คู่มือการเลี้ยงดูมนุษย์สัตว์

เมาแล้ว

ฉันนั่งสูบบุหรี่สร่างเมาอยู่ที่หน้าประตูบาร์

มีพ่อค้าเร่คนหนึ่งขยับเข้ามาใกล้ๆ ด้วยท่าทางกล้าๆ กลัวๆ กดเสียงต่ำลง “คุณหนู ดูคุณเครียดมากนะ ต้องการระบายหน่อยไหม?”

“ผมมีมนุษย์สัตว์ประเภทระบายอารมณ์ตัวหนึ่ง ให้คุณคลายเครียดได้นะครับ”

ฉันโบกมือปัดควันบุหรี่ที่ลอยอบอวล “อะไรนะ?”

พ่อค้าเร่กวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง พอแน่ใจว่าไม่มีคนถึงได้กวักมือเรียกไปทางที่ไม่ไกลนัก เรียกมนุษย์สัตว์ตัวนั้นให้เข้ามาตรงหน้า

นี่คือมนุษย์สัตว์สายพันธุ์หมาป่า รูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างเอวสอบ

พอยืนนิ่งก็บดบังแสงไฟจากบาร์ ทิ้งเงาทาบทับลงบนตัวฉัน

ยังไม่ทันที่ฉันจะตอบสนอง พ่อค้าเร่ก็กระชากปลอกคอหยาบๆ ที่คอเขา ดึงจนเขาทรุดลงคุกเข่าข้างหนึ่ง

ปลดตะกร้อครอบปากที่เป็นสนิมออก

กระชากผมเขาให้เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าทั้งหมด

ผิวขาวซีด

ดั้งจมูกโด่งเป็นสัน

ริมฝีปากบางเม้มแน่น

บริเวณกระดูกคิ้วและมุมปากต่างก็มีรอยฟกช้ำ

ดวงตาเรียวยาวจ้องเขม็งมาที่ฉันราวกับสัตว์ป่า

พ่อค้าเร่ตบหน้าเขาแรงๆ ทีหนึ่ง “คุณหนูดูสิ หน้าตาแบบนี้ คุณตบแล้วสะใจใช่ไหมล่ะ?”

ฉันกลืนน้ำลาย รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาหน่อยๆ

เป็นสเปกที่ฉันชอบพอดีเลย

อีกอย่างหมอบอกว่าฮอร์โมนฉันผิดปกติ ต้องการการผ่อนคลายจริงๆ นั่นแหละ

แต่ว่า… ที่บ้านฉันก็มีมนุษย์สัตว์สายพันธุ์หมาป่าอยู่ตัวหนึ่งแล้ว

ซูเหยียนคงจะถือสาละมั้ง

พอเห็นฉันลังเล พ่อค้าเร่ก็เตะมนุษย์สัตว์ไปหนึ่งที “ลุกขึ้น ให้คุณหนูดูกล้ามเนื้อแกหน่อย”

ท่าทางตอนมนุษย์สัตว์ลุกขึ้นดูเชื่องช้าอยู่บ้าง

โซ่ตรวนพันอยู่บนตัว เขาทำได้แค่ใช้มือข้างเดียวถอดเสื้อยืดสีดำออก เส้นสายกล้ามเนื้อที่แน่นกระชับและขาวสะอาดพลันปรากฏออกมาทันที

เพียงแต่บนตัวเต็มไปด้วยรอยแผลและรอยฟกช้ำม่วงเขียว

พ่อค้าเร่รีบสวมตะกร้อครอบปากกลับให้เขาอย่างรวดเร็ว ตบกล้ามเนื้อแขนที่ทรงพลังของเขา

“คุณหนูดูสิ แรงดี ฟื้นตัวได้ไวมากนะ”

“หนึ่งหมื่นบาท ระบายอารมณ์ได้สองชั่วโมง คุณจะระบายยังไงก็ได้ ขอแค่ไม่ปาดคอปล่อยเลือดเขา เขาก็ฟื้นตัวกลับมาได้หมด”

“ปาดคอปล่อยเลือด?” ฉันตกใจนิดหน่อย

รสนิยมคนสมัยนี้วิปริตถึงขั้นนี้แล้วเหรอ?

น่ากลัวจริงๆ

ช่างเถอะ ยังไงตัวที่บ้านก็ไม่ให้แตะอยู่แล้ว

ตัวนี้ถ้าถูก ก็ซื้อกลับไปแบบที่เชื่อฟังหน่อยละกัน

ฉันลุกขึ้น ถามด้วยความมึนเมาจากฤทธิ์เหล้าเล็กน้อย “ถ้าซื้อขาดเลย เท่าไหร่?”

“เฮอะๆ นี่ราคาไม่ถูกนะ” พ่อค้าเร่ถูมือ “เขาเป็นสินค้าเกรดดีที่สุดของเราเชียวนะ”

“บอกราคามา”

“งั้นผมขอเลขสวยๆ ละกัน 294,440”

ฉันอึ้งไปนิด

ซูเหยียน มนุษย์สัตว์สายพันธุ์หมาป่าประเภทบริการที่บ้านฉัน พ่อกับแม่ซื้อมาให้ในราคาตั้งหลายล้าน

ตัวนี้ดันถูกขนาดนี้เชียว

“แพงไปเหรอ?”

“งั้นตัดเศษออก เหลือสองแสนเก้า”

ในที่สุด ฉันก็ใช้เงินสองแสนห้าหมื่นบาทซื้อลี่เฉินมา

ไม่อยากกลับบ้านเท่าไหร่

ฉันเลยพาเขาไปเปิดห้องที่โรงแรม

ก่อนจากกัน พ่อค้าเร่กำชับนักหนา

ก่อนจะฝึกจนเชื่องสนิท ห้ามถอดตะกร้อครอบปากเขาเด็ดขาด

โซ่ตรวนก็ทางที่ดีอย่าถอดเลย

ห้องสวีทในโรงแรม

ลี่เฉินยืนหลุบตาอยู่ที่โถงทางเข้าไม่ขยับ

ราวกับรูปปั้นหินที่เงียบงัน รอคอยโชคชะตาที่จะมาถึงอย่างสงบ

ฉันอาบน้ำเสร็จพันผ้าขนหนูออกมา ไม่กล้าปลดพันธนาการให้เขา

“นายก็ไปอาบน้ำหน่อยเถอะ”

เขาจ้องฉันไม่กี่วินาที ก็หันหลังเดินเข้าห้องน้ำไป

เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังขึ้น

ผ่านไปไม่กี่นาที

ฉันเคาะประตู “ฉันลืมมือถือไว้ข้างใน”

เขาไม่ได้ล็อกประตู

ประตูจึงเปิดออกอย่างง่ายดาย

ลี่เฉินยืนหันหลังให้ฉัน ตัวแข็งทื่อ

ร่างกายสูงใหญ่กำยำเปลือยเปล่า

ผิวขาวซีดไร้สีเลือด ขับให้รอยแผลดูน่ากลัวยิ่งขึ้น

สายน้ำไหลจากด้านบนผ่านโซ่ตรวนขึ้นสนิม คราบดำปนกับคราบเลือดที่ท่อนแขน ไหลลงตามแผ่นหลังและเอวสอบ

สุดท้ายไปรวมกันที่น่อง แล้วค่อยๆ ไหลลงสู่ท่อระบายน้ำ

หางของเขาห้อยตกลงและสั่นระริกเบาๆ

ขนไม่ได้เรียบลื่นเป็นมันเงาเหมือนซูเหยียน แต่กลับดูแห้งกระด้างและหม่นหมอง

ดูเปราะบางและป่าเถื่อนในเวลาเดียวกัน

ความหื่นกามเข้าครอบงำจิตใจฉัน

ฉันขยับเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง จูบเบาๆ ที่รอยช้ำบนแผ่นหลังเขา

ลี่เฉินสั่นสะท้านไปทั้งตัว ถามเสียงแข็งทื่อ “คุณทำอะไร?”