ซูหลีหลี่ยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขภายในจวนอ๋อง เสียนอ๋องมีสุขภาพดีขึ้นมากไม่เพียงร่างกายสามารถฟื้นตัวได้ดีสุขภาพร่างกายที่เคยอ่อนแอล้วนดีขึ้นตามลำดับ ยามนี้เขาสามารถฝึกฝนตนเองอยู่ในลานฝึกได้วันละหลายชั่วยาม จนซูหลีหลี่มักจะต้องส่งคนไปตามด้วยกังวลว่าหากเขาหักโหมมากจนเกินไปจะทำให้ร่างกายได้รับบาดเจ็บ“เจ้าอยากให้ข้าอยู่ด้วยก็บอกกันตามตรงสิ ข้าจะได้งดเว้นการฝึกแล้วอยู่เป็นเพื่อนเจ้า” เสียนอ๋องเอ่ยพลางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของนางเพื่อเย้าหยอกแต่นางกลับเบนหน้าหนีแถมยังเอามือปิดจมูกด้วยสีหน้ารังเกียจอย่างเต็มที่ทำให้เสียนอ๋องถึงกลับต้องเลิกคิ้วขึ้นพลางจ้องมองนางด้วยความมันเขี้ยวในทันที“หึหึ เดี๋ยวนี้กล้าทำเป็นรังเกียจข้าหรือ” คำพูดและสีหน้าของเขาทำให้ซูหลีหลี่รีบส่ายหน้าปฏิเสธในทันที“ไม่ใช่นะเพคะ แต่ไม่รู้ทำไมช่วงนี้จมูกของข้าจึงทนรับกลิ่นที่รุนแรงไม่ได้เลย ท่านอ๋องพึ่งจะฝึกฝนตนเองมาเหงื่อไคลย่อมมากเป็นเรื่องปกติ แต่เป็นข้าเองที่รู้สึกไม่ปกติ” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เสียนอ๋องก็พลันขมวดคิ้วแล้วจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงในทันที“เจ้าไม่สบายหรือ” คำถามของเสียนอ๋องทำให้
Mehr lesen