Short
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์

คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์

By:  ลิ่วเชียนCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
16Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มนุษย์สัตว์ประเภทบริการเกรดประกวดที่ฉันซื้อมาไม่ชอบฉัน เขากระดิกหางให้น้องสาวแค่คนเดียว ต่อมาฉันจึงพาพวกมนุษย์สัตว์ชั้นต่ำประเภทระบายอารมณ์ตัวหนึ่งกลับมาบ้าน แต่เขากลับร้อนรนจนเกือบจะร้องไห้ “ฉินเจา เธอเลี้ยงฉันเป็นหมาน้อยได้แค่ตัวเดียวเท่านั้นนะ!”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

Kalender Bumi Baru, tahun 2x85.

Seribu tahun setelah perang nuklir, Kota Terlupakan di Zona Perang Utara Benua Amerika, tiga ribu meter di bawah tanah...

Sebuah markas logam perak raksasa yang dingin dan luas terbaring di dalam lapisan tanah. Deretan lampu sorot energi, seperti mata majemuk monster, memancarkan cahaya putih menyilaukan ke bawah. Markas baja yang dapat menampung lima ribu orang itu memancarkan cahaya dingin yang samar.

Secara keseluruhan, markas itu tampak tenang dan khidmat.

"Kalian semua dengarkan aku!"

Di lapangan latihan baja di sudut markas, seorang letnan berjanggut besar meraung ke arah para siswa yang berbaris di depannya.

"Membuka Kunci Gen adalah satu-satunya pilihan bagi kalian, anak-anak nakal, untuk berumur panjang.

Karena kalian adalah rakyat jelata, adalah hewan terendah di reruntuhan Kota Terlupakan. Jika kalian ingin hidup dengan sedikit martabat, kalian harus berlatih keras, membuka Kunci Gen, dan menjadi 'Prajurit' yang berguna bagi negara. Ingat! Negara tidak memelihara sampah!"

Para siswa tampak pucat, tetapi berdiri tegak. Di bawah kaki masing-masing siswa, pelindung mekanis berbobot yang terbuat dari besi hitam, penuh dengan keringat dan noda karat.

"Neo Blade, maju!"

"Siap!"

Seiring raungan letnan berjanggut besar itu, seorang pemuda berambut hitam di barisan depan melangkah maju.

"Katakan padaku, apakah kamu tidak menghadiri kelasku kemarin karena kamu pergi ke ruang produksi Ahli Mekanik lagi?"

"Benar, Letnan Marcus!"

Pemuda itu menghentakkan sepatu bot militernya, suaranya nyaring.

"Dasar bodoh! Sudah berapa kali aku katakan padamu? Kamu tidak bisa menjadi Ahli Mekanik. Bakatmu adalah menjadi seorang Prajurit. Menjadi Prajurit yang hebat, mengerti?"

Marcus tampak seperti ingin memakan orang, urat lehernya menonjol.

"Lapor! Menjadi Ahli Mekanik, yang mampu membuat peralatan mekanik energi, adalah impianku sejak kecil. Aku ingin seperti 'Maestro', menggunakan mesin untuk kepentingan umat manusia."

Neo terlihat tegas.

"Diam! Kamu tidak perlu mengajariku itu. Siapa yang tidak ingin menjadi seperti 'Maestro'? Tapi, kekuatan mentalmu hanya 1,8 kali lipat dari orang biasa. Tahukah kamu, batas minimal untuk menjadi Ahli Mekanik yang berkualitas adalah kekuatan mental 2 kali lipat?

Dan kondisi keluargamu tidak dapat memenuhi konsumsi yang sangat tinggi dari seorang Ahli Mekanik. Baik itu bahan mekanik khusus atau Rune Tulang Rahasia yang membangun kabel energi, semua membutuhkan uang dalam jumlah astronomis. Neo, bersikaplah realistis. Berkonsentrasilah pada jalur Prajurit, itu satu-satunya jalan keluarmu!"

Marcus menatap pemuda tegap dan bermata tegas di depannya, sedikit kesal.

Ini adalah siswa terbaik yang pernah dia ajar, siswa rakyat jelata yang paling mungkin membuka Kunci Gen tahun ini.

Tapi anak ini keras kepala, bersikeras mengejar profesi mulia sebagai Ahli Mekanik. Itu sama sekali tidak mungkin.

"Lapor! Saya tidak akan menyerah. Dan saya juga tidak akan menyerah untuk menjadi Prajurit yang hebat!"

Alis Neo sedikit terangkat, sangat tegas.

"Sombong! Apa kau benar-benar mengira kau adalah pahlawan legendaris 'Maestro'? Konsekuensi dari tidak fokus adalah tidak mencapai apa-apa!"

Marcus menggertakkan gigi, hendak meledak.

Tapi saat itu, sebuah suara lembut tiba-tiba datang dari belakang.

"Hehehe, Marcus, sedang melatih Neo lagi? Dengan ekspresi cinta dan benci ini, bisakah kau mengubah pendekatanmu? Kurasa kau sebaiknya membiarkan Neo bergabung dengan kelompok elitku, biarkan aku melatihnya dengan baik. Mungkin dia akan menjadi kuda hitam di Kompetisi Seleksi Distrik bulan depan?"

Seorang letnan tinggi dan kurus dengan kulit putih, sudut mulutnya tersenyum, berjalan perlahan ke arah mereka.

Di belakangnya, sekelompok siswa yang bersemangat, mengenakan kerangka luar mekanis seragam, melangkah mengikuti.

Saat melihat perlengkapan para siswa ini, mata Neo berbinar, dan dia mengepalkan tinjunya.

Tenaga penggerak listrik model baru, kerangka berongga yang dipoles. Pelindung dada dan pelindung punggung dihubungkan dengan tulang selangka, pelindung lengan dan kaki, garis-garis tajam, tekstur keras, bergerak dan melompat tanpa suara, memberikan kesan tajam seperti taring binatang buas.

Dibandingkan dengan pelindung berbobot di kaki para siswa Neo, ini seperti membandingkan beruang dan macan tutul, membuat wajah orang memerah karena malu dan iri.

"Kerangka luar mekanis kelas E, setiap set setidaknya seratus ribu Dolar Amerika. Kelas orang kaya, Letnan Titus!"

Neo diam-diam menggertakkan gigi.

Bumi setelah perang nuklir kekurangan sumber daya, dan sebagian besar sumber daya dikuasai oleh orang kaya, rakyat jelata bahkan hampir tidak punya makanan.

Namun, basis populasi rakyat jelata terlalu besar, dan mereka adalah tenaga kerja termurah. Untuk menenangkan rakyat jelata dan menghindari kerusuhan, pemerintah mendirikan beberapa akademi pangkalan militer, menarik anak-anak rakyat jelata dan anak-anak orang kaya untuk menerima pendidikan bersama.

Tapi ini hanya kue indah yang digambar untuk rakyat jelata. Jika ingin mendapatkan kesetaraan sejati, itu tergantung pada kekuatan ekonomi siswa itu sendiri.

Ini seperti game online gratis yang populer di Bumi seribu tahun yang lalu, cara terselubung untuk menghasilkan uang. Pembuatnya tidak akan pernah membiarkan pemain yang membayar dirugikan.

Hal ini menyebabkan polarisasi pendidikan.

Kelas elit Titus yang kaya memiliki banyak sumber daya kesejahteraan dan perlakuan yang baik.

Sedangkan kelas rakyat jelata Neo, tidak hanya tidak memiliki sumber daya kesejahteraan, tetapi juga harus bekerja keras di markas setiap hari untuk mendapatkan makanan dan biaya sekolah.

Melihat tatapan Titus yang seperti memberi sedekah kepada para siswa rakyat jelata, Neo merasa tidak nyaman, bahkan muak, dari lubuk hatinya.

"Titus, aku sedang mengajar! Pergi sana kalau tidak ada urusan."

Marcus meraung rendah, melangkah maju untuk menghalangi Titus.

Tapi Titus mengabaikannya dan terus menatap Neo sambil tersenyum, "Neo, lebih baik datang ke kelompok latihan saya. Meskipun kamu rakyat jelata, kamu memenuhi syarat untuk menjadi muridku. Aku akan memberimu ramuan gen secara gratis untuk membantumu berlatih. Jangan buang waktumu dengan para idiot ini, mereka tidak punya harapan. Bagaimana? Aku optimis tentangmu!"

Titus tersenyum seperti rubah.

"Lapor! Terima kasih atas kebaikan Letnan Titus. Tapi, Letnan Marcus sangat baik padaku! Dan aku tidak tahan meninggalkan saudara-saudaraku!"

Neo menghentakkan sepatu bot militernya, suaranya lantang.

"Neo, saudara-saudaramu mendukungmu!"

Para siswa rakyat jelata bersorak di belakang.

"Huh, sekelompok idiot yang tidak tahu apa-apa."

Titus mencibir.

"Titus, apa yang kamu bicarakan? Jika kamu mengganggu kelasku lagi, aku akan menghabisimu."

Marcus diabaikan, dia tiba-tiba melangkah maju, aura ganas meletus dari sekujur tubuhnya, menyapu Titus seperti badai, dan pada saat yang sama berteriak: "Kamu menginginkan Neo, tetapi hanya ingin menggunakan dia untuk mendapatkan lebih banyak poin kontribusi bulan depan, jangan berpura-pura! Enyahlah!"

"Wow, Letnan Marcus menunjukkan kekuatannya lagi."

Aura ganas itu memaksa Neo dan para siswa di sekitarnya mundur terus-menerus, tetapi mata setiap siswa yang memandang Marcus dipenuhi dengan kekaguman.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Phakinee
Phakinee
เริ่ดดดดดด
2026-04-18 22:36:27
0
0
Supassara Paninti
Supassara Paninti
สนุกม๊ากค่า
2026-03-21 22:21:14
0
0
penruetai
penruetai
เริ่ดนะแม่
2026-03-21 06:48:24
0
0
Jarunyapond K
Jarunyapond K
คือดีมากคือฟินมากนางเอกก็แบบว่าตอนแรกคิดว่านางจะใจอ่อน แต่ก็ไม่ใจอ่อนเราก็แบบค่อนข้างจะชอบนางอ่ะเนาะแล้วพระเอกน่ารักดี
2026-03-20 20:20:43
0
0
พวงผกา
พวงผกา
น่าจะสนุกดีนะ
2026-03-20 10:37:58
1
0
16 Chapters
บทที่ 1
เมาแล้วฉันนั่งสูบบุหรี่สร่างเมาอยู่ที่หน้าประตูบาร์มีพ่อค้าเร่คนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ๆ ด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ กดเสียงต่ำลง “คุณหนู ดูคุณเครียดมากนะ ต้องการระบายหน่อยไหม?” “ผมมีมนุษย์สัตว์ประเภทระบายอารมณ์ตัวหนึ่ง ให้คุณคลายเครียดได้นะครับ”ฉันโบกมือปัดควันบุหรี่ที่ลอยอบอวล “อะไรนะ?”พ่อค้าเร่กวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง พอแน่ใจว่าไม่มีคนถึงได้กวักมือเรียกไปทางที่ไม่ไกลนัก เรียกมนุษย์สัตว์ตัวนั้นให้เข้ามาตรงหน้านี่คือมนุษย์สัตว์สายพันธุ์หมาป่า รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบพอยืนนิ่งก็บดบังแสงไฟจากบาร์ ทิ้งเงาทาบทับลงบนตัวฉันยังไม่ทันที่ฉันจะตอบสนอง พ่อค้าเร่ก็กระชากปลอกคอหยาบๆ ที่คอเขา ดึงจนเขาทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่งปลดตะกร้อครอบปากที่เป็นสนิมออกกระชากผมเขาให้เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมดผิวขาวซีดดั้งจมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากบางเม้มแน่นบริเวณกระดูกคิ้วและมุมปากต่างก็มีรอยฟกช้ำดวงตาเรียวยาวจ้องเขม็งมาที่ฉันราวกับสัตว์ป่าพ่อค้าเร่ตบหน้าเขาแรงๆ ทีหนึ่ง “คุณหนูดูสิ หน้าตาแบบนี้ คุณตบแล้วสะใจใช่ไหมล่ะ?”ฉันกลืนน้ำลาย รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาหน่อยๆเป็นสเปกท
Read more
บทที่ 2
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงเขาทุ้มต่ำ แห้งผาก และมีเสน่ห์ดึงดูด“ระบายอารมณ์” ฉันตอบเขามือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของเขากำหมัดแน่น“ไม่ใช่…”“หือ?”เขาส่งเสียงครางในลำคอออกมาสองสามคำ “ไม่ใช่ระบายแบบนี้”“ฉันไม่มีประสบการณ์ นายทนหน่อยนะ”ฉันผลักเขาล้มลงบนเตียง จูบซับไปตามรอยแผลของเขาอย่างละเอียดอ่อนเขาสวมตะกร้อครอบปาก มีโซ่ตรวนพันธนาการมือเท้า ยอมให้ฉันกระทำตามใจแต่โดยดีร่างกายเกร็งเครียดตลอดเวลา ราวกับไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรในช่วงเวลาสำคัญ จู่ๆ เขาก็ยื่นมือมาโอบรัดเอวฉันไว้แน่น“คุณแน่ใจเหรอ?”“หือ?”เขามองฉัน น้ำเสียงยิ่งแหบพร่ายิ่งกว่าเดิม “ผมเป็นแค่มนุษย์สัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่งนะ”สิ่งที่ตอบคำถามเขา คือการกระทำที่รอไม่ไหวของฉันเขาส่งเสียงครางในลำคอแล้วหลับตาลง ขนตายาวงอนสั่นระริกเบาๆ……ยามเช้าตรู่แสงแดดสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ลงมากระทบผิว อบอุ่นและนุ่มนวลฉันแนบแก้มลงบนกล้ามเนื้อแน่นตึงที่ต้นแขนของลี่เฉิน ควานหามือถือจากใต้หมอน เห็นข้อความที่เพื่อนสนิทส่งมา“เธอไปไหนเนี่ย? เพื่อนซี้ที่เป็นเด็กออทิสติกของฉันแอบหนีกลับบ้านไปเองอีกแล้วเหรอ?”ฉันพิมพ
Read more
บทที่ 3
“ฉันไม่ต้องการ”ลี่เฉินกุมหลังมือฉันไว้แน่น “ผมกินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินหรอกครับ ผมไม่ตายง่ายๆ หรอก”ต้องรู้ก่อนนะว่า เงินแค่นี้สำหรับซูเหยียนแล้ว ก็เป็นแค่ค่าขนมรายเดือนเท่านั้นเอง“ไม่เป็นไรหรอกน่า” ฉันลูบหัวเขา แล้วยื่นปลอกคอกับตะกร้อครอบปากอันใหม่ที่เลือกมาส่งไปตรงหน้าเขา “ชอบไหม?”ปลอกคอโลหะสีดำเส้นเล็ก เข้าคู่กับตะกร้อครอบปากสีดำที่สั่งทำพิเศษความจริงฉันไม่อยากให้ลี่เฉินใส่ของพวกนี้แล้วแต่หมอยืนกรานว่าต้องใส่“อย่าถูกรูปลักษณ์ภายนอกของมนุษย์สัตว์ป่าหลอกเอานะครับ เขาอาจจะกัดคอขาดได้ในคำเดียวเลยนะ”ฉันเลยทำได้แค่เลือกแบบที่ใส่สบายที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนถอดตะกร้ออันเก่าออก หมอถามลี่เฉิน “เมื่อก่อนเป็นประเภทระบายอารมณ์หรือประเภทต่อสู้?”ลี่เฉินก้มหน้าต่ำลงอีก น้ำเสียงอู้อี้ “ทำมาหมดแล้วครับ”“มิน่าล่ะ” หมอยื่นตะกร้ออันเก่ามาให้ฉันดู “คุณดูรอยฟันพวกนี้สิ ต้องเป็นตอนที่เจ็บจนทนไม่ไหวแล้วกัดลงไปแน่ๆ”ลี่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง “นั่นรอยกัดเมื่อคืนครับ”ตัวฉันแข็งทื่อไปทันที“ในสนามประลองเหรอ?” หมอถามไปเรื่อยเปื่อย“เปล่าครับ”ลี่เฉินช้อนตาขึ้นมองแผ่นหลังข
Read more
บทที่ 4
สีหน้าของแม่เปลี่ยนเป็นรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ก่อนจะหันขวับไปตบหน้าฉินหร่านฉาดใหญ่“แม่คะ แม่ตบหนู”ฉินหร่านน้ำตาคลอเบ้า “แม่รู้ไหมคะว่าสิบกว่าวันที่ผ่านมาหนูต้องเจออะไรมาบ้าง? หนูอุตส่าห์กลับมาได้ แต่แม่กลับตบหนูเนี่ยนะ”“แล้วลูกเคยคิดบ้างไหมว่าพี่เขาต้องเจออะไรมาบ้างตลอดยี่สิบสามปี?”แม่ดึงพ่อที่พยายามจะเข้าไปปลอบฉินหร่านกลับมา “วันหน้าถ้ายังไม่มีที่ว่างให้พี่สาวลูกอีก ลูกก็ไม่ต้องมาเป็นลูกแม่แล้ว!”นับตั้งแต่นั้นมา ฉินหร่านก็ไม่กล้าหาเรื่องฉันซึ่งๆ หน้าอีกหลังจากที่เธอคืนซูเหยียนให้ฉันได้ไม่นาน ซูเหยียนก็เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ผมหยิกสีดำ ดวงตาทรงอัลมอนด์ที่หางตาตกเล็กน้อยเส้นผมดำขลับเป็นมันเงาเขามองฉันแล้วเอียงคอ เรียกชื่อแรกหลังจากที่เปลี่ยนร่างได้ “ฉิน… หร่าน?”“ฉันต่างหากคือฉินหร่าน!” ฉินหร่านพุ่งออกมาจากข้างหลังฉัน กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเขา “ซูเหยียน ซูเหยียน นายจำฉันได้ด้วยเหรอ!”“ยังจำวันที่ฉันพานายเร่ร่อนข้างถนน ตะลอนไปทั่วได้ไหม?”“จำได้ครับ”ซูเหยียนรับตัวเธอไว้อย่างมั่นคง หางส่ายไปมาอย่างดีใจ“เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับฉินหร่าน ผมจำไว้ขึ้นใจเลยครับ”พ่อกับแ
Read more
บทที่ 5
สายตามองผ่านไหล่เขาไป หยุดลงที่ลี่เฉินที่เพิ่งเปิดประตูออกมาเขาสูงกว่าซูเหยียนครึ่งหัว ไหล่กว้างแทบจะบังกรอบประตูจนมิดสายตาที่มองมาทางซูเหยียนดูราบเรียบมาก แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ“เป็นกลิ่นของฉันเอง” เขาพูดซูเหยียนหันขวับกลับไป ร่างกายเกร็งเขม็งอยู่ในท่าป้องกันตัวทันทีในลำคอส่งเสียงคำรามข่มขู่ต่ำๆ ออกมาลี่เฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เผชิญหน้ากับเขาอย่างเงียบงัน“ฉินเจา หมอนี่เป็นใคร?”“เขาชื่อลี่เฉิน เป็นมนุษย์สัตว์ที่ฉันเพิ่งรับมาเลี้ยงใหม่”“อะไรนะ?” ซูเหยียนมองฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เธอเลี้ยงมนุษย์สัตว์ตัวใหม่?”“แล้วฉันล่ะ?”“ว้าว” ฉินหร่านร้องทักเสียงดัง “คุณพ่อคุณแม่รีบมาดูเร็วเข้า พี่เขารับเลี้ยงมนุษย์สัตว์ตัวใหม่อีกแล้ว”พ่อกับแม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็ทยอยเดินออกมามองไปที่ลี่เฉินฉันจูงมือลี่เฉินแนะนำตัวก่อน “คุณพ่อคุณแม่คะ นี่สมาชิกใหม่ของบ้านเรา เขาชื่อลี่เฉินค่ะ”ลี่เฉินก้มศีรษะลงเล็กน้อย “คุณท่าน คุณนาย”“โห ตัวนี้หน้าตาดีกว่าอีก เป็นเกรดประกวดเหมือนกันเหรอ? ค่าขนมพี่เยอะจังเลยนะเนี่ย”ฉินหร่านพูดจาเหน็บแนม “ไม่เหม
Read more
บทที่ 6
ฉินหร่านไม่ได้โง่พอที่จะมาเจรจาขอซูเหยียนกับฉันจริงๆ หรอกซูเหยียนเองก็ยังไม่หายโกรธเมื่อก่อนเวลาทานข้าว ถึงเขาจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ยังจะมานั่งข้างๆ ฉันแต่คราวนี้ เขาไปนั่งข้างฉินหร่านเลยราวกับว่าฉินหร่านดูแลตัวเองไม่ได้ เขาคอยป้อนข้าวเธอทีละคำๆฉันค่อยๆ ถอดตะกร้อครอบปากของลี่เฉินออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเย็นชาของเขาอย่าว่าแต่ฉินหร่านเลย แม้แต่พ่อกับแม่ยังตะลึง“ขอบคุณครับ”ลี่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลียนแบบท่าทางของซูเหยียน คีบกับข้าวมาใส่จานให้ฉัน“ไอ้ขี้ก๊อป” ซูเหยียนแค่นเสียงเย็นชา “ฉินเจาไม่ชอบกินมะเขือยาว”ฉันเลิกคิ้วตอนเขามานั่งข้างฉัน เขาไม่เคยคีบกับข้าวให้ฉันเลยสักครั้งนึกไม่ถึงว่าจะจำของโปรดของเกลียดฉันได้ด้วย“ต่อไปผมจะจำไว้ครับ” ลี่เฉินกำตะเกียบในมือแน่นขึ้นจากนั้นตะเกียบก็หักดัง “เปาะ” คามือบรรยากาศเงียบกริบลงทันทีแรงมือของลี่เฉินเยอะมากจริงๆดังนั้นทุกครั้งที่เขาแตะต้องตัวฉัน เขาจะคอยควบคุมน้ำหนักมือให้เบาที่สุดเสมอจนถึงตอนนี้ ร่องรอยที่เขาทิ้งไว้บนตัวฉัน มีแค่รอยนิ้วมือไม่กี่รอยที่เอวเท่านั้นเป็นรอยที่เกิดขึ้นในค
Read more
บทที่ 7
“ฉินหร่าน นี่แม่สอนลูกมาแบบนี้เหรอ?”“เพื่อจะหาเรื่องพี่สาว ลูกถึงกับยอมเอาตัวเข้าแลกไปยั่วยวนมนุษย์สัตว์เลยเหรอ?”ซูเหยียนหน้าซีดเผือดมองมาที่ฉัน “ฉินเจา วันนั้นฉันแค่เมา ฉันนึกว่าคนที่เข้ามาคือเธอ…”“ถึงตาแกพูดแล้วเหรอ?” พ่อฉันก็ของขึ้นเหมือนกัน“ฉันเสียเงินซื้อแกมาเพื่อให้มาเลือกนางสนมในบ้านฉันหรือไง?”“เดี๋ยววันนี้ฉันจะโทรไปด่าร้านที่ขายแกว่ามันฝึกแกมายังไง!”ฉินหร่านน้ำตาร่วงเผาะๆ “แม่คะ ทำไมแม่ไม่ว่าพี่เขาบ้าง?”“แม่ไม่รู้สึกว่าพี่เขาร้ายกาจบ้างเหรอคะ? ถึงขนาดอัดคลิปมาให้พวกเราดู หนูยอมรับว่าหนูทำเรื่องโง่ๆ ลงไป แต่ตั้งแต่พี่เขากลับมา ความรักที่พ่อกับแม่มีให้หนูก็น้อยลงทุกที พวกท่านจะยอมให้พี่เขาจูงจมูกแบบนี้เหรอคะ?”“พวกท่านจะทนดูพี่เขาไล่หนูออกจากบ้านหลังนี้เหรอคะ?”แม่ส่ายหน้าถอนหายใจ “ฉินหร่าน ลูกเป็นคนทำผิดก่อน ถ้าลูกไม่ทำเรื่องแบบนี้ พี่เขาก็คงไม่มีโอกาสถ่ายคลิปไว้หรอก”“พวกเธอทั้งสองคน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในเดือนนี้จะถูกหักแล้วโอนไปให้พี่สาว”“แล้วก็ไปขังเดี่ยวที่ห้องชั้นดาดฟ้าสามวัน สำนึกผิดให้ดีๆ”เงินก้อนโตถูกโอนเข้ามาในบัตรตาชั่งในใจของพ่อกับแม่ดูเหมือนจะเอน
Read more
บทที่ 8
ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธาและความคาดหวัง“ผมไม่อยากปิดบังคุณ”“ผมเป็นมนุษย์สัตว์ที่ต่ำต้อยและเลวทรามจริงๆ”“ผมเคยทำร้ายมนุษย์ และก็เคยทำร้ายพวกเดียวกัน”“ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยได้สัมผัสกับมนุษย์แบบปกติเลย ผมไม่เคยเรียนรู้วิธีดูแลคน ผมกระทั่งใช้ตะเกียบไม่ค่อยเก่งด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่าต้องใช้แรงแค่ไหนถึงจะไม่ทำให้คุณเจ็บ”“เมื่อวานตอนที่คุณร้องไห้ ผมทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ นะครับ”ฉันนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนวานประสบการณ์ครั้งที่สองมันดีกว่าครั้งแรกมากจริงๆ นั่นแหละฉันเผลอร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ลี่เฉินหยุดการกระทำด้วยความตื่นตระหนกลนลาน “ขอโทษครับ ผมทำคุณเจ็บเหรอ?”“ผมกะแรงไม่ถูก เป็นความผิดของผมเอง”“คุณลงโทษผมก็ได้ จะกัดผม ตีผม ให้ผมอดข้าว จะลงโทษยังไงก็ได้ครับ”“ไม่ร้องนะครับ เจ้านาย”ฉันจำได้ลางๆ ว่าเขาเอาแต่ขอโทษอยู่พักใหญ่แต่พอฉันเสร็จสมอารมณ์หมายก็หลับปุ๋ยไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำมิน่าล่ะ เมื่อเช้าตอนเขาออกมาจากห้อง บรรยากาศถึงได้ดูอึมครึมนักที่แท้เขาก็กังวลอยู่นี่เอง“ไม่เป็นไรหรอก” ฉันขยับเข้าไปจุ๊บแก้มเขา “เมื่อวานฉันร้องไห้เพราะมันรู้สึกดีมากๆ ต่างหาก นายไ
Read more
บทที่ 9
“แต่ผมจะพยายามต่อไปครับ”ซูเหยียนยังคงจ้องเขม็งไปที่ลี่เฉิน “ฉินเจา ไล่มันออกไปนะ เรื่องคลิปวิดีโอฉันอธิบายได้ แต่ฉันไม่ยอมใช้ห้องร่วมกับมนุษย์สัตว์ชั้นต่ำเด็ดขาด!”“ไม่ได้ให้นายใช้ห้องร่วมกับเขาสักหน่อย” ฉันผายมือ “ปกตินายก็นอนกับฉินหร่านอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”“นายก็ไปนอนกับเธอเหมือนเดิมก็สิ้นเรื่อง”มนุษย์สัตว์มีประสาทการรับกลิ่นและการได้ยินที่ไวกว่าปกติดังนั้นซูเหยียนจึงเป็นคนเดียวในบ้านที่รู้ว่าฉันมีนิสัยเสียชอบสูบบุหรี่ถึงแม้ฉันจะไม่เคยสูบในห้องนอน แต่เขาก็มักจะรังเกียจว่าในห้องนอนฉันมีกลิ่นบุหรี่เลยใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อไปนอนห้องฉินหร่าน“ไม่เป็นไรหรอกซูเหยียน นายรังเกียจที่ตัวพี่เขาเหม็นอยู่แล้ว มาอยู่กับฉันก็พอดีแล้วไม่ใช่เหรอ?” ฉินหร่านเกี่ยวนิ้วเขาเล่นซูเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจประสานนิ้วมือกับเธออย่างแน่วแน่“ฉินเจา หวังว่าเธอจะไม่เสียใจทีหลังนะ”ฉันยิ้ม “งั้นก็ฝากดูแลซูเหยียนด้วยนะจ๊ะ แม่น้องสาวตัวหอม”บรรยากาศในวิลล่าตกอยู่ในความแปลกประหลาดซูเหยียนทำดีกับฉินหร่านแบบหน้ามือเป็นหลังมืออยู่พักใหญ่ทั้งสองคนต่างมีจุดประสงค์แอบแฝง แกล้งแสดงค
Read more
บทที่ 10
“ตอนที่ฉันยังไม่กลายร่าง ฉินหร่านกับฉันเร่ร่อนข้างถนน ฉันเกือบโดนคนกลุ่มหนึ่งจับตัวไปแล้ว เป็นเธอที่พุ่งเข้ามากอดฉัน ร้องไห้โวยวายเรียกความสนใจจากคนเยอะๆ พวกนั้นถึงได้ยอมทิ้งฉันแล้วหนีไป”“เธอเป็นเจ้านายของฉัน แต่เขามีบุญคุณช่วยชีวิตฉันไว้ เพราะเขาไม่ชอบเธอ ฉันเลยไม่กล้ารับความหวังดีจากเธอ”“ครั้งนั้นในเต็นท์ ฉันนึกว่าเป็นเธอจริงๆ ฉันหวังให้เป็นเธอ แต่พอลืมตาขึ้นมาเห็นเป็นเขา ฉันรู้สึกผิดหวังมาก ฉันถึงได้รู้ว่าฉันชอบเธอมานานแล้ว”“แต่เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันปฏิเสธเขาไม่ลงจริงๆ”ฉันแค่นหัวเราะ “งั้นนายก็ตอบแทนบุญคุณเขาต่อไปสิ ฉันไม่เคยห้ามนายเลยตั้งแต่ต้น”“ฉินเจา…” ซูเหยียนกอดฉันแน่นขึ้น กระทั่งหางก็ยังพันรอบเอวฉัน“อย่าทำแบบนี้เลย ขอร้องล่ะ”ฉันถอนหายใจ หันไปมองเขา “ซูเหยียน นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงสูบบุหรี่?”“เพราะฉันโตมากับการเดินตามตูดพวกเด็กสก๊อยหัวทองไงล่ะ ตอนฉันขโมยของแล้วโดนจับได้โดนตี พวกเขาก็โดนตีเป็นเพื่อนฉัน ตอนฉันเกือบจะโดนคนลวนลาม ก็เป็นพวกเขาที่พุ่งเข้าไปข่วนหน้าไอ้นั่นจนลาย ตอนฉันไข้ขึ้นสูงจนไม่ได้สติ ก็เป็นพวกเขาที่รวมเงินกันพาฉันไปฉีดยาที่คลินิกเล็กๆ”“ดูสิ บ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status