Short
คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์

คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์

作家:  ลิ่วเชียน完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
16チャプター
3.5Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ตัวเอกเป็นสัตว์

หวานโปรดปราน

ย้อนกลับ

การเสียใจภายหลัง

ความรักพิเศษ

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

มนุษย์สัตว์ประเภทบริการเกรดประกวดที่ฉันซื้อมาไม่ชอบฉัน เขากระดิกหางให้น้องสาวแค่คนเดียว ต่อมาฉันจึงพาพวกมนุษย์สัตว์ชั้นต่ำประเภทระบายอารมณ์ตัวหนึ่งกลับมาบ้าน แต่เขากลับร้อนรนจนเกือบจะร้องไห้ “ฉินเจา เธอเลี้ยงฉันเป็นหมาน้อยได้แค่ตัวเดียวเท่านั้นนะ!”

もっと見る

第1話

บทที่ 1

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Phakinee
Phakinee
เริ่ดดดดดด
2026-04-18 22:36:27
0
0
Supassara Paninti
Supassara Paninti
สนุกม๊ากค่า
2026-03-21 22:21:14
0
0
penruetai
penruetai
เริ่ดนะแม่
2026-03-21 06:48:24
0
0
Jarunyapond K
Jarunyapond K
คือดีมากคือฟินมากนางเอกก็แบบว่าตอนแรกคิดว่านางจะใจอ่อน แต่ก็ไม่ใจอ่อนเราก็แบบค่อนข้างจะชอบนางอ่ะเนาะแล้วพระเอกน่ารักดี
2026-03-20 20:20:43
0
0
พวงผกา
พวงผกา
น่าจะสนุกดีนะ
2026-03-20 10:37:58
1
0
16 チャプター
บทที่ 1
เมาแล้วฉันนั่งสูบบุหรี่สร่างเมาอยู่ที่หน้าประตูบาร์มีพ่อค้าเร่คนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ๆ ด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ กดเสียงต่ำลง “คุณหนู ดูคุณเครียดมากนะ ต้องการระบายหน่อยไหม?” “ผมมีมนุษย์สัตว์ประเภทระบายอารมณ์ตัวหนึ่ง ให้คุณคลายเครียดได้นะครับ”ฉันโบกมือปัดควันบุหรี่ที่ลอยอบอวล “อะไรนะ?”พ่อค้าเร่กวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง พอแน่ใจว่าไม่มีคนถึงได้กวักมือเรียกไปทางที่ไม่ไกลนัก เรียกมนุษย์สัตว์ตัวนั้นให้เข้ามาตรงหน้านี่คือมนุษย์สัตว์สายพันธุ์หมาป่า รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบพอยืนนิ่งก็บดบังแสงไฟจากบาร์ ทิ้งเงาทาบทับลงบนตัวฉันยังไม่ทันที่ฉันจะตอบสนอง พ่อค้าเร่ก็กระชากปลอกคอหยาบๆ ที่คอเขา ดึงจนเขาทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่งปลดตะกร้อครอบปากที่เป็นสนิมออกกระชากผมเขาให้เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมดผิวขาวซีดดั้งจมูกโด่งเป็นสันริมฝีปากบางเม้มแน่นบริเวณกระดูกคิ้วและมุมปากต่างก็มีรอยฟกช้ำดวงตาเรียวยาวจ้องเขม็งมาที่ฉันราวกับสัตว์ป่าพ่อค้าเร่ตบหน้าเขาแรงๆ ทีหนึ่ง “คุณหนูดูสิ หน้าตาแบบนี้ คุณตบแล้วสะใจใช่ไหมล่ะ?”ฉันกลืนน้ำลาย รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาหน่อยๆเป็นสเปกท
続きを読む
บทที่ 2
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงเขาทุ้มต่ำ แห้งผาก และมีเสน่ห์ดึงดูด“ระบายอารมณ์” ฉันตอบเขามือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวของเขากำหมัดแน่น“ไม่ใช่…”“หือ?”เขาส่งเสียงครางในลำคอออกมาสองสามคำ “ไม่ใช่ระบายแบบนี้”“ฉันไม่มีประสบการณ์ นายทนหน่อยนะ”ฉันผลักเขาล้มลงบนเตียง จูบซับไปตามรอยแผลของเขาอย่างละเอียดอ่อนเขาสวมตะกร้อครอบปาก มีโซ่ตรวนพันธนาการมือเท้า ยอมให้ฉันกระทำตามใจแต่โดยดีร่างกายเกร็งเครียดตลอดเวลา ราวกับไม่รู้ว่าจะตอบสนองอย่างไรในช่วงเวลาสำคัญ จู่ๆ เขาก็ยื่นมือมาโอบรัดเอวฉันไว้แน่น“คุณแน่ใจเหรอ?”“หือ?”เขามองฉัน น้ำเสียงยิ่งแหบพร่ายิ่งกว่าเดิม “ผมเป็นแค่มนุษย์สัตว์ชั้นต่ำตัวหนึ่งนะ”สิ่งที่ตอบคำถามเขา คือการกระทำที่รอไม่ไหวของฉันเขาส่งเสียงครางในลำคอแล้วหลับตาลง ขนตายาวงอนสั่นระริกเบาๆ……ยามเช้าตรู่แสงแดดสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ลงมากระทบผิว อบอุ่นและนุ่มนวลฉันแนบแก้มลงบนกล้ามเนื้อแน่นตึงที่ต้นแขนของลี่เฉิน ควานหามือถือจากใต้หมอน เห็นข้อความที่เพื่อนสนิทส่งมา“เธอไปไหนเนี่ย? เพื่อนซี้ที่เป็นเด็กออทิสติกของฉันแอบหนีกลับบ้านไปเองอีกแล้วเหรอ?”ฉันพิมพ
続きを読む
บทที่ 3
“ฉันไม่ต้องการ”ลี่เฉินกุมหลังมือฉันไว้แน่น “ผมกินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ไม่ต้องสิ้นเปลืองเงินหรอกครับ ผมไม่ตายง่ายๆ หรอก”ต้องรู้ก่อนนะว่า เงินแค่นี้สำหรับซูเหยียนแล้ว ก็เป็นแค่ค่าขนมรายเดือนเท่านั้นเอง“ไม่เป็นไรหรอกน่า” ฉันลูบหัวเขา แล้วยื่นปลอกคอกับตะกร้อครอบปากอันใหม่ที่เลือกมาส่งไปตรงหน้าเขา “ชอบไหม?”ปลอกคอโลหะสีดำเส้นเล็ก เข้าคู่กับตะกร้อครอบปากสีดำที่สั่งทำพิเศษความจริงฉันไม่อยากให้ลี่เฉินใส่ของพวกนี้แล้วแต่หมอยืนกรานว่าต้องใส่“อย่าถูกรูปลักษณ์ภายนอกของมนุษย์สัตว์ป่าหลอกเอานะครับ เขาอาจจะกัดคอขาดได้ในคำเดียวเลยนะ”ฉันเลยทำได้แค่เลือกแบบที่ใส่สบายที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนถอดตะกร้ออันเก่าออก หมอถามลี่เฉิน “เมื่อก่อนเป็นประเภทระบายอารมณ์หรือประเภทต่อสู้?”ลี่เฉินก้มหน้าต่ำลงอีก น้ำเสียงอู้อี้ “ทำมาหมดแล้วครับ”“มิน่าล่ะ” หมอยื่นตะกร้ออันเก่ามาให้ฉันดู “คุณดูรอยฟันพวกนี้สิ ต้องเป็นตอนที่เจ็บจนทนไม่ไหวแล้วกัดลงไปแน่ๆ”ลี่เฉินเงียบไปครู่หนึ่ง “นั่นรอยกัดเมื่อคืนครับ”ตัวฉันแข็งทื่อไปทันที“ในสนามประลองเหรอ?” หมอถามไปเรื่อยเปื่อย“เปล่าครับ”ลี่เฉินช้อนตาขึ้นมองแผ่นหลังข
続きを読む
บทที่ 4
สีหน้าของแม่เปลี่ยนเป็นรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ก่อนจะหันขวับไปตบหน้าฉินหร่านฉาดใหญ่“แม่คะ แม่ตบหนู”ฉินหร่านน้ำตาคลอเบ้า “แม่รู้ไหมคะว่าสิบกว่าวันที่ผ่านมาหนูต้องเจออะไรมาบ้าง? หนูอุตส่าห์กลับมาได้ แต่แม่กลับตบหนูเนี่ยนะ”“แล้วลูกเคยคิดบ้างไหมว่าพี่เขาต้องเจออะไรมาบ้างตลอดยี่สิบสามปี?”แม่ดึงพ่อที่พยายามจะเข้าไปปลอบฉินหร่านกลับมา “วันหน้าถ้ายังไม่มีที่ว่างให้พี่สาวลูกอีก ลูกก็ไม่ต้องมาเป็นลูกแม่แล้ว!”นับตั้งแต่นั้นมา ฉินหร่านก็ไม่กล้าหาเรื่องฉันซึ่งๆ หน้าอีกหลังจากที่เธอคืนซูเหยียนให้ฉันได้ไม่นาน ซูเหยียนก็เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ผมหยิกสีดำ ดวงตาทรงอัลมอนด์ที่หางตาตกเล็กน้อยเส้นผมดำขลับเป็นมันเงาเขามองฉันแล้วเอียงคอ เรียกชื่อแรกหลังจากที่เปลี่ยนร่างได้ “ฉิน… หร่าน?”“ฉันต่างหากคือฉินหร่าน!” ฉินหร่านพุ่งออกมาจากข้างหลังฉัน กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของเขา “ซูเหยียน ซูเหยียน นายจำฉันได้ด้วยเหรอ!”“ยังจำวันที่ฉันพานายเร่ร่อนข้างถนน ตะลอนไปทั่วได้ไหม?”“จำได้ครับ”ซูเหยียนรับตัวเธอไว้อย่างมั่นคง หางส่ายไปมาอย่างดีใจ“เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับฉินหร่าน ผมจำไว้ขึ้นใจเลยครับ”พ่อกับแ
続きを読む
บทที่ 5
สายตามองผ่านไหล่เขาไป หยุดลงที่ลี่เฉินที่เพิ่งเปิดประตูออกมาเขาสูงกว่าซูเหยียนครึ่งหัว ไหล่กว้างแทบจะบังกรอบประตูจนมิดสายตาที่มองมาทางซูเหยียนดูราบเรียบมาก แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ“เป็นกลิ่นของฉันเอง” เขาพูดซูเหยียนหันขวับกลับไป ร่างกายเกร็งเขม็งอยู่ในท่าป้องกันตัวทันทีในลำคอส่งเสียงคำรามข่มขู่ต่ำๆ ออกมาลี่เฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เผชิญหน้ากับเขาอย่างเงียบงัน“ฉินเจา หมอนี่เป็นใคร?”“เขาชื่อลี่เฉิน เป็นมนุษย์สัตว์ที่ฉันเพิ่งรับมาเลี้ยงใหม่”“อะไรนะ?” ซูเหยียนมองฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เธอเลี้ยงมนุษย์สัตว์ตัวใหม่?”“แล้วฉันล่ะ?”“ว้าว” ฉินหร่านร้องทักเสียงดัง “คุณพ่อคุณแม่รีบมาดูเร็วเข้า พี่เขารับเลี้ยงมนุษย์สัตว์ตัวใหม่อีกแล้ว”พ่อกับแม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ก็ทยอยเดินออกมามองไปที่ลี่เฉินฉันจูงมือลี่เฉินแนะนำตัวก่อน “คุณพ่อคุณแม่คะ นี่สมาชิกใหม่ของบ้านเรา เขาชื่อลี่เฉินค่ะ”ลี่เฉินก้มศีรษะลงเล็กน้อย “คุณท่าน คุณนาย”“โห ตัวนี้หน้าตาดีกว่าอีก เป็นเกรดประกวดเหมือนกันเหรอ? ค่าขนมพี่เยอะจังเลยนะเนี่ย”ฉินหร่านพูดจาเหน็บแนม “ไม่เหม
続きを読む
บทที่ 6
ฉินหร่านไม่ได้โง่พอที่จะมาเจรจาขอซูเหยียนกับฉันจริงๆ หรอกซูเหยียนเองก็ยังไม่หายโกรธเมื่อก่อนเวลาทานข้าว ถึงเขาจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ยังจะมานั่งข้างๆ ฉันแต่คราวนี้ เขาไปนั่งข้างฉินหร่านเลยราวกับว่าฉินหร่านดูแลตัวเองไม่ได้ เขาคอยป้อนข้าวเธอทีละคำๆฉันค่อยๆ ถอดตะกร้อครอบปากของลี่เฉินออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและเย็นชาของเขาอย่าว่าแต่ฉินหร่านเลย แม้แต่พ่อกับแม่ยังตะลึง“ขอบคุณครับ”ลี่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลียนแบบท่าทางของซูเหยียน คีบกับข้าวมาใส่จานให้ฉัน“ไอ้ขี้ก๊อป” ซูเหยียนแค่นเสียงเย็นชา “ฉินเจาไม่ชอบกินมะเขือยาว”ฉันเลิกคิ้วตอนเขามานั่งข้างฉัน เขาไม่เคยคีบกับข้าวให้ฉันเลยสักครั้งนึกไม่ถึงว่าจะจำของโปรดของเกลียดฉันได้ด้วย“ต่อไปผมจะจำไว้ครับ” ลี่เฉินกำตะเกียบในมือแน่นขึ้นจากนั้นตะเกียบก็หักดัง “เปาะ” คามือบรรยากาศเงียบกริบลงทันทีแรงมือของลี่เฉินเยอะมากจริงๆดังนั้นทุกครั้งที่เขาแตะต้องตัวฉัน เขาจะคอยควบคุมน้ำหนักมือให้เบาที่สุดเสมอจนถึงตอนนี้ ร่องรอยที่เขาทิ้งไว้บนตัวฉัน มีแค่รอยนิ้วมือไม่กี่รอยที่เอวเท่านั้นเป็นรอยที่เกิดขึ้นในค
続きを読む
บทที่ 7
“ฉินหร่าน นี่แม่สอนลูกมาแบบนี้เหรอ?”“เพื่อจะหาเรื่องพี่สาว ลูกถึงกับยอมเอาตัวเข้าแลกไปยั่วยวนมนุษย์สัตว์เลยเหรอ?”ซูเหยียนหน้าซีดเผือดมองมาที่ฉัน “ฉินเจา วันนั้นฉันแค่เมา ฉันนึกว่าคนที่เข้ามาคือเธอ…”“ถึงตาแกพูดแล้วเหรอ?” พ่อฉันก็ของขึ้นเหมือนกัน“ฉันเสียเงินซื้อแกมาเพื่อให้มาเลือกนางสนมในบ้านฉันหรือไง?”“เดี๋ยววันนี้ฉันจะโทรไปด่าร้านที่ขายแกว่ามันฝึกแกมายังไง!”ฉินหร่านน้ำตาร่วงเผาะๆ “แม่คะ ทำไมแม่ไม่ว่าพี่เขาบ้าง?”“แม่ไม่รู้สึกว่าพี่เขาร้ายกาจบ้างเหรอคะ? ถึงขนาดอัดคลิปมาให้พวกเราดู หนูยอมรับว่าหนูทำเรื่องโง่ๆ ลงไป แต่ตั้งแต่พี่เขากลับมา ความรักที่พ่อกับแม่มีให้หนูก็น้อยลงทุกที พวกท่านจะยอมให้พี่เขาจูงจมูกแบบนี้เหรอคะ?”“พวกท่านจะทนดูพี่เขาไล่หนูออกจากบ้านหลังนี้เหรอคะ?”แม่ส่ายหน้าถอนหายใจ “ฉินหร่าน ลูกเป็นคนทำผิดก่อน ถ้าลูกไม่ทำเรื่องแบบนี้ พี่เขาก็คงไม่มีโอกาสถ่ายคลิปไว้หรอก”“พวกเธอทั้งสองคน ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในเดือนนี้จะถูกหักแล้วโอนไปให้พี่สาว”“แล้วก็ไปขังเดี่ยวที่ห้องชั้นดาดฟ้าสามวัน สำนึกผิดให้ดีๆ”เงินก้อนโตถูกโอนเข้ามาในบัตรตาชั่งในใจของพ่อกับแม่ดูเหมือนจะเอน
続きを読む
บทที่ 8
ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความศรัทธาและความคาดหวัง“ผมไม่อยากปิดบังคุณ”“ผมเป็นมนุษย์สัตว์ที่ต่ำต้อยและเลวทรามจริงๆ”“ผมเคยทำร้ายมนุษย์ และก็เคยทำร้ายพวกเดียวกัน”“ตั้งแต่เล็กจนโตผมไม่เคยได้สัมผัสกับมนุษย์แบบปกติเลย ผมไม่เคยเรียนรู้วิธีดูแลคน ผมกระทั่งใช้ตะเกียบไม่ค่อยเก่งด้วยซ้ำ ผมไม่รู้ว่าต้องใช้แรงแค่ไหนถึงจะไม่ทำให้คุณเจ็บ”“เมื่อวานตอนที่คุณร้องไห้ ผมทำอะไรไม่ถูกเลยจริงๆ นะครับ”ฉันนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนวานประสบการณ์ครั้งที่สองมันดีกว่าครั้งแรกมากจริงๆ นั่นแหละฉันเผลอร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ลี่เฉินหยุดการกระทำด้วยความตื่นตระหนกลนลาน “ขอโทษครับ ผมทำคุณเจ็บเหรอ?”“ผมกะแรงไม่ถูก เป็นความผิดของผมเอง”“คุณลงโทษผมก็ได้ จะกัดผม ตีผม ให้ผมอดข้าว จะลงโทษยังไงก็ได้ครับ”“ไม่ร้องนะครับ เจ้านาย”ฉันจำได้ลางๆ ว่าเขาเอาแต่ขอโทษอยู่พักใหญ่แต่พอฉันเสร็จสมอารมณ์หมายก็หลับปุ๋ยไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำมิน่าล่ะ เมื่อเช้าตอนเขาออกมาจากห้อง บรรยากาศถึงได้ดูอึมครึมนักที่แท้เขาก็กังวลอยู่นี่เอง“ไม่เป็นไรหรอก” ฉันขยับเข้าไปจุ๊บแก้มเขา “เมื่อวานฉันร้องไห้เพราะมันรู้สึกดีมากๆ ต่างหาก นายไ
続きを読む
บทที่ 9
“แต่ผมจะพยายามต่อไปครับ”ซูเหยียนยังคงจ้องเขม็งไปที่ลี่เฉิน “ฉินเจา ไล่มันออกไปนะ เรื่องคลิปวิดีโอฉันอธิบายได้ แต่ฉันไม่ยอมใช้ห้องร่วมกับมนุษย์สัตว์ชั้นต่ำเด็ดขาด!”“ไม่ได้ให้นายใช้ห้องร่วมกับเขาสักหน่อย” ฉันผายมือ “ปกตินายก็นอนกับฉินหร่านอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”“นายก็ไปนอนกับเธอเหมือนเดิมก็สิ้นเรื่อง”มนุษย์สัตว์มีประสาทการรับกลิ่นและการได้ยินที่ไวกว่าปกติดังนั้นซูเหยียนจึงเป็นคนเดียวในบ้านที่รู้ว่าฉันมีนิสัยเสียชอบสูบบุหรี่ถึงแม้ฉันจะไม่เคยสูบในห้องนอน แต่เขาก็มักจะรังเกียจว่าในห้องนอนฉันมีกลิ่นบุหรี่เลยใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างเพื่อไปนอนห้องฉินหร่าน“ไม่เป็นไรหรอกซูเหยียน นายรังเกียจที่ตัวพี่เขาเหม็นอยู่แล้ว มาอยู่กับฉันก็พอดีแล้วไม่ใช่เหรอ?” ฉินหร่านเกี่ยวนิ้วเขาเล่นซูเหยียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจประสานนิ้วมือกับเธออย่างแน่วแน่“ฉินเจา หวังว่าเธอจะไม่เสียใจทีหลังนะ”ฉันยิ้ม “งั้นก็ฝากดูแลซูเหยียนด้วยนะจ๊ะ แม่น้องสาวตัวหอม”บรรยากาศในวิลล่าตกอยู่ในความแปลกประหลาดซูเหยียนทำดีกับฉินหร่านแบบหน้ามือเป็นหลังมืออยู่พักใหญ่ทั้งสองคนต่างมีจุดประสงค์แอบแฝง แกล้งแสดงค
続きを読む
บทที่ 10
“ตอนที่ฉันยังไม่กลายร่าง ฉินหร่านกับฉันเร่ร่อนข้างถนน ฉันเกือบโดนคนกลุ่มหนึ่งจับตัวไปแล้ว เป็นเธอที่พุ่งเข้ามากอดฉัน ร้องไห้โวยวายเรียกความสนใจจากคนเยอะๆ พวกนั้นถึงได้ยอมทิ้งฉันแล้วหนีไป”“เธอเป็นเจ้านายของฉัน แต่เขามีบุญคุณช่วยชีวิตฉันไว้ เพราะเขาไม่ชอบเธอ ฉันเลยไม่กล้ารับความหวังดีจากเธอ”“ครั้งนั้นในเต็นท์ ฉันนึกว่าเป็นเธอจริงๆ ฉันหวังให้เป็นเธอ แต่พอลืมตาขึ้นมาเห็นเป็นเขา ฉันรู้สึกผิดหวังมาก ฉันถึงได้รู้ว่าฉันชอบเธอมานานแล้ว”“แต่เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันปฏิเสธเขาไม่ลงจริงๆ”ฉันแค่นหัวเราะ “งั้นนายก็ตอบแทนบุญคุณเขาต่อไปสิ ฉันไม่เคยห้ามนายเลยตั้งแต่ต้น”“ฉินเจา…” ซูเหยียนกอดฉันแน่นขึ้น กระทั่งหางก็ยังพันรอบเอวฉัน“อย่าทำแบบนี้เลย ขอร้องล่ะ”ฉันถอนหายใจ หันไปมองเขา “ซูเหยียน นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงสูบบุหรี่?”“เพราะฉันโตมากับการเดินตามตูดพวกเด็กสก๊อยหัวทองไงล่ะ ตอนฉันขโมยของแล้วโดนจับได้โดนตี พวกเขาก็โดนตีเป็นเพื่อนฉัน ตอนฉันเกือบจะโดนคนลวนลาม ก็เป็นพวกเขาที่พุ่งเข้าไปข่วนหน้าไอ้นั่นจนลาย ตอนฉันไข้ขึ้นสูงจนไม่ได้สติ ก็เป็นพวกเขาที่รวมเงินกันพาฉันไปฉีดยาที่คลินิกเล็กๆ”“ดูสิ บ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status