Alle Kapitel von หวนคืนกลับมาแก้ไขชะตาชีวิต: Kapitel 31 – Kapitel 40

คำพูดของแม่ทัพผู้เฒ่าทำให้เสียนอ๋องทอดถอนใจออกมาด้วยความหนักใจ แต่เมื่อคิดได้ว่าหากต้องเป็นฝ่ายตั้งรับเพียงอย่างเดียวอาจจะมีโอกาสที่จะพลาดพลั้งได้ ดังนั้นจึงไม่ควรที่จะตั้งรับรอการโจมตีจากฉู่เทียนฉีฮ่องเต้เพียงอย่างเดียวเช่นนี้“ช่วงนี้เสด็จพี่รองและเสด็จพี่สี่ก็ต่างกำลังพยายามจะช่วงชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท ข้าจะใช้ช่วงเวลานี้พักฟื้นตนเองก่อน อีกทั้งจะคอยหาทางกำจัดตู้กงกงผู้นั้นเสีย ถึงอย่างไรพิษหนอนกู่นี่ก็เป็นขันทีผู้นั้นที่เป็นคนลงมือ ข้าย่อมจะต้องหาวิธีกำจัดเขาก่อน ส่วนท่านตาช่วงนี้ก็อย่าพึ่งวู่วาม เรื่องยกทัพเข้าเมืองคือเรื่องใหญ่หากคิดจะลงมือย่อมจะต้องวางแผนให้ดี” เมื่อเสียนอ๋องเอ่ยเช่นนี้แม่ทัพผู้เฒ่าก็พยักหน้า“ได้เช่นนั้นข้าจะทิ้งคนเอาไว้ให้ท่านอ๋องจำนวนหนึ่ง อ้อ! ยังมีเหอเจวี๋ยเขาคือคนของข้า หากท่านอ๋องติดขัดเรื่องใดก็สามารถใช้ชื่อของข้าไหว้วานเขาได้เลย” เมื่อแม่ทัพหยางผู้เฒ่าเอ่ยเช่นนี้เสียนอ๋องก็พยักหน้า แล้วหลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งพูดคุยกันว่าควรจะทำเช่นไรต่อไปจึงจะสามารถควบคุมอำนาจและควบคุมความประพฤติของฉู่เทียนฉีฮ่องเต้ได้ แผนการของพวกเขาทำให้ซูหลีหลี่ที่มีโอกาสได้ฟังด้วยถ

ทางวังหลวงไม่อาจจะสืบความเคลื่อนไหวของจวนอ๋องได้ แต่ความเคลื่อนไหวทางวังหลวงกลับถูกส่งออกมาให้เสียนอ๋องได้รับรู้อย่างละเอียด หลังจากที่ระแคะระคายว่าฉู่เทียนฉีฮ่องเต้กำลังวางแผนจะเล่นงานตนเองแล้ว เสียนอ๋องฉู่เทียนเสียงก็ไม่คิดจะนั่งรอความตายโดยไม่ตอบโต้อีกต่อไป ช่วงนี้นอกจากจะคอยบำรุงร่างกายของตนเองและคอยเอาอกเอาใจพระชายาแล้ว เสียนอ๋องยังพยายามติดต่อกับข้ารับใช้เก่าแก่ของหยางไทเฮาเพื่อให้คนเหล่านั้นคอยสืบข่าวและคอยรายงานข่าวในวังหลวงให้เพื่อไม่ให้คนในวังรู้ว่ายามนี้หนอนกู่ในกายเขาถูกกำจัดออกไปแล้ว เสียนอ๋องจึงใช้ข้ออ้างว่าร่างกายของตนเองไม่พร้อมที่จะเข้าไปถวายการรับใช้ต่อฉู่เทียนฉีฮ่องเต้ในพระราชวัง จึงขอลาพักโดยไม่มีกำหนดระยะเวลา ใช้ข้ออ้างว่าเขากังวลว่าจะนำโรคภัยเข้าสู่วังหลวงจึงของดเว้นการเข้าเฝ้าต่อหน้าพระที่นั่งจนกว่าจะหายจากอาการป่วยดีฉู่เทียนฉีฮ่องเต้ที่พยายามจะสร้างภาพลักษณ์พระเชษฐาที่มีน้ำพระทัยต่อพระอนุชา ย่อมจะต้องรีบออกพระโอษฐ์พระราชทานอนุญาตให้แก่เสียนอ๋องเป็นกรณีพิเศษอยู่แล้ว การที่เสียนอ๋องไม่ต้องเข้าวังเช่นนี้พลอยทำให้ซูหลีหลี่ใช้ข้ออ้างว่าตนเองต้องคอยปรนนิบัติเสียนอ๋

ยามที่สาวใช้มารายงานว่าซูหลีเซียงและฮั่วจิ่นหรงมาขอเยี่ยมเยียนคารวะจนถึงจวน ซูหลีหลี่ก็ได้แต่นิ่งงันไปอย่างคาดไม่ถึง ส่วนเสียนอ๋องนั้นเมื่อได้เห็นสีหน้าของซูหลีหลี่เขาจึงได้หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขบขัน“เจ้าเคยบอกกับข้าว่าพวกเจ้าพี่น้องมีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยจะดีต่อกันมิใช่หรือ แล้วเหตุใดวันนี้นางจึงได้มาคารวะเยี่ยมเยียนเจ้าจนถึงที่ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันแรกหลังงานแต่งงานของนางกันเล่า” คำถามของเสียนอ๋องทำให้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดไม่ถึงของนางแปรเปลี่ยนเป็นหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจในทันที“นั่นคงเป็นเพราะว่าเมื่อวานนี้นางรู้สึกว่างานแต่งของตนเองนั้นดียิ่ง สามีของนางก็คงจะดีต่อนางเป็นอย่างมากทำให้นางรู้สึกดีจนต้องวิ่งโร่มาโอ้อวดข้าจนถึงที่นี่อย่างไรเล่า” คำตอบของซูหลีหลี่ทำให้เสียนอ๋องพลันเลิกคิ้วขึ้นในทันทีแล้วจึงได้เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอันตราย“เจ้ากำลังจะบอกกับข้าว่าน้องสาวของเจ้าคิดว่าตนเองมีชีวิตการแต่งงานที่ดีกว่าเจ้าที่ต้องแต่งงานกับข้าหรือ” คำถามของขาทำให้ซูหลีหลี่ยักไหล่แล้วเอ่ยเล่าให้สามีฟังตามตรง“ก่อนหน้านี้นางคิดอย

ฮั่วจิ่นหรงจูงมือฮูหยินของเขาออกจากจวนอ๋องด้วยความกังวล เดิมทีเขาตั้งใจจะอาศัยสายสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างฮูหยินของเขาและพระชายาของเสียนอ๋องเพื่อที่เขาจะได้สามารถเข้าหาผู้สูงศักดิ์อย่างเสียนอ๋อง แต่คิดไม่ถึงว่าตนเองจะแสดงกิริยาไร้มารยาทออกมาอย่างไม่รู้ตัวจนทำให้ฮูหยินของเขาและพระชายาของเสียนอ๋องพูดจากระทบกระทั่งกันจนบานปลายได้ถึงขนาดนี้ ฮั่วจิ่นหรงคิดตำหนิตนเองอยู่ในใจแต่คนที่เขารู้สึกว่าสมควรจะถูกตำหนิมากที่สุดก็คือซูหลีเซียงฮูหยินที่พึ่งจะแต่งของเขาผู้นี้“ทำไมท่านจึงต้องนอบน้อมต่อพวกเขาด้วย เสียนอ๋องก็แค่อ๋องขี้โรคที่รอวันจะสิ้นอายุขัย ท่านจะไปหวั่นเกรงเขาถึงขั้นนั้นไปทำไม” ซูหลีเซียงเอ่ยขึ้นในทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนรถม้าแล้ว ฮั่วจิ่นหรงหันมาจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น“หากไม่รู้เรื่องอะไรก็ควรจะปิดปากของตนเองให้แน่นๆ แล้วก็ควรจะสำรวมตนเองให้มากกว่านี้ พระชายาของเสียนอ๋องหาใช่คนที่เจ้าจะไปท้าทายเช่นนี้ได้ ยามนี้นางไม่ใช่พี่สาวในจวนของเจ้าดังเช่นแต่ก่อน” คำพูดของฮั่วจิ่นหรงทำให้ซูหลีเซียงส่ายหน้า“สามีท่านเชื่อข้าเถิด เสียนอ๋องผู้

ข่าวการตายของหวังเจียหรานแม้ว่าสกุลหวังอยากจะปกปิดแต่ก็ไม่อาจจะปกปิดได้ การที่ไฟไหม้ภายในจวนผู้คนย่อมจะรู้สึกสงสัยจนต้องหาทางสอบถามถึงสาเหตุและสอบถามว่าผู้ตายคือใคร ซูหย่งเหอเองก็ย่อมจะได้ยินข่าวการตายของหวังเจียหรานแม้ว่าในใจจะโกรธแค้นหวังเจียหรานมากเพียงใดแต่ถึงอย่างไรนางก็คือฮูหยินที่ใช้ชีวิตร่วมกันมามากกว่าสิบปี แถมยังมีบุตรชายและบุตรสาวด้วยกันอีกมีหรือที่เขาจะไม่รู้สึกเสียใจ แต่เพราะพ่อตาของเขาคือมหาเสนาบดีแห่งแคว้น อีกทั้งยามนี้เขาและหวังเจียหรานได้หย่าขาดกันแล้ว สิ่งที่เขาทำได้ก็แค่นั่งเสียใจเงียบๆ อยู่ในจวนเพียงเท่านั้น“หึหึ ท่านพ่อของข้าก็เป็นเช่นนี้แหละ ไม่เคยมีความเด็ดขาด พะวักพะวนหวั่นเกรงผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่า เผยซีเจ้าให้คนในบ้านสกุลซูของพวกเราปล่อยข่าวเรื่องที่เซียงเซียงเคยอยากให้มารดาของนางตายในวันแต่งงานของข้าอีกครั้ง แม้ว่าอวิ้นเอ๋อเองก็เคยมีช่วงเวลาที่อยากจะให้มารดาของเขาตาย แต่ข้าก็เชื่อว่าคนที่เคยคุกเข่าขอชีวิตให้แก่มารดาเช่นเขาจะต้องรู้สึกเจ็บแค้นถ้าหากรู้ว่าพี่สาวที่มารดาของเขารักใคร่หนักหนามีส่วนร่วมในการกำจัดมารดาของเขา” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เผยซีก็พลันมี