Alle Kapitel von หวนคืนกลับมาแก้ไขชะตาชีวิต: Kapitel 61 – Kapitel 69

ในขณะที่ซูหลีหลี่กำลังหลั่งน้ำตาด้วยความตื้นตันใจเมื่อรู้ว่าบุตรชายของนางคือซูฉางเยว่ แต่คนที่ไม่รู้ความคิดของนางอย่างฉู่เทียนเสียงกลับรู้สึกร้อนใจขึ้นมาในทันทีเมื่อได้เห็นว่าอยู่ๆ นางก็ร้องไห้ออกมาเช่นนี้“ทำไมเจ้าจึงได้ร้องไห้เช่นนี้กันเล่า เขาออกแรงมากเกินไปจนทำให้เจ้ารู้สึกเจ็บใช่ไหม ให้ข้าเรียกแม่นมมาช่วยเจ้าดูแลเขาดีหรือไม่” คำถามของฉู่เทียนเสียงทำให้ซูหลีหลี่ส่ายหน้า ยามนี้นางรู้สึกตื้นตันจนไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้“เอ๋ หรือว่าเจ้าเสียใจที่ลูกของพวกเรามีปานแดงที่หัวไหล่” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็ส่ายหน้า“เปล่านะเพคะ” น้ำเสียงสั่นเครือของซูหลีหลี่ทำให้ฉู่เทียนเสียงพลันนิ่วหน้าในทันที เมื่อนางเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขาจึงได้เอ่ยอธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“ฝ่าบาทพระองค์ทรงจำตอนที่พวกเราพึ่งจะแต่งงานกันใหม่ๆ ได้ไหมเพคะ ช่วงนั้นหม่อมฉันเคยสั่งให้คนตามหาเด็กชายคนหนึ่งที่หม่อมฉันรู้สึกถูกชะตาด้วยและตั้งใจว่าจะรับเขามาอุปการะเป็นบุตรบุญธรรมของหม่อมฉัน” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เขาก็พยักหน้าพลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ“ข้าย่อมจะจำได

พิธีแต่งตั้งองค์รัชทายาทผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ด้วยวัยแค่เพียงเจ็ดขวบองค์รัชทายาทฉู่ฉางเยว่ทำให้ผู้ที่มาเข้าร่วมในพิธีแต่งตั้งต่างพากันรู้สึกชื่นชมในตัวเขา คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้กันดีว่าองค์รัชทายาทฉู่ฉางเยว่เชี่ยวชาญการใช้ศาสตราวุธและเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ทางด้านวิชาการต่อสู้ แต่กลับไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าในยามที่ต้องเข้าร่วมพิธีการของราชสำนัก องค์รัชทายาทจะมีท่วงท่าสง่างามและมีบุคลิกโดดเด่นได้มากถึงเพียงนี้ ท่าทีราวกับผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยความสุขุมเยือกเย็นของเขาทำให้ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าสมแล้วที่เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นองค์รัชทายาททั้งที่มีอายุยังน้อยถึงเพียงนี้ในฐานะพระโอรสเพียงองค์เดียวของฉู่เทียนเสียงฮ่องเต้ทำให้เขาไม่ต้องแย่งชิงกับผู้ใด มีทั้งบิดาและมารดาคอยตามใจใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขในวังหลวง แต่ถึงกระนั้นองค์รัชทายาทผู้นี้ก็ยังมีเรื่องให้รู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง ในฐานะที่เป็นพระโอรสเพียงองค์เดียวย่อมจะได้รับความใส่ใจจากบิดาและมารดาอย่างเต็มที่จนบางครั้งก็ทำให้เขารู้สึกว่ามันมากจนเกินไปแล้ว“เสด็จพ่อ หากไม่อยากให้มีคนแบบสกุลเหยียนอีกทางที่ดีเสด็จพ่อควรจะมีน้องให้ลูกได้แล้วน

ซูหลีหลี่มองขึ้นไปด้านบนของต้นอู่ถงด้วยความปวดใจ นางย่อมเป็นห่วงบุตรสาวของตนเองอยู่แล้ว แต่ต้นอู่ถงต้นนี้ฉู่ฉางเล่อถูกพี่ชายตัวแสบอย่างฉู่ฉางซินหลอกให้ปีนขึ้นไปจนนางสามารถปีนขึ้นลงได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว แต่เด็กสาวอีกคนที่กำลังปีนขึ้นไปกลับทำให้นางรู้สึกเป็นกังวลมากกว่า“กุ้ยหนิง เจ้าระวังนะ” ซูเหม่ยจีเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง นางเคยเห็นองค์หญิงน้อยปีนขึ้นลงต้นอู่ถงแห่งนี้จนชินตาแล้ว แต่นางไม่เคยรู้เลยว่าเสิ่นกุ้ยหนิงจะปีนขึ้นต้นไม้อย่างคล่องแคล่วได้เช่นนี้“องค์หญิงอย่าปีนขึ้นไปอีกเลยเพคะ กิ่งที่อยู่ด้านบนดูเหมือนว่าจะเปราะแล้ว” เสียงของเสิ่นกุ้ยหนิงทั้งมั่นคงและเต็มไปด้วยความมั่นใจทำให้ความกังวลใจของซูหลีหลี่พลันผ่อนคลายลง นางหันไปถามท่านหญิงผิงอันผู้เป็นพี่สะใภ้ของตนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาในทันที“นางคือคุณหนูจากจวนใดหรือ” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยถามเช่นนี้ท่านหญิงผิงอันก็เอ่ยตอบในทันทีเช่นกัน“บุตรสาวคนโตของแม่ทัพเสิ่น เสิ่นกุ้ยหนิง” คำตอบของพี่สะใภ้ทำให้ซูหลีหลี่นิ่งงันไปในชาติก่อนทัพสกุลเสิ่นเคยให้การสนับสนุนและคอยเป็นกำลังหนุนช่วยเหลือทัพของซูฉางเยว่อยู่หลายครั้ง หากนางจำไม่ผิดในชาติที่แ

องค์รัชทายาทฉู่ฉางเยว่ขึ้นครองราชย์ในยามที่เขามีอายุแค่เพียงยี่สิบห้าชันษา ไท่ซ่างหวงฉู่เทียนเสียงใช้ข้ออ้างเรื่องสุขภาพสละราชบัลลังก์หลังจากที่ครองราชย์ยาวนานถึงยี่สิบห้าปี หลังจากนั้นฉู่เทียนเสียงก็พาซูหลีหลี่ออกจากวังไปใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุขในตำหนักฤดูร้อนที่ตั้งอยู่นอกเมืองสองสามีภรรยาช่วยกันปลูกดอกไม้สร้างสวนสมุนไพรใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างสมถะและอิสรเสรี พอถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิก็มักจะจับหลานชายและหลานสาวแต่งกายเหมือนชาวบ้านทั่วไปออกท่องเที่ยวหาความสำราญตามประสาคนว่างงาน หลังจากนั้นก็จะพาหลานๆ กลับเข้าเมืองหลวงส่งคืนพ่อแม่ของพวกเขาในทุกฤดูหนาว พวกเขามักจะทำเช่นนี้เป็นประจำทุกปีจนทำให้ทั้งหลานชายและหลานสาวเบื่อหน่ายชีวิตในวังหลวงร่ำร้องที่จะอยู่แต่กับเสด็จปู่และเสด็จย่าการได้ใช้ชีวิตในรูปแบบนี้ทำให้ซูหลีหลี่ที่เคยต้องผจญกับความทุกข์ยากในชาติที่แล้วมักจะทอดถอนใจให้กับโชคชะตาในชาตินี้อยู่เสมอ ในใจของนางก็ได้แต่คิดว่าไม่ใช่แค่เพียงสวรรค์ที่เห็นใจนาง แต่สามีและลูกๆ ของนางต่างก็พากันเห็นใจและมักจะทำทุกอย่างเพื่อเอาอกเอาใจนางอยู่เสมอ สำหรับซูหลีหลี่แล้วความเห็นอกเห็นใจและความใส่ใจที

ฮ่องเต้มิอาจจะขาดฮองเฮา แม้ว่าขุนนางหลายคนจะหวาดกลัวข้า แต่ก็มีหลายคนที่ไม่กลัวตายกล้าเสนอหน้ามาขอให้ข้ารับพระสนมและแต่งตั้งฮองเฮา ข้ารำคาญคนเหล่านั้นจึงได้บอกกับทุกคนว่าข้ารักใคร่เสิ่นกุ้ยหนิงที่ตายจากไปเป็นอย่างมาก ชั่วชีวิตนี้จะไม่ขอมีผู้ใดอีกนอกจากนาง คำพูดของข้าทำให้ชาวประชาต่างหลั่งน้ำตาและเรียกร้องให้ข้าแต่งตั้งสตรีที่ตายไปแล้วผู้นั้นขึ้นเป็นฮองเฮา“เสิ่นกุ้ยหนิงยังไม่ตาย ข้าเป็นคนช่วยนางไว้ และนางไม่อาจจะเป็นฮองเฮาได้เพราะนางคือสตรีของข้า” คำพูดของเยียนอ๋องทำให้พิธีแต่งตั้งฮองเฮาของข้าต้องหยุดชะงัก คำพูดของเขาทำให้ข้าชักกระบี่ออกมา เดิมทีตั้งใจว่าจะใช้ข่มขู่เยียนอ๋องผู้นั้นให้สงบปาก แต่เสิ่นกุ้ยหนิงกลับเผยตัวออกมาแล้วใช้มีดสั้นในมือรับคมกระบี่ที่ข้าตั้งใจจะใช้พาดคอเพื่อข่มขู่เยียนอ๋อง“ฝ่าบาท พวกเราไม่เคยเป็นสามีภรรยา ดังนั้นขอฝ่าบาทได้โปรดปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ” คำพูดของนางหากเอ่ยกับบุรุษที่รักใคร่ในตัวนางคนผู้นั้นคงจะคลุ้มคลั่งแล้วลงมือฆ่านางไปแล้วโชคดีที่ข้าไม่ใช่ ข้ามองเยียนอ๋องแล้วก็มองนางสุดสุดท้ายจึงเอ่ยออกมาอย่างไม่ถือสา“กุ้ยหนิง เป็นข้าไม่ดีเองที่ไปช่วยเจ้าและท่านพ่