่าวว่าบุตรสาวคนโปรดของท่านเสนาบดีมีสัมพันธ์กับบุรุษไม่เลือกหน้าอีก ทำให้บรรดาสตรีในสกุลหวังต่างร้อนรนกับข่าวลือนี้ และต่างก็เอ่ยวาจาตัดรอนหวังเจียหราน บอกว่านางเป็นแค่เพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุของท่านเสนาบดีจะสามารถนำนางไปเปรียบเทียบกับสตรีคนอื่นในสกุลได้อย่างไรท่าทีของคนสกุลหวังทำให้ซูหลีเซียงที่ยังคงเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนได้แต่หลั่งน้ำตาด้วยความแค้นใจ ในใจก็ได้แต่คิดว่าวันหน้าเมื่อนางได้เป็นใหญ่เมื่อไหร่จวนสกุลหวังจะเป็นรายต้นๆ ที่นางคิดจะจัดการ และแน่นอนว่าอันดับหนึ่งที่นางจะต้องจัดการก็ยังเป็นซูหลีหลี่อยู่ดี เพียงแต่เวลานี้ยังไม่ใช่เวลาที่นางจะลงมือได้เพียงเท่านั้น“แล้วยามนี้ท่านแม่ของข้านางเป็นอย่างไรบ้าง” ซูหลีเซียงเอ่ยถามพลางรับถ้วยยาจา

ยามที่ซูหลีหลี่และซูจวิ้นเข้าไปในโถงรับรอง คนทั้งสองก็คารวะทักทายเสียนอ๋องอย่างเต็มพิธีการ เสียนอ๋องฉู่เทียนเสียงจ้องมองรอยยิ้มของซูหลีหลี่แล้วก็พลันชะงักไป ทำให้ซูหย่งเหอต้องหันไปมองตามสายตาของเขาไปด้วย ปีนี้ซูหลีหลี่อายุสิบหกย่างเข้าสิบเจ็ดปีแล้ว แต่บุคลิกของเด็กสาวกลับเหมือนสตรีที่เคยผ่านมรสุมมาแล้วหลายปี ซูหย่งเหอได้แต่โทษตนเองที่ทิ้งบุตรสาวเอาไว้ให้อดีตพ่อภรรยาของตนอบรมสั่งสอน บุคลิกราวกับหญิงแก่ของนางทำให้ซูหย่งเหอได้แต่คิดว่า‘บุตรีผู้นี้ของข้าหากถามว่างามหรือไม่ ก็ตอบได้อยู่ว่าความงามของนางนั้นล้ำเลิศ แต่หากถามถึงเสน่ห์ของอิสตรีแล้วข้าบอกได้คำเดียวว่าไม่มี ข้าก็ได้แต่หวังว่าความงามเพียงอย่างเดียวของนางจะสามารถผูกใจเสียนอ๋องได้ เพราะหลังจากนี้ข้าคงไม่อาจจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องในครอบครัวของนางได้ หากเป็นคนทั่วไปคงจะเกรงใจข้าที่เป็นพ่อตาบ้าง แต่นี่เสียนอ๋องเชียวนะเขาคือผู้ใดกัน...’ ความคิดในใจของซูหย่งเหอแน่นอนว่าคงไม่มีผู้ใดได้รับรู้นอกจากตัวเขา โชคดีที่เขาไม่เคยเอ่ยความคิดเช่นนี้ออกมามิเช่นนั้นบุตรสาวที่เขาคิดนินทาอยู่ในใจว่างดงามเพียงอย่างเดียวจะต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถทางด