All Chapters of คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์: Chapter 11 - Chapter 16

“หลายล้านงั้นเหรอ? ดูจากสภาพนายแล้ว ไม่น่าจะคุ้มราคาขนาดนั้นนะ” ลี่เฉินลุกขึ้นยืน มองดูซูเหยียนอย่างนึกสนุก “นายรู้ไหมว่าต้องกัดที่ตรงไหนของลำคอ อีกฝ่ายถึงจะส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้?”เขาก้าวเข้าไปกดดันอีกหนึ่งก้าว “เรื่องพรรค์นี้ เรื่องที่ว่าจะทำให้มนุษย์สัตว์สักตัวหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้ยังไง น่าจะมีแต่มนุษย์สัตว์ชั้นต่ำอย่างฉันเท่านั้นแหละที่รู้ ใช่ไหม?”ซูเหยียนสัมผัสได้ถึงสัญญาณการคุกคามเขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตื่นตระหนก หางส่ายไปมาอย่างไม่สงบ “แกจะทำอะไร?”“ฉันจะทำอะไรได้?” ลี่เฉินผายมือ “ฉันก็เป็นแค่มนุษย์สัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่งเท่านั้นเอง”สิ้นเสียง เขาก็พุ่งตัวเข้าใส่ซูเหยียนอย่างกะทันหันซูเหยียนตกใจจนกลายร่างเป็นสัตว์ทันทีสุนัขหมาป่าสีดำพุ่งเข้าใส่ลี่เฉินตามสัญชาตญาณ ฟันอันแหลมคมกัดเข้าที่ท่อนแขนของลี่เฉินเต็มแรงลี่เฉินถูกเขากระแทกจนล้มไปชนโต๊ะรับแขก เสียงเครื่องเคลือบดินเผาแตกกระจายดังสนั่น เศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่วพื้นซูเหยียนตะลึงงันไปแล้วคาดไม่ถึงเลยว่าเมื่อกี้ลี่เฉินแค่ทำท่าจะพุ่งใส่หลอกๆ เท่านั้นและตอนที่แม่ได้ยินเสียงแล้วรีบวิ่งออกมา ภาพที่เห็นก็คือล

“หนูบอกแล้วไงว่าเมื่อก่อนพี่เขาแกล้งทำตัวดีไปงั้นแหละ พ่อกับแม่ไม่เชื่อ!”พ่อกับแม่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากห้ามปราม “เจาเจา ยังไงวันนี้ก็วันเกิดน้อง เพลาๆ ลงหน่อยเถอะ เรื่องอื่นเอาไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ดีไหมลูก?”ฉันระเบิดอารมณ์ออกมาจนหมดสิ้น“ทีตอนที่แย่งของขวัญหนูไป ตอนที่ทำลายงานวันเกิดหนู ทำไมพ่อแม่ไม่ว่าน้องบ้าง?”“หนูเพิ่งจะหายไปแค่ปีเดียว พ่อแม่ก็รีบหาลูกสาวคนใหม่มาแทนแล้ว พ่อแม่รู้ไหมว่าตอนนั้นหนูทำอะไรอยู่? หนูเพิ่งจะหนีออกมาจากเงื้อมมือพวกค้ามนุษย์ ถูกสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่ละที่เกี่ยงกันไปมาไม่มีใครเอา ต้องนอนที่สถานีตำรวจ!”“เจาเจา ใจเย็นก่อนลูก” พ่อกดไหล่ฉันเบาๆ เพื่อปลอบประโลม “ลูกพูดถูก”“พ่อกับแม่คุยกันแล้ว เป็นความผิดของพวกเราเอง เรากลัวจะไปสะกิดความทรงจำแย่ๆ ของลูก เลยไม่กล้าถามเรื่องอดีต นึกไม่ถึงว่าจะทำให้ลูกต้องน้อยใจ”“ลูกรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่กล้าเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าพวกเรา ก็เป็นความผิดของเราด้วย” น้ำเสียงของพ่อเคร่งขรึมลง “พวกเราพลาดช่วงวัยเด็กของลูกไป เรามอบความรักที่ควรจะเป็นของลูกไปให้หร่านหร่านหมด”“ดังนั้นเราเลยตัดสินใจว่า นอกจากบ้านหลังนี้ที่จ

ผมได้ยินหมอคุยกับเธอ“ผมยังคงแนะนำว่าคุณไม่ควรเลี้ยงมนุษย์สัตว์ชั้นต่ำแบบนี้ โดยเฉพาะตัวที่ผ่านโลกมาโชกโชนขนาดนี้”“ถึงหน้าตาและหุ่นจะดีจริงๆ ก็เถอะ”หัวใจผมบีบรัดผมไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเมื่อก่อนผมกินน้อยลงหน่อยก็ได้ ถ้าหิวโซก็คงไม่มีแรงไปทำอันตรายคุณแล้ว“ให้โอกาสเขาหน่อยเถอะ” เธอยักไหล่ “ยังไงซะฉันก็ไม่ใช่ชนชั้นสูงผู้ดีอะไรอยู่แล้ว”หมอยิ้มแล้วถามเธอ “ใจอ่อนเหรอ? คุณมีมนุษย์สัตว์เกรดประกวดอยู่แล้วตัวหนึ่งไม่ใช่เหรอ?”“ตัวนั้นฉันกะว่าจะขายต่อแล้วล่ะ คุณช่วยหาคนรับช่วงต่อให้หน่อยได้ไหม?”ผมแตะมุมปากที่ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ด้วยความแปลกใจ“ได้สิ” หมอพยักหน้า “เลี้ยงไม่เชื่อง ขายไปก็ดีแล้ว”ที่บ้านเธอมีมนุษย์สัตว์ตัวอื่นผมไม่ได้แปลกใจที่แปลกใจคือมนุษย์สัตว์ตัวนี้ช่างไม่รู้จักดีชั่วเอาเสียเลยเกรดประกวดบ้าบออะไรนอกจากวิชาปรนนิบัติคนแล้ว ก็ไม่มีดีอะไรสักอย่างคืนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมรุกก่อนผมไม่ค่อยเข้าใจมนุษย์จริงๆดังนั้นผมจึงต้องจ้องสีหน้าเธอตาไม่กระพริบ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอสบายตัวหรือไม่แต่สุดท้ายก็ทำเธอร้องไห้จนได้ผมกังวลจนนอนไม่หลับทั้งคืนคืนแรกที่เธ